“รักคือการเสียสละ สละได้ทุกอย่าง แม้แต่ตัวเอง”
“รักคือความสุข สุขที่ได้เห็นคนที่รักมีความสุข ต่อให้คนที่ทำให้เขามีความสุขไม่ใช่เรา”
“รักคือการยอมรับ ยอมรับทุกอย่างที่คนรักเป็น”
ฯลฯ
มีประโยค บทความมากมาย ที่พยายามอธิบายว่า “รัก” คืออะไร
สำหรับฉัน
รักคือความรู้สึกวูบวาบเมื่อได้คิดถึงใครคนนั้น
รักคือการเสียสละ ทำทุกอย่างเพื่อให้ใครคนนั้นมีความสุข
ตลอดมาเท่าที่จำความได้ ฉันค่อยข้างจะเป็นคนขี้เกรงใจคนนะ
ดังนั้นจึงน้อยครั้งมากที่จะปฏิเสธ หรือบ่ายเบี่ยงจากการขอความช่วยเหลือ หรืออะไรๆก็แล้วแต่
เพียงแค่เกรงใจ และไม่อยากจะทำให้ใครๆต้องเสียใจ และรู้สึกไม่ดีกับเรา
ฉันจะยอมขัดใจตัวเองเพื่อเขาเหล่านั้น
แต่ครั้งนี้ขอล่ะ ในเมื่อขอให้ปล่อยกันดีๆไม่ปล่อย
ก็ขอเป็นนางชาเย็น เอ้ย! เย็นชา สักระยะยาวๆ (แค่กับเขา)
เริ่มจากการบล็อคเบอร์ บล็อคไลน์ บอกเลยว่าตอนนี้เบอร์แปลกโทรมาฉันไม่รับ
มันอาจจะเหมือนเป็นการหนีปัญหา
แต่ขอแก้ตัวให้ตัวเองนิดนึงว่า ฉันได้พูดทุกอย่างที่ควรและไม่ควรพูดไปแล้ว
ทั้งดีๆ และแย่ๆ (ไล่เลเวลตั้งแต่ไม้อ่อนจนมาถึงแท่งเหล็กกล้า)
“เบื่อ”
“รำคาญ”
“แค่ปล่อยเราไปมันจะอะไรนักหนา”
ถ้าคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากคนที่คุณรักมันจะเจ็บแค่ไหน
คือถ้าเป็นฉันที่ต้องมาได้ยินคำพวกนี้ซะเอง
คงเงิบและเจ็บน่าดู
และ...ฉันคงไม่ไปวุ่นวายกับชีวิตเขาอีก ไม่ด้านพอ
เอาแค่ตอนนี้ ถ้าแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า เป็นส่วนเกิน ก็ถอยมาหลายก้าวแล้วล่ะ
ฉันเข้าใจความรู้สึกที่เขามีให้ และซาบซึ้งมาก
แต่ฉันไม่เข้าใจ..
ถึงการพร่ำเพ้อของคุณผู้ชาย(คู่กรณี)
เขาสามารถพูดอะไรซ้ำๆกลับไปกลับมา เพื่อให้เราเห็นคุณค่าของเขา ได้อย่างไม่น่าเชื่อ
และสงสัยอีกว่า ไอ่บรรดาคำแย่ๆ ที่ฉันพูดออกไปและไม่อยากจะฉายหนังหลายๆซ้ำ
มันเคยเข้าโสตประสาทเขาบ้างหรือเปล่า?
หรือแม้แต่ความเฉยชาที่ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ เขาไม่รู้สึกบ้างเลยหรือยังไง?
(ฉันรู้ว่ามันรู้สึกเช่นไร)
ตัวอย่างเช่น “ต่อให้คนรอบตัวเราชอบคุณ แต่เราไม่ชอบคุณ ใครก็เปลี่ยนใจเราไม่ได้”
แต่เขาตอบกลับประโยค(ใจความสำคัญ)นี้ ด้วยการโทรศัพท์ไปหาที่บ้าน หรือแม้แต่เข้าหาเพื่อนสนิทของฉัน
แล้วเอามาเล่าแบบหน้าระลื่น
ให้ตายเหอะ คือ.. เขาเข้าใจสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกหรือเปล่า?
แล้วไอ่ประโยคอย่าง “ผมพร้อมจะเริ่มต้นใหม่ และอภัยให้คุณเสมอ”
คือ... ฉันผิด?
ผิดมากเลยหรอที่ปล่อยเขาไป
จริงๆระหว่างเราก็เป็นเพื่อนกันมานาน
ฉันคุยกับเขาในฐานะเพื่อนที่ดี
แต่เขาคุยกับฉันในอีกสถานะ
คือมั่นใจว่า ความดีจะเอาชนะซึ่งทุกอย่าง
รวมทั้งจะสามารถทำให้ฉัน คนที่ไม่เคยคิดจะรักเขา รักเขาเข้าสักวัน
นี้คือรูปแบบที่เรายังติดต่อกันเรื่อยมา
แต่พอถึงจุดๆนึง (ไม่เกี่ยวเนื่องกับบุคคลที่สาม)
ฉันเกิดคิดว่า ไม่อยากให้เขามาจมปักอยู่กับฉัน โดยที่ไม่เหลียวมองคนอื่น
เขาจำเป็นต้องมีใครสักคนเคียงข้าง ซึ่งไม่ใช่ฉันแน่ๆ
(คนที่ไม่เคยมองอนาคตร่วมกับเขา มีแต่อนาคตสาวโสด)
ฉันจึงเดินออกมา ซึ่งหมายถึงหนีออกมาซะมากกว่า
...และปล่อยเขาไป
แต่.. เขาไม่ยอมปล่อยฉันสักที
ฉันเชื่อเสมอว่า
“เวลา” จะช่วยเยียวยา
หากฉันจะผิด..
คงผิดที่ทำให้คนดีๆอย่างเขาต้องเสียใจ
และสักวันเขาจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนดีที่ควรได้รับความรักจากเขา
“ขอความดีทั้งมวล ช่วยเปิดดวงตาที่มืดบอดให้สว่าง”
-หน้ากลม-ใจร้าย-
