ไม่มีใครเลย

เขาบอกว่า

"เพื่อนกับแฟน แทนกันไม่ได้"


นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ได้กลับไปบ้านต่างจังหวัด

ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เพื่อนสนิทจะทำงานเป็นครู

ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เพื่อนสนิทจะสละโสดแต่งงานมีครอบครัวไป

ทุกครั้งที่เดินทางกลับบ้าน

ก็จะต้องส่งข้อความ หรือโทรหาเพื่อนก่อน

ให้รู้ว่า "ฉ้านนกำลังจะกลับบ้านแล้วนะ มาหา มารับด้วย"


วันหยุดที่ได้อยู่บ้าน

ก็จะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เราได้คุยกัน ถามถึงสารทุกข์สุขดิบที่ผ่านมา

ไปจนถึงปรึกษาปัญหาชีวิต(หัวใจ)

เรื่องเครียดๆ ก็กลายเป็นเพียงเรื่องจิ๊บๆ

เพราะว่าเราจะผ่านมันไป


จะมีช่วงเวลาแบบนี้เสมอๆ

เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกัน(เลย)

ไม่ว่าจะโทรศัพท์หรือเฟสบุ๊ค เราไม่เคยติดต่อกัน(เลย)

ผ่านมาเป็นวัน เป็นอาทิตย์ เป็นเดือนๆ

แต่ทุกครั้งที่ได้กลับไปเจอกัน คุยกัน

ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเสมอ

รู้สึกดีจริงๆ อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ได้อยู่อีกหนึ่งคน

ไม่ต้องมีเพื่อนมากมาย ขอแบบที่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ทุกอย่างก็เหมือนเดิม สักคนก็พอ


แต่การกลับไปครั้งล่าสุด

ไม่ได้โทรบอกว่ากลับไป

เพื่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับบ้าน จนเห็นรถจอดอยู่ที่โรงจอดรถ

เพื่อนจึงแวะมาหา

ไม่พ้นที่เพื่อนจะเหน็บแนมว่าทำไมไม่บอกไม่กล่าวว่าจะมา

ซึ่งก็... ไม่มีคำอธิบายใดๆ

และถ้าจะให้อธิบายกันจริงๆ(อาจจะเป็นแค่ข้ออ้าง)

อย่างหนึ่งคือ

เพราะเพื่อนทำงานเป็นครู .. รู้สึกว่าเพื่อนจะเครียด และมีงานเยอะมากมายแล้ว

และอีกอย่างคือ

เพราะเพื่อนแต่งงานมีครอบครัวแล้ว และไปอยู่บ้านแฟน

ก็ไม่รู้ว่าจะรบกวนเขารึป่าว

ก็เลยไม่ได้บอก

ไม่บอกน่าจะดีกว่า

เดี๋ยวเดียวก็กลับ


ช่วงเวลาที่กลับบ้าน

แล้วไม่ได้เจอเพื่อน

มันรู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน

เย็นวันหนึ่ง

ด้วยอารมณ์ไหนไม่รู้

อยากออกไปหาถ่ายรูป

ภายใต้เงือนไข "ผืนนา"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโทรไปหาเพื่อน

ให้เพื่อนพาไปหาถ่ายรูป

ขับรถเล่น รับลมกันชิวๆ


แต่ตอนนี้ไม่มีใคร

ก็เลยขี่มอเตอร์ไซด์ออกไปคนเดียว

กับกล้องหนึ่งตัว ขับรถออกไปสู่ท้องถนน

อยากจอดตรงไหนก็จอด อยากถ่ายตรงไหนก็ถ่าย

นาใครไม่รู้ ถ้าคิดว่ามุมได้ก็ถ่ายหมด

ระหว่างที่เดินทาง และถ่ายรูปไป

ใจมันเคว้งคว้างพอสมควร

ตั้งแต่เกิดมา

มีสมองให้คิดและจดจำ

นี่อาจเป็นครั้งแรก

ที่รู้สึกว่า...

"เราไม่มีใครเลย"



...

ไม่มีใครเลย

เพราะกันตัวเองออกมาต่างหาก


เพื่อนก็ยังเป็นเพื่อนเสมอ

วันไหนๆ ชีวิตจะร้ายหรือดี

เพื่อนก็ยังรักเพื่อนเสมอ


จะมีเพื่อนแบบนี้สักกี่คนนะ

คนที่ไม่เคยโกรธกัน.. ในวันที่ไม่ใส่ใจ


หนึ่ง..

สอง..

น่าจะพอ

แล้วเจอกันใหม่

"ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตร่วมขัน

ทำกรรมร่วมกัน เดี๋ยวได้เจอกันเอง"


เพิ่มเติมเสริมแต่งนิดหน่อย เพื่อให้ปัจจัยครบครัน สำหรับหัวข้อ "แล้วเจอกันใหม่"


เมื่อยังเด็ก ครั้งที่ได้รู้จักและกลัว "การพลัดพราก"

ไปทำบุญที่วัด กราบพระ ขอพร สิ่งที่ขอมีไม่มาก แต่หนึ่งในนั้นคือ

"ไม่ว่าชาติไหนๆขอให้ได้เกิดเป็นลูกของพ่อแม่"

(ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็ขอแค่ให้หลับฝันดี)

เมื่อโตพอจะรู้จักกับความรัก

"ไม่ว่าจะชาติไหนๆขอให้เราได้พบกัน เป็นคู่กันทุกชาติไป" (น่านนน)

ปัจจุบัน ไม่มีคำอธิษฐานใดๆเกี่ยวกับเรื่องเถือกนี้ซะแล้ว

ขอแค่

"ให้ทุกคนที่ลูกรักมีความสุข"

"ขอความสงบมาสู่จิตใจของข้าพเจ้า"

สาธุ!!!


...

คนรอบๆตัวเราที่เรารู้จัก หรืออาจจะเคยพบเจอ

เดินผ่าน สนทนา สับตา ชอบพอ รักเลย

คือคนที่เราเคยทำบุญด้วยกันรึป่าว หรือทำกรรมร่วมกัน

กับคนที่เดินผ่านไปมา

อาจจะเคยถวายกฐินใหญ่ร่วมกัน

กับยุงที่บินมากัด ดูดเลือด

ชาติที่แล้วเราเคยกัด เคยกินเลือดเขามาใช่ไหม

ถ้าตบ "เปี๊ยะ!" ไป เขาคงจะตามมาตบในภายหลัง และอาจจะแรงกว่า

มดที่เผลอเหยียบตาย

เขาเคยเหยียบเราเมื่อชาติปางก่อนไหมนะ

กับคนที่ทำเราเจ็บช้ำ

เราอาจจะเคยทำเค้าเจ็บมากกว่า



มีคู่กัด ก็ต้องมี คู่รัก

คู่รัก ทำบุญ

คู่กัด ทำบาป

คู่กรรม คือละคร :P

เนื้อคู่กันบางคู่ อยู่ด้วยกันมีแต่ความทุกข์ยาก

แต่ก็ยังอยู่ด้วยกันได้

มีคนบอกว่า "คู่นี่เขาคงเป็นคู่กรรมคู่เวรกัน"

หมายถึงทำบาปร่วมกันมาเยอะ

ถ้าใช้กรรมบาปหมด เขาก็คงจะเจอกับความสุข เจอกรรมดีบ้าง

หรือถ้าเขาทั้งคู่หมดเวรหมดกรรมกันแล้ว กรรมดีก็ไม่เหลือแล้ว

เดี๋ยวเขาก็ต่างคนต่างไปเอง

ไปตามทางของตัวเอง


คู่รักคงไม่ต้องพูดถึง

ไม่รู้ชีวิตจะหอมหวานมากแค่ไหน

ต่อให้ทะเลาะกันแทบตาย เดี๋ยวก็เข้าใจกันเอง


แล้วคนที่รักกัน แต่อยู่ด้วยกันไม่ได้

คือไม่เคยสร้างบุญ หรือบาป ร่วมกันเลยใช่ไหม

แต่ถ้าไม่มีทั้งกรรมดีกรรมชั่ว

แล้วเขาจะมาเจอกัน และรักกันได้ไง

อืมม... เพราะอะไรหนอ

หรือเป็นความโรเรในชาติก่อน

อาจจะอธิษฐานให้ได้เป็นคู่กัน

แต่ภายหลังด้วยอะไรสักอย่างทำให้เลิกเพียรที่จะอธิษฐาน

แบบนั้นรึป่าวนะ


เจอกันแป๊ปๆ

รักกันพอหอมปากหอมคอ

แล้วก็เลิกลากันไป

เหมือนจะใช่

เหมือนจะรัก

แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ ไม่รัก ซะงั้น


น่าจะมีคนทำวิจัยเรื่องนี้บ้างนะ

แต่ก็ยังเป็นศาสตร์ที่วิทยาศาสตร์อย่างเดียวไม่สามารถอธิบายได้

คงต้องใช้ศาสตร์หลายๆศาสตร์มาร่วมกัน

จะเริ่มที่ศาสตร์ไหนดี??



จะเจอกัน หรือไม่ได้เจอกันอีก

ก็ทำบุญกันดีกว่านะ อย่าสร้างบาปต่อกันจะดีกว่า

ถ้าจะส่งผลถึงชาติหน้าจริง

ให้เราเจอกันดีๆ

ให้รักกันคงไม่พอ

ขอให้เราคู่กัน

ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป



-หน้ากลม-
กับวันโลกส่วนตัว

วิวัฒนาการ เส้นทางความคิดถึง

ด้วยความคิดถึง

.. ข้าได้แต่แหงนมองดวงจันทร์เป็นหน้าเอ็ง
ฝากสายลมช่วยกระซิบบอกว่าข้าคิดถึงเอ็งมากเพียงใด
เอ็งจะคิดถึงข้าบ้างไหมหนอ?


ด้วยความคิดถึง

.. ลงชื่อ xxxxxxx
จ่าหน้าซองถึงyyyyy ที่อยู่ตามทะเบียนบ้าน
ปิดซอง แปะแสตมป์ ด้วยน้ำธรรมชาติจากปลายลิ้น
ฝากคุณบุรุษไปรษณีย์ช่วงส่งให้ถึงมือ


ด้วยความคิดถึง

.. เพจมาบอกว่าคิดถึง


ด้วยความคิดถึง

.. โทรมาฟังเสียงให้หายคิดถึง ส่งเป็นข้อความให้เธอรู้


ด้วยความคิดถึง

.. รีบกลับบ้านเปิดคอมฯ มาคุย MSN กับเธอ


ด้วยความคิดถึง

.. ทำสไลด์ แปะเพลง ลงหน้า hi5 ให้เธอหน่อย


ด้วยความคิดถึง

.. ส่องเฟสเธอสักนิดนึง "ทำอะไรอยู่นาา?"


ด้วยความคิดถึง

.. วอทแอพไปหาสักหน่อย "กินข้าวหรอยัง?"


ด้วยความคิดถึง

.. Line, Skype, Instragram, Facebook, Twitter, etc. จะติดต่อทางไหนดีละทีนี้


ด้วยความคิด...

.. จึงไม่ถึง เพราะมัวแต่คิด
ทำไมไม่โทรหา?
ทำไมไม่มาหา?

ใกล้ๆ แต่เหมือนไกลๆๆๆโคตรๆ

ดราม่า

เมื่อ(เวลา)
ยามฟ้าสาง.. เธอฝันถึงใคร
ตะวันคล้อยบ่าย.. เธอเห็นหน้าใคร
ยามพรบค่ำ.. เธอคิดถึงใคร

เมื่อมองท้องฟ้า
ท้องฟ้ากว้างใหญ่.. เธอโบยบินไปหาใคร
ก้อนเมฆน้อยใหญ่.. เธอเห็นหน้าใคร
หมู่ดาวฟ้าใส.. เธอคิดถึงใคร

เมื่อฟังเพลง
แนวโรแมนฯ.. เธออยากอยู่กับใคร
แนวป๊อบ.. เธออยากสนุกกับใคร
แนวซึ้งดราม่า.. เธอคิดถึงใคร

เมื่อไปเที่ยว
ทะเล.. เธออยากไปลั้นลากับใคร
ภูเขา.. เธออยากผจญภัยกับใคร
ที่ต่างๆ.. เธออยากไปกับใคร


เมื่อ...
มองท้องฟ้ายามค่ำคืน
ท้องฟ้าซึ่งมืดมิด ไร้จันทรา ไร้หมู่เมฆ
เห็นเพียงหมู่ดาว กระพริบระยิบระยับ
ได้ยินเพียงเสียงเพลง สื่อแทนความหมาย
ไม่ว่าจะที่ไหนๆ ก็อยากให้มี.....