เจ้าคน นายคน

"โตขึ้นให้ได้เป็นเจ้าคนนายคนเด้อนางเอ้ย!!"

"จ้า!!"


เมื่อยังเด็ก ทุกคนล้วนได้รับคำอวยพรจากผู้ใหญ่ในทำนองนี้เหมือนๆกัน
หรือแม้แต่โตทำงานแล้ว และแทบจะมีลูกแล้ว คำอวยพรนี้ก็ยังคงมีมาให้ได้ยิน

ใครๆก็อยากจะเป็นเจ้าคนนายคน เพราะมันสบาย

"จริงหรือ?"


โดยส่วนตัวของฉันเอง คำอวยพรนี้ได้มาอยู่เรื่อยๆเมื่อตอนสมัยเรียน


"เรียนเก่งๆให้ได้เป็นเจ้าคนนายคนเด้อ"

ประมาณนี้ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดให้ลึกซึ้งเท่าไหร่ รุเพียงแค่
นั่นคือคำอวยพรให้เรารวยๆ


วันนี้อยู่ดีๆคำพูดเหล่านี้ก็วิ่งปรี๊ดเข้ามาในหัว ระหว่างโอทีช่วงดึก
เอาง่ายๆให้เข้ากับชีวิตฉันในตอนนี้หน่อย
ไม่ต้องพูดถึงขนาดให้เป็นเจ้าคนนายคน
แค่เป็นหัวหน้าแผนกอยู่ทุกวันนี้ก็พอ

ใครว่าเป็นหัวหน้าแล้วจะสบาย
ทั้งงาน หน้าที่ ความรับผิดชอบ
ทั้งของตัวเองและลูกน้อง

ยกตัวอย่างง่ายๆ
ในวันที่ลูกน้องลา ไม่ว่าจะป่วยหรือกิจ
ไม่มีคน หัวหน้าเองก็ต้องลงมาทำงานแทนเหมือนกัน
หรือในวันที่งานเยอะ งานด่วนเข้ามา หัวหน้าก็ต้องลงมาทำเองเช่นกัน
ลูกน้องทำผิดพลาด หัวหน้าก็ต้องออกหน้าแทน

มีความรับผิดชอบหลายๆอย่าง ที่คนเป็นหัวหน้าพึงมีและทำ


ใครว่าเป็นหัวหน้าแล้วสบาย
เครียดบ้างล่ะ
เหนื่อยบ้างล่ะ
ยิ่งกว้าคนเป็นลูกน้องอีก
ลูกน้องเหนื่อยกาย หาได้ต้องเหนื่อยสมองเหนื่อยใจแต่อย่างใด


ในวันเร่งๆแบบทุกวันนี้และไม่มีคน
ฉันเองยังต้องลงมาทำงานเอง
ยกชิ้นงานที่หนักเกือบ 13 กิโล เกือบๆ 200 ชิ้น จนนิ้วระบม ปวดแขน (กล้ามขึ้นเป็นมัดๆ)
นั่งๆยองๆยืนๆ จนปวดน่อง หน้ามืด(เพราะหิว)
ไหนตกเย็นต้องทำโอทีอีก กลับดึกๆดื่นๆ ข้าวก็มิได้กิน
โอ่ววว สบายตรงไหนนิ??


ขอคำอวยพรใหม่ได้ไหม

"ขอให้เป็นเจ้าตัวเอง นายตัวเอง"

5555



-หน้ากลม-
กับวันระบมๆ