HOME

HOME

28 เม.ย. 2556

เสียง.. หายไป

ฉันไม่ค่อยจะเป็นไข้ เป็นหวัด สักเท่าไหร่

แต่พอเป็นทีไร

มันก็จะเอาเสียงของฉันไปด้วย

เคยถึงขนาดที่เป็นใบ้กันเลยทีเดียว

แต่ที่เขียนนี่

ไม่เกี่ยวกับเสียงที่หายไปนะ

วันนี้ฉันยังสบายดี 55





วันอาทิตย์แห่งการพักผ่อน

นอนหลับตา นิ่งๆ

เสียงที่ได้ยิน ... 

.......

เสียงลม เสียงมอเตอร์ จากพัดลม

เสียงรถไกลๆ

ตอนกลางคืน

ก็มี เป้ง!!! เสียงบอกเวลาตี1

เป้ง!! เป้ง!! เคาะสองครั้งบอกตี2

จนถึงตี5

และเมื่อคืนได้ยินครั้งที่1 และ5

นั่นไง ตื่นบ่อยอีกแล้ว

และเสียงสุดท้าย

จิ๊บๆๆๆ นกน้อยๆ หลายๆตัว ส่งเสียงร้องอยู่ไกลๆ



...

ฉันเดินทางมาไกล

ฉันเดินทางมากับน้องขวัญ แฮปปี้ เบอร์รี่ มอนนี่

แต่ฉันก็ยังรู้สึกเหงา เพราะพวกเขาไม่คุยกับฉันเลย

(ถ้านับเป็นคน... ฉันก็เดินทางมาตัวคนเดียว)

อยากมีเวทมนต์ ฉันจะทำให้พวกเขามีชีวิต (เพ้อ)

ทุกๆวัน ( 6 วันทำงาน)

ฉันตื่นเช้าๆ

อาบน้ำ แต่งตัว กินนมกะซีเรียล

ขับน้องขวัญ มาทำงาน

ทำงานๆๆๆ

ที่ทำงานฉันไม่มีเพื่อน

มีแต่ป้าๆ ที่ทำงานมานานนม

หัวหน้าก็รุ่นพ่อ เขาเป็นเหมือนอาจารย์

เราคือลูกศิษ เขาให้ความสำคัญกับเราเสมอ

ดีจริงนะ

อาหารกลางวัน

ฉันฝากท้องให้กับร้านอาหารตรงข้ามบริษัท

ฝากลุงยามสั่ง

และเมนูที่สั่งได้ก็มีแค่

กระเพรา ไข่เจียว ข้าวผัด ผัดพริดแกง

เคยสั่งต้มยำไป บอกว่าไม่มี

เป็นอันรู้กันว่า ฉันสั่งได้เท่านี้ ก็เซงจิตไปเลย

เย็นหลังเลิกงาน

ฉันก็ตรงดิ่งกลับห้องพัก

หรือบางวัน วันพุธ กับ ศุกร์ มีตลาดให้แวะ

ฉันก็แวะซื้อของเข้าห้อง

เป็นอาหารเย็นวันนั้น และของเที่ยงวันต่อไป

บางวัน ฉันก็ต้องทำอาหารกินเอง

หุงข้าวกินเอง

ครั้งแรกแฉะ แต่ตอนนี้ไม่แฉะ

กับข้าว ยังไม่พ้นไข่เจียว

ไข่ดาวไม่ได้ เพราะติดกะทะ

ครั้งแรกที่เคยทอดไข่เจียว

ไข่เจียวไหม้

ครั้งแรกไหม้ แต่ตอนนี้ไม่ไหม้ 

ฟังให้ดีนะว่า "ไม่ไหม้" ไม่ใช่ "ไหม้ไหม้"

555

นอกจากเมนูไข่

ก็มี ข้าวผัดเด็ก 

ข้าวผัดที่เคยทำตั้งแต่ยังเด็ก

ไม่มีอะไรมาก

แค่ไข่กับซอสภูเขาทอง

และฉันชอบมันมาก

ข้าวผัดที่ไม่มีอะไร ไม่ต้องพิธีรีตรอง ทำง่ายๆ และอร่อยทีเดียว

ถึงขนาดที่มีน้องเคยมาเล่นด้วยกัน บอกอยากกิน และฉันก็ต้องทำใหกิน555

และต้มมาม่า

อันนี่เป็นเมนูประจำ สำหรับคนหอพักอยู่แล้ว

ฉันกำลังหัดทำอาหาร

แต่เพราะกินคนเดียว

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีแรงผลักไหม

เอาเป็นว่าฉันจะพยายาม เริ่มจากของที่ชอบก่อน

แต่.. ฉันชอบกินอะไรล่ะทีนี้

วันนี้ลองเมนูไข่ต้ม

ไม่ใช่ไข่ต้มธรรมดา สูตรมาจากไต้หวัน

หัวหน้าแนะวิธีทำมา วันนี้ก็เลยลองทำดู

ไข่ชา

เด๋วรู้กัน ว่าจะได้เรื่องไหม
  


ฉันอาศัยอยู่หอพัก

ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวๆ

ทุกอย่างในห้องครบ และถอยตู้เย็นมาพร้อม

เลิกงานฉันก็กลับมาห้องสี่เหลี่ยม

เปิดดูการ์ตูนวันพีช

พร้อมๆกับการทำภารกิจต่างๆ

กินข้าว ซักผ้า ล้างจาน อาบน้ำ ก่อนนอน

ฉันมีวันพีชเป็นเพื่อน


การอยู่คนเดียว

ทำให้น้ำลายบูด

จะคุยกับใครสักคนก็ไม่มี

ฉันจึงให้เวลาพักผ่อนแทบทั้งหมดไปกับลูฟี่

ลูฟี่ อุซป โซโล ชอปเปอร์ นามิ ซันจิ โลบิน

ทุกคนทำให้ห้องไม่เงียบเหงา

ฉันหัวเราะไปกับพวกเขา

พวกเขาทำให้ฉันหัวเราะ

ในรอบหลายๆเดือน

ขอบคุณที่มอบเสียงหัวเราะให้



ในเวลาที่ไม่มีใคร

ฉันก็ไม่อยากเป็นเพื่อนแต่กับความเหงา

ฉันเลยเลือกการ์ตูนเป็นเพื่อน

ฉันยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไปกับพวกเขา

ฉันชอบการ์ตูน

เหมือนที่ใครหลายๆคนอาจจะชอบ

เล่นเฟส ไลน์ ทวิต เกมส์ หนังสือ งานฝีมือ

แล้วแต่จะเลือกกันไป

เวลาแบบนี้ เราต้องเลือกเพื่อนที่เราชอบ

เพราะน้ำลายจะได้ไม่บูด

เสียง... จะไม่ หายไป

26 เม.ย. 2556

ท้องฟ้าสีรุ้ง

ท้องฟ้าสีรุ้ง

ภาพนี้ถ่ายจาก i-phone 4 สีขาวๆ
เวลาประมาณ 17.30 น. บ้านสวน จ.ชลบุรี



ฉันชอบท้องฟ้า

โลกกลมๆ มีท้องฟ้าโอบล้อม

ท้องฟ้ามีสีฟ้า

ท้องฟ้าบางเวลาก็มีสีส้ม

สีม่วงๆ ก็เคยเจอ

แต่จะสีไหนๆ ฉันก็ชอบ

เพราะแค่ได้มองออกไปไกลๆ

ยังพื้นที่ของท้องฟ้า ... 

สบายใจดีจริงๆ


ฉันชอบก้อนเมฆ

ก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนอากาศ

เติมเต็มท้องฟ้าไม่ให้ว่างเปล่า

ท้องฟ้า มี ก้อนเมฆ

ฉันชอบก้อนเมฆ

เพราะฉันได้ปล่อยจินตนาการของตัวเอง

ฉันมองก้อนเมฆเป็นรูปต่างๆ

มะหมา มังกร เป็ด แฮมเบอร์เกอร์ ฯลฯ

ทุกอย่างที่จะจินตนาการถึง


บางครั้งจินตนาการที่ได้โลดแล่นไป

เหมือนมองเห็นตัวเอง

ความมีตัวตน

.............

20 เม.ย. 2556

เวลา... ระยะทาง

"เวลา"

เวลา... ทำให้คนเปลี่ยนไป

...เวลา ทำให้คนเราแก่ขึ้น

แต่บางคนก็เหมือน(สมอง)จะย้อนวัยกลับ

...เวลา ทำให้คนเราหลงลืมอะไรหลายๆอย่าง

แต่บางคน บางเหตุการณ์ ก็จำมันจนวันตาย

...เวลา ทำให้ความเจ็บปวดจางหาย

แต่บางบาดแผล ก็เกิดเป็นแผลเป็น ไม่มีวันหาย

...เวลา ทำให้คนเข้าใจกันมากขึ้น

แต่บางคน ไม่เข้าใจยังไงก็ไม่เข้าใจ

..เวลา ทำให้คนรักกัน

แต่บางคน ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย



"ระยะทาง"

ระยะทาง... ทำให้คนเปลี่ยนไป

...ระยะทาง ทำให้คนเราห่างไกลกัน

แต่กับบางคน ระยะทางเป็นเพียงแค่.. ระยะทาง

...ระยะทาง ทำให้คนเหินห่าง

แต่กับบางคน ทำให้คนเราใกล้ชิดยิ่งกว่าเคย

...ระยะทาง ทำให้คนเราคิดถึงกัน

แต่กับบางคน ก็ไม่ได้คิดอะไรเลย

...ระยะทาง ทำให้คนเรารักกัน

แต่กับบางคน ก็มีรักครั้งใหม่ไป

...ระยะทาง ทำให้คนเราเหงา

แต่วันที่เหงา... จะรู้ว่าใครสำคัญกับเรา และเราสำคัญกับใคร



.... ระยะทางพิสูจน์ม้า

กาลเวลาพิสูจน์คน..



ระยะทางและเวลา.. ทำให้รู้คุณค่าของคนที่เรารัก


และก็จะรู้.. ว่าเรารักกันแค่ไหน....



5 เม.ย. 2556

เมื่อไรจะเที่ยง vs เที่ยงแล้วหรอ

"เมื่อไรจะเที่ยง vs เที่ยงแล้วหรอ"
@ Mason ชลบุรี

เมื่อก่อนที่ทำงานเก่า

ฉันนั่งทำงานชิวๆ 
งานเข้าบ้าง ว่างบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะว่างนั่นแหล่ะ
ฉันมีเวลาเล่นเนต ดูเฟส โหลดหนัง โหลดเพลง 
เรื่อยๆ นั่งเรื่อย และ.. 
 "เมื่อไร จะเที่ยงหวะ"
เที่ยงปุ๊ปก็ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ออกไปหาข้าว หาน้ำกิน
วันเวลา มันช่างเดินเอื่อยเฉื่อย
เฉพาะเวลาทำงานนะ 
เพราะเวลาดีดีหลังเลิกงาน มันหมดไปอย่างรวดเร็ว 
"อ่าว เที่ยงคืนแล้วหรอ" 
อะไรประมาณนั้น


ที่ทำงานใหม่

ผ่านมาได้ 4 วัน วันนี้วันที่ 5
ทุกวันทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว
 "อ่าวเที่ยงแล้วหรอ" 
"อ่าว 5 โมง แล้วหรอ" 
และจนถึง 6 โมง ก็ไปเรียนภาคปฏิบัติเพิ่มทุกๆวัน
เวลาทำงานทุกนาที คืองาน 
เดินไปโรงงาน เดินกลับมาห้องแลป 
อยู่แบบนี้ทุกๆวัน
 ทำงาน สมองได้ทำงานตลอด คิด วิเคราะห์ งานๆๆๆๆ
เวลาเหมือนจะไม่พอ

พอกลับมาห้อง
 ก็ไม่รุจะทำอะไร 
ทีวีก็ไม่ดู เนตก็ไม่ค่อยอยากจะเล่น 
เลยกลายเป็นเด็กอนามัยซะงั้น 
นอนเร็ว ตื่นเช้า 
ซึ่งตอนนี้ฉันยังตื่นไม่ค่อยจะไหว
 สิ่งที่บั่นทอนจิตใจตอนนี้คือ

"วันศุกร์แห่งชาติของใครหลายๆคน แต่ไม่ใช่ของเรา เรามันวันเสาร์แห่งชาติ"
คิดแล้วก็เหนื่อย แต่ก็ห้ามไม่ให้ตัวเองคิดก็ไม่ได้
เวลาพักถูกกลืนกินเป็นงานๆๆๆ
แต่ก็อย่าหลงประเด็น มีคนบอกฉัน
 ว่าเราทำงานนั้น เพื่อ "เงิน"
อย่าหลงประเด็น


ฉันเคยคุยกับเพื่อน ถึงวันข้างหน้า
จริงอย่างที่พูดกันไว้
"ทำงานกลับมาเจอห้องที่ว่างเปล่า อยู่คนเดียว ทำให้รู้สึกมองไม่เห็นความหมายของการมีชีวิต"
"ฉันอยู่เพื่ออะไร"
"ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้"

การมีใครสักคน กับการอยู่คนเดียว
ความรู้สึกไม่เหมือนกัน

ฉันเหนื่อย... เหนื่อยคนเดียว
ฉันท้อ... ท้อคนเดียว
ฉันกินข้าว... กินคนเดียว
ฉันนอน... นอนคนเดียว
ฉันไปไหน ทำอะไร .. ก็ตัวคนเดียว
ฉัน จะ อยู่ ได้ นาน แค่ ไหน นะ

แต่.. 
ฉันก็ต้องมองว่า
มันคืออนาคตของฉัน
ที่ฉันได้เลือก
ฉันเป็นคนเลือกเอง
ฉันก็ต้องทน
ฉันต้องทำได้
ด้วยตัวของฉันเอง

ฉันต้องเข้มแข็ง
เพื่อคนที่ฉันรัก

by Naakomm's iphone


ฉันอาจหนีมาไกล
ไกลตัว
ห่างใจ
แต่ไม่เคยลืม