"ฉันจะตายเมื่อไหร่...
เธอจะจากไปเวลาไหน...
เวลาไหน
เมื่อไหร่
ที่เราต้องจากลา...
ไม่รู้จริงๆ"
"นุ่มๆ ได้ข่าวว่าจะผู้ชุมนุมจะย้ายฐานจากบางนามาอยู่ชลบุรีนะ" พี่ที่ทำงานรีบวิ่งแจ้นมาแจ้งข่าว
"จริงอ่ะค่ะ เมื่อไหร่อ่ะค่ะ งี้ต้องหนีป่าว" ฉันตกใจมากกับข่าวที่ได้ยิน และทำตัวไม่ถูก
"พี่ว่าไม่นานนี้ล่ะ เนี่ยมีนักข่าวมาเตรียมทำข่าวเต็มไปหมดเลย" พี่อธิบายสถานการณ์เพิ่มเติม
ตายล่ะหว่า จะทำยังไงดี
เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ก็มีกลุ่มผู้ชุมนุมเข้ามายึดบริเวณพื้นที่ที่ฉันอยู่ ณ เวลานั้น
กลุ่มผู้ชุมนุมสวมชุดเครื่องแบบคล้ายทหาร และถืออาวุธแบบที่ทหารถือ ซึ่งฉันไม่รู้จริงๆว่าเขาเรียกว่ารุ่นอะไร และ ณ เวลานั้น ฉันก็ไม่ได้สนใจมันด้วย
พี่ที่ทำงานรีบนั่งยองๆก้มหลบและเอามือวางไว้ที่ศีรษะ และฉันก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน
แต่ความรู้สึกมันมากกว่านั้น
ฉันนั่งก้มหลบเข้ามุมกำแพง ไม่นานนักก็มีผู้ชุมนุมคนหนึ่งสวมเครื่องแบบคล้ายทหาร และถือปืนแบบทหารเดินมาที่ด้านหลัง ใช้ปืนจ่อมาที่ขมับด้านซ้ายของฉัน และฉันรู้สึกได้ถึงแรงกดที่อัดเข้ามา
ปัง!!!!!!!!!!!!!
นี่ฉันตายแล้วสินะ
"ในช่วงขณะที่วิญญาณออกจากร่าง
ฉันไม่รู้สึกเจ็บ
ไม่รู้สึกถึงซึ่งสิ่งใดแล้ว
มีเพียงคนที่ฉัน....ยังเป็นห่วง"
ฉันยืนงงมองดูร่างของตัวเอง ที่นอนนิ่งไม่ไหวติง
แล้วฉันจะทำยังไงต่อ
"ถ้าอยากไปหาใคร ไปลาใคร ก็คิดถึงคนนั้นให้มากๆ แล้วเราจะไปปรากฏ ณ ที่แห่งนั้น ใกล้ๆเขาเอง" มีวิญญาณชายหนุ่มซึ่งร่องลอยอยู่บริเวณนั้น บอกให้ฉันรู้ถึงการหายตัว และปรากฏตัว
"อ่อ... หรอค่ะ ขอบคุณค่ะ" ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นว่ามีวิญญาณอื่นอยู่บริเวณนั้นด้วย และแปลกใจหน่อยๆ ว่าวิญญาณ หรือผี ไม่ได้มีหน้าตาผิดไปจากมนุษย์เลย เพียงแค่ฉันไม่เคยมองเห็น ก็คิดไปต่างๆ ว่าผีต้องหน้าเกลียดหน้ากลัว เพิ่งรู้ตัวก็เมื่อตายแล้ว ว่าฉันคิดผิด
คนที่ฉันอยากไปหาน่ะหรอ ก็ต้องเป็นพ่อกับแม่อยู่แล้ว
ฉันพยายามรวบรวมสมาธิ คิดถึงแม่ คิดถึงหน้าแม่ คิดถึงบ้าน และไม่นานฉันก็ไปปรากฏตัวอยู่ที่หน้าบ้าน และเวลานั้นก็ดึกมากแล้ว
แม่นอนอยู่ คงจะหลับสนิทเลยทีเดียว ฉันยืนมองดูแม่อยู่แบบนั้นเงียบๆ แต่ไม่นานแม่อาจจะรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของฉัน แม่ลืมตาลุกขึ้นนั่ง
"อ่าว นุ่มกลับมาแล้วหรอ" แม่พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่นอกมุ้ง
"จ่ะ" ฉันเดินเข้าไปในมุ้ง ไปนอนอยู่ข้างๆแม่
"แม่ แม่อย่าลืมกินยานะ แล้วก็อย่าเสียใจมากนะในวันที่นุ่มไม่อยู่แล้ว....."
ฉันพร่ำพูดสิ่งต่างๆที่อยากจะบอกแม่ แต่ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ และแม่ได้พูดอะไรต่อ พ่อก็เข้ามานอนเหมือนพ่อจะมองไม่เห็นฉัน ฉันจึงลุกออกมา และให้พ่อเข้าไปนอนแทนที่ น่าแปลก เมื่อฉันมองเข้าไปในมุ้งอีกครั้ง แม่ยังนอนหลับสนิท ไม่ได้ลืมตาตื่นคุยกับฉันสักนิด
สิ่งที่เกิดขึ้นคงเรียกว่าเข้าฝันสินะ
"ในช่วงเวลาที่ฉันเดินออกมา
ฉันรู้สึกสบายใจ และใจหายพร้อมๆกัน
สบายใจที่ฉันได้เจอพ่อกับแม่
และใจหาย เมื่อฉันจะไม่ได้เจอท่านอีก"
แล้วฉันจะไปไหนอีก
ฉันนึกถึงเพื่อนสนิทฉันสองคน
คนหนึ่งคือ จ๊ะโอ๋
และอีกคนคือ บุ๋ม
ฉันเลือกที่จะไปหาจ๊ะโอ๋ก่อน แต่น่าแปลกว่า ฉันคิดถึงหน้าเขาเท่าไหร่ คิดถึงที่ที่เขาอยู่ยังไง ร่างกายฉันก็ไม่หายวับไปไหนเลย ได้เพียงแค่ลอยเคว้งคว้างอยู่บนอากาศ ในค่ำคืนที่มืดมิด
ฉันเลยเปลี่ยนไปหาบุ๋มก่อน ฉันคิดถึงหน้าบุ๋ม แล้วฉันก็ไปปรากฏอยู่ห่างจากบุ๋มไม่เกิน ๑๐ เมตร ได้อย่างง่ายดาย
ด้วยระยะนี้บุ๋มจึงเห็นฉันได้ไม่ยาก แต่เพราะตอนนี้ฉันเป็นเพียงวิญญาณ บุ๋มจึงเห็นฉันเพียงแค่แว๊บเดียว
"ผ่องๆ เมื่อกี้เห็นนุ่มไหม เหมือนจะเห็นแว๊บๆ" บุ๋มถามพี่ชายของเขา พร้อมกับขยี่ตาตัวเองไปพราง
"ไม่นี่" พี่ผ่องมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นฉัน ซึ่งจริงๆคือ เขามองผ่านร่างฉันไปมากกว่า
เมื่อพี่ผ่องเดินหายไป ฉันจึงเดินเข้าไปให้ใกล้บุ๋มมากขึ้น ในระยะที่ห่างกัน ๓ ช่วงแขน ฉันก็ปรากฏร่างให้บุ๋มเห็น
"บุ๋มกลัวเค้าไหม เค้าเป็นแค่วิญญาณนะ" ฉันหยุดยืนในระยะที่จะไม่ทำให้บุ๋มกลัว
"ไม่นี่... ได้ไงหว่ะ" บุ๋มดูตกใจหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้วิ่งหนีฉันไป บุ๋มดูจะรวบรวมสติได้มากกว่าที่คิด
"เค้าถูกยิงตายหว่ะ พวกผู้ชุมนุมน่ะ ตายแบบไม่รู้สึกอะไรเลย ฮ่าๆๆๆ" ฉันบอกบุ๋มถึงสาเหตุการตาย แต่ก็ยังคงบทสนทนาของเราเอาไว้ เพราะฉันไม่อยากให้บุ๋มร้องไห้
"บุ๋ม......................"
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยม ชลบุรี
"ฉันไม่รู้จริงๆ
ว่าเวลาไหน
เมื่อไหร่
ที่เราต้องลาจากกัน
จะตายเมื่อไหร่
วันนี้
พรุ่งนี้
ฉันก็ยังไม่รู้....
ก็จะทำ
ในสิ่งที่จะไม่ทำให้ฉัน หรือใคร
ต้องเสียใจ"
-หน้ากลม-
กับวันฝันดราม่า แต่ความรู้สึกยังอยู่ เต็มหัวใจ
