(หมา)จริงๆ

จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ศุกร์ และเสาร์

เวลา 06.50 น. - 07.30 น. (40นาที)

คือเวลาตื่นนอนและทำธุระส่วนตัว และออกเดินทางไปทำงาน

เวลา 08.00 น. - 17.00 น. (480นาที)

คือเวลาทำงาน

เวลา 17.30 น. - 23.00 น. (350นาที)

คือเวลา พักผ่อน ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเนต อ่านหนังสือ กิจกรรมก่อนเข้านอน

เวลา 23.00 น. - 06.50 น. (470นาที)

คือเวลานอน


นี่คือเวลาปกติ ไม่นับรวมทำโอที หรือ นอนเร็ว หรือ นอนช้า

เอาเป็นว่า เวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ฉันอยู่ที่ทำงาน

นอกจากห้องที่อยู่ ที่ทำงานก็เลยเป็นที่อาศัยแห่งที่2


ฉันเคยบอกใครหลายๆคนว่า

เวลาทำงานก็ทำงาน เลิกงานก็วางงานไว้ที่ทำงาน ไม่เอากลับมาที่ห้อง หรือบ้าน

เวลางานเล่นได้ แต่เวลาเล่นอย่าเอางานมาทำ (นิสัย 555)

ตอนทำงานเดิมอยู่ที่ กทม. ฉันก็ทำ อย่างที่บอกใครๆได้ตลอดมา

ตลอดปีกว่าๆ นับครั้งที่หอบงานกลับมาที่ห้องได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น

วางงานไว้ที่ทำงานตลอด รวมถึงสภาพอารมณ์ใดๆที่เกิดจากงานด้วย

แต่

มาตอนนี้ งานใหม่ ที่ใหม่ๆนี้

ตามสถิติฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตอยู่กับงาน อยู่ที่ทำงาน

ยากจริงๆที่จะไม่คิดถึงเรื่องของมัน

โดยเฉพาะกับช่วงวิกฤตงานงอกแบบนี้

ภาวะเครียดสะสม และเริ่มออกผล และอย่างชัดเจนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

ฉันทั้งเหนื่อย หน่าย และหมดแรง

ต่อให้นอนเร็วแค่ไหน ก็หัวทิ่มหมอนได้มากกว่า 3 ครั้ง (ซึ่งปกติครั้งเดียวกก็เกินพอล่ะ)

มีครั้งนึงนอนตั้งแต่ 2 ทุ่ม

แต่เชื่อเหอะว่า ลุกตื่นขึ้นมา ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสดชื่นเลยแม้แต่น้อย

และหอบสังขารไปทำงาน

ทั้งอาทิตย์จึงมีแต่ความหม่นหมอง และอิดโรย


มันน่าหัวเราะเยาะใส่ตัวเองจริงๆ

ที่ทำอย่างที่พูดไม่ได้

ไม่เคยเอางานกลับมาทำที่ห้องจริง

แต่ก็ฝืนตัวเอง ให้ทำโอทีต่อจนดึก

ทุกวันนี้ก็ยังมีหลอน หลอนในช่วงตี3-5 ว่าจะมีเมล์งานเข้ามา

อัพเดรทงานที่ค้างคาให้จบ


เฮ้อออ

น่าสงสารตัวเองโดยแท้น่อ

นี่ละนะ

(ห)ม(า)นุษย์เงินเดือน จริงๆ


ไม่เคยเครียดเรื่องงานก็เครียด

วางแดดดี้โดของชอบไว้ตรงหน้ายังไม่อยากจะกิน

และสิ่งที่ตามมาจากอาการเครียดคือ

"สิว" "แม่งเบื่อฉิบ"

(เป็นประโยคคำบ่น ไม่สุภาพนิดนึง ไม่ถือนะคะ :P)


แล้วไอ่นิสัยแบบว่า

"มึงไม่ทำ กูทำเอง"

พอเห๊อะ

งานสุมหัวจ่ะ




-หน้ากลม-
กับวันเบื่องาน
ตามมาด้วย เบื่อโลก
ผลจึงออกมา "เก็บตัว"
หมายถึง "เก็บตัวภายในโลกส่วนตัว ที่สูงยิ่งกว่าที่เคยสูง"

ไว้อาลัยให้ มนุษย์ ที่เป็น (ห)ม(า)นุษย์เงินเดือนทุกตัว

โฮ่ง!! โฮ่ง!!

เจ้าคน นายคน

"โตขึ้นให้ได้เป็นเจ้าคนนายคนเด้อนางเอ้ย!!"

"จ้า!!"


เมื่อยังเด็ก ทุกคนล้วนได้รับคำอวยพรจากผู้ใหญ่ในทำนองนี้เหมือนๆกัน
หรือแม้แต่โตทำงานแล้ว และแทบจะมีลูกแล้ว คำอวยพรนี้ก็ยังคงมีมาให้ได้ยิน

ใครๆก็อยากจะเป็นเจ้าคนนายคน เพราะมันสบาย

"จริงหรือ?"


โดยส่วนตัวของฉันเอง คำอวยพรนี้ได้มาอยู่เรื่อยๆเมื่อตอนสมัยเรียน


"เรียนเก่งๆให้ได้เป็นเจ้าคนนายคนเด้อ"

ประมาณนี้ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดให้ลึกซึ้งเท่าไหร่ รุเพียงแค่
นั่นคือคำอวยพรให้เรารวยๆ


วันนี้อยู่ดีๆคำพูดเหล่านี้ก็วิ่งปรี๊ดเข้ามาในหัว ระหว่างโอทีช่วงดึก
เอาง่ายๆให้เข้ากับชีวิตฉันในตอนนี้หน่อย
ไม่ต้องพูดถึงขนาดให้เป็นเจ้าคนนายคน
แค่เป็นหัวหน้าแผนกอยู่ทุกวันนี้ก็พอ

ใครว่าเป็นหัวหน้าแล้วจะสบาย
ทั้งงาน หน้าที่ ความรับผิดชอบ
ทั้งของตัวเองและลูกน้อง

ยกตัวอย่างง่ายๆ
ในวันที่ลูกน้องลา ไม่ว่าจะป่วยหรือกิจ
ไม่มีคน หัวหน้าเองก็ต้องลงมาทำงานแทนเหมือนกัน
หรือในวันที่งานเยอะ งานด่วนเข้ามา หัวหน้าก็ต้องลงมาทำเองเช่นกัน
ลูกน้องทำผิดพลาด หัวหน้าก็ต้องออกหน้าแทน

มีความรับผิดชอบหลายๆอย่าง ที่คนเป็นหัวหน้าพึงมีและทำ


ใครว่าเป็นหัวหน้าแล้วสบาย
เครียดบ้างล่ะ
เหนื่อยบ้างล่ะ
ยิ่งกว้าคนเป็นลูกน้องอีก
ลูกน้องเหนื่อยกาย หาได้ต้องเหนื่อยสมองเหนื่อยใจแต่อย่างใด


ในวันเร่งๆแบบทุกวันนี้และไม่มีคน
ฉันเองยังต้องลงมาทำงานเอง
ยกชิ้นงานที่หนักเกือบ 13 กิโล เกือบๆ 200 ชิ้น จนนิ้วระบม ปวดแขน (กล้ามขึ้นเป็นมัดๆ)
นั่งๆยองๆยืนๆ จนปวดน่อง หน้ามืด(เพราะหิว)
ไหนตกเย็นต้องทำโอทีอีก กลับดึกๆดื่นๆ ข้าวก็มิได้กิน
โอ่ววว สบายตรงไหนนิ??


ขอคำอวยพรใหม่ได้ไหม

"ขอให้เป็นเจ้าตัวเอง นายตัวเอง"

5555



-หน้ากลม-
กับวันระบมๆ

ผ่าน/ไม่ผ่าน

ช่างโง่เง่าจริงๆ

ที่ตัวเองบอกย้ำตัวเองเสมอ ในเรื่อง "ความไม่แน่นอน"

แต่กลายเป็นว่า เวลานี้กลับลืมมันไป

มาสำเนียกได้อีกที ก็ตอนที่เจ็บหนักไปซะแล้ว



... ไม่มีอะไรที่แน่นอน ตราบที่ยังไม่เกิดขึ้น



ยากจริงๆ

ในภาวะเคร่งเครียดอย่างนี้

ยากจริงๆ

ที่จะสามารถเผชิญเรื่องเลวร้ายได้เพียงลำพัง

และที่แย่ไปกว่านั้น

คือชัดเจนว่าตัวอยู่เพียงลำพัง



เมื่อกลางวัน ยังนั่งอึน หน้าชา เป็นชั่วโมงๆ

ณ เวลานี้ เพรสเชอได้ลดลงไปเยอะแล้ว

ขอบคุณ



บอกตัวว่าไม่เป็นไรๆ

สิ้นเดือนเรารู้กัน

ไม่ว่าจะอยู่หรือไป ดีหรือเลวร้าย

พยายามๆ ยอมรับทุกๆผลลัพท์ที่จะออกมา

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

เพราะความแน่นอน มันก็ยังเป็นความไม่แน่นอน


ขอให้เรื่องดีๆ เป็นเรื่องที่แน่นอน

เรื่องร้ายๆ ให้ผ่านพ้นไป เป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน



-หน้ากลม-
กับวันแรกที่เครียด(เรื่องงาน)