ก็แค่..

ก็แค่..



ฉันยังไม่เคยปล่อยโคม

เพราะบอกคนสำคัญว่าจะปล่อยด้วยกัน

ฉันยังไม่เคยไปเกาะขาม

เพราะบอกคนสำคัญว่าจะไปด้วยกัน

ฉันยังไม่เคยขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่เอเชียทริค

เพราะบอกคนสำคัญว่าจะขึ้นด้วยกัน




ถ้าไปภูกระดึงอีกรอบ

ฉันจะไม่ไปกับใคร นอกจากเขา

ถ้าไปเขาคิชกูฎอีก

ฉันก็จะไปแค่กับเขา

ถ้าไปวัดอโศการามฯ

ฉันก็จะไปแค่กับเขา

ถ้าไป เลคฮีฟเว่นที่กาญฯ

ฉันก็จะไปกับเขา



คิดไม่ต่างหรอก...


ถึงไอ่หมา

หลังสงกรานต์คุณกลับมา

จะฝากของชิ้นหนึ่งไปถึงคุณที่ห้องนะ

ใครสักคน

"ใครสักคน"

ฉันอาจต้องการใครสักคน

ฉันอาจไม่ต้องการใครสักคน

ฉันอาจต้องการ.. แค่คนๆนั้นคนเดียว

บางเวลา ต้องการอยู่กับใครคนหนึ่ง

บางเวลา ต้องการอยู่กับใครอีกคน

บางเวลา ก็ต้องการอยู่เพียงลำพัง

บางเหตุการณ์ ต้องการอยู่กับใครคนหนึ่ง

บางเหตุการณ์ ต้องการอยู่กับใครอีกคน

บางเหตุการณ์ ก็ต้องการอยู่เพียงลำพัง

ไม่ใช่ว่า ใครจะแทนที่ใคร

เพราะใครก็แทนที่ใครไม่ได้

พ่อ แม่

พี่ น้อง

เพื่อน

คนรัก

เขาก็เป็นเขา

ฉันก็ยังเป็นฉัน

แค่ "เชื่อใจ" ก็พอ

....

ในหลายๆครั้ง หลายๆเหตุการณ์

ฉันเป็นคน ที่ถูกเลือกให้เป็นใครสักคน

ฉันถูกเลือก

ให้เป็นทั้งที่ปรึกษา เพื่อน พี่ น้อง บางทีก็คนรัก

ฉันถูกเลือก

ทั้งที่รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง

เต็มใจบ้าง ไม่เต็มใจบ้าง

แต่ฉันก็มักจะยืนอยู่ตรงนั้น

ในตำแหน่งคนที่ถูกเลือก

ฉันยินดี ถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วทำให้ใครคนนั้นสบายใจ

ครั้งหนึ่ง ฉันเป็นคนที่ถูกเลือกอย่างไม่รุตัว

เขา.. ต้องการฉัน ให้อยู่ด้วย คุยด้วย

แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวที่ฉันบอกเขาว่า

"ไปอาบน้ำแปปนะ เสร็จจะรีบโทรหา"

เพราะฉันไม่เคยพูดแบบนี้ ไม่เคยวางโทรศัพท์

ถ้าจะวาง ไม่เขาขอตัว ก็เขานั่นแหล่ะง่วงก่อน

แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวที่ฉันพูดไป

ทำให้ฉันและเขาไม่คุยกันเกือบเดือน

ตลกไหม?

ตลก แต่ขำไม่ออก

หลายๆครั้งที่ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครรุสึกไม่ดี

หลายๆครั้งที่รุตัวบ้าง ไม่รุบ้าง

ต้องขอโทษจริงๆ

เพราะบางที ฉันมันก็ซื่อบื้อเกินไป

ฉันพยายามให้เวลาเสมอ

สำหรับใครที่เห็นว่าฉันสำคัญ

แต่ฉันก็ยังซื่อๆ บื่อๆ

มีพื้นที่ของตัวเองเยอะ

ตามภาษาคนโลกส่วนตัวสูง

น้อยคนที่จะได้เข้ามาในโลกกลมกลมของฉัน

ฉันขอแค่ ให้เข้าใจ

และฉันกำลังพยายาม

ฉันเคยทำตัวเป็น "วรรณิภาเดริเวอร์รี่"

จะบอกว่าทำก็ไม่ถูก เพราะยังไม่เคยทำสักครั้ง

ต้องบอกว่า ฉันจะเป็น

ฉันจะเป็นวรรณิภาเดริเวอร์รี่

ครั้งหนึ่งมีคนต้องการฉัน

แต่ฉันไม่สามารถไปยืนยังจุดๆนั้น

ณ เวลานั้นที่เขาต้องการ

วันนั้นฉันเสียใจที่ไม่ได้ไปหาเขา

จนวันนี้ก็ยังเสียใจ

ฉันจะเป็นวรรณิภาเดริเวอร์รี่

สำหรับคนสำคัญ

ไม่กล้าฟันธงว่าฉันทำได้

เพราะยังไม่เคยมีใครเรียกใช้บริการ

แต่ฉันจะพยายาม

ฉันไม่อยากให้ใครต้องเสียใจ

ไม่ว่าฉัน หรือใครๆ

"วรรณิภาเดริเวอร์รี่ ส่งตรงถึงที่ค่ะ" n_n

ไมตรี

"ไมตรี"

ฉันได้งานใหม่

งานใหม่ งานแห่งที่2

ฉันลาออกจากงานเก่า

งานแห่งแรก ด้วยอายุงาน 1 ปี 8 เดือน

งานเก่าๆ

ฉันควรจะออกมาจากงานเก่าตั้งนานแล้ว

งานเก่าที่แทบจะไม่ได้อะไรเลย เงินก็น้อย

งานเก่าที่มีหัวหน้ากากๆ

อะไรๆก็ดูจะไม่มีสาระ

ถึงเวลาแล้ว ฉันปลดแอ่กตัวเองออกมา

ถึงเวลาที่ชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

ฉันมีหัวหน้ากากๆ

แต่ไม่ได้หมายความถึงเพื่อนร่วมงาน

ที่ทำงานฉันมีพี่ๆ

ขอบคุณพี่ปุ้ย สำหรับการแนะนำที่อยู่ในครั้งแรกที่เข้ามา

ขอบคุณเจ๊ปุ้ย สำหรับอะไรๆหลายๆอย่าง มากมายเหมือนพี่สาว

ขอบคุณพี่โอม ที่นั่งข้างๆตอนอยู่ชั้น7 และอื่นๆที่มอบให้

ขอบคุณพี่ๆชั้น7 สำหรับความเอ็นดู และเป็นห่วงเสมอ

ขอบคุณพี่ชั้น6,2,1 สำหรับงานๆ ที่สนับสนุนและส่งเสริม

ขอบคุณพี่ๆทุกคนนะค่ะ

พี่พร พี่เบลล์ พี่อุ๋ม ที่ออกไปก่อน แต่ก็ยังเป็นห่วงน้องเสมอ

พี่บูรณ์ที่ขับไล่ไสส่งให้น้องก้าวออกมาจากที่นั่น

ขอบคุณพี่ๆทุกคน จริงๆนะค่ะ

น้องไม่มีอะไรจะมอบให้

นอกจากคำ "ขอบคุณ" สุดหัวใจ

ยินดีที่ได้พบ และรู้จัก

ยินดีที่ได้ร่วมงาน

ยินดีที่ได้ เป็นพี่เป็นน้องกัน

ขอบคุณสุดหัวใจ

หน้ากลม

ปล.ฉันขออโหสิกรรมให้หัวหน้ากากๆ

มุม

"มุม"

ครั้งหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อน

หลายปี มากกว่า 5 ปี

คนที่ฉันบอกว่ารักในวันนี้

แต่ไม่ใช่คนที่ฉันคิดว่ารักในวันนั้น

คืนเมื่อตอนนั้น ฉันไม่รู้ว่ารักเขา

มาครั้งหนึ่งใหม่

ครั้งหนึ่ง เมื่ออาทิตย์นั้น

เขาเข้าโรงพยาบาล

ด้วยอาการป่วยเกี่ยวกับอวัยวะภายใน(ซึ่งถ้ามีปัญหาก็เปลี่ยนถ่ายได้)

ฉันยังไม่โตพอ ที่จะถามหาสาเหตุ

ถามหาอาการ ถามในหลายๆอย่าง

ฉันทำได้แค่ ไปเยี่ยม ป้อนข้าว เฝ้าไข้ในตอนกลางวัน

ฉันทำได้แค่เป็นห่วงอยู่ใกล้ๆ

และบางครั้งก็ไกลๆ ในมุมที่ควรเป็น

ฉันอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองดูเขา

ฉันไม่สบายใจที่เห็นเขานอนอยู่อย่างนั้น

หน้าซีดๆ ดูไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

ฉันเกลียดภาพเหล่านี้

ฉันกลับมาบ้านในตอนกลางคืน

ฉันถามตัวเองว่า

ฉันทำอะไรได้บ้างไหม

คำตอบคือ

ฉันมัวแต่หายไปไหน ทำไมฉันถึงไม่ดูแลเขาให้ดี

ฉันเสียใจ ที่ฉันหายไป

วันนั้น ฉันถามตัวเองว่า

(ดราม่าตามหนังนิดๆ)

ถ้าเขาต้องเปลี่ยนถ่ายอวัยวะส่วนนั้น

ฉันจะบริจาค แบ่งอีกข้างให้เขาไหม

คำตอบของฉันคือ

... ฉันจะทำ

อวัยวะฉันจะเป็นอวัยวะของเธอ

ร่างกายฉัน ใจฉัน เป็นของเธอ

...

แล้ววันนี้ล่ะ

ฉันมีคำตอบเพียงแค่ว่า

ถ้าเธอไม่มีใคร ยังไงเธอก็จะยังมีฉัน

ฉันจะไม่ตามเธอเป็นเงา

เรามีอิสระให้กันเสมอ

กำแพงบางๆ ยังอยู่ตรงนี้

ฉันและเธอสร้างมันขึ้นมา

เพื่อให้มีคำว่า "พอดี" ระหว่างเรา

ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ

ในมุมของฉัน

ถ้าวันนี้ถามว่าฉันจะบริจาคอวัยวะให้เธอไหม

คำตอบก็ยัง ... "ฉันจะทำ"

ฉันอยู่ตรงนี้ ในมุมนี้ เหมือนเคย

...

ฉากหนึ่งในโลกกลมๆ

by Naakomm's iphone

หนังสือของคิ้วต่ำ

หนังสือของคิ้วต่ำ

เมื่อวานไป เทอร์มินอล 21 กับเพื่อน

ไปกินก๋วยเต๋วต้มยำ

แล้วก็ไปยืนอ่านหนังสือที่นายอินทร์


หลังๆมาฉันอ่านหนังสือยากขึ้น

คือขี้เกียจอ่าน สมาธิสั้นเยอะ

อ่านๆ ถ้าไม่ชอบ ก็จะเลิกอ่าน

แต่ถ้าชอบ ก็จะอ่านซ้ำไปซ้ำมา

หลายๆรอบ อย่าง แฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นต้น

ทั้ง 7 เล่ม ฉันอ่านอย่างน้อยสุด 2-3 รอบเข้าไปแล้ว


ฉันซื้อหนังสือยากมากขึ้น

ทั้งที่เมื่อก่อนซื้อง่ายๆ

ชอบเข้าร้านหนังสือ และซื้อหนังสือมาอ่าน

หนังสือมีไม่เยอะ เป็นแค่มือสมัครอ่าน

แต่ห้องนอนที่บ้าน ก็มีชั้นหนังสือเล็กๆไว้ให้จัดเก็บเป็นที่เป็นทาง

หนังสือพวกนี้ มาจากเงินอันน้อยนิด ที่เก็บออม เหลือจากค่าขนม

และก็จ่ายไปได้อย่างง่ายดาย

พอเข้าวัยทำงาน อะไรๆก็ยากขึ้น

มีเงิน แต่งก 5555

อาจเพราะเงินที่จะจ่ายไป เป็นเงินที่หามาด้วยตัวเอง

ก็เลยดูจะงก ถ้าไม่ชอบ ถ้าไม่อยากอ่าน ก็จะไม่ซื้อ

หรือบางทีอยากอ่าน ก็จะยืนอ่านให้จบ (นิสัยไม่ดี)

ตัวอย่างเช่น หนังสือของคิ้วต่ำเล่มนี้

ฉันยืนอ่าน จนจบเล่ม


เพราะว่าฉันกลายเป็นคนสมาธิสั้น อ่านหนังสือยากขึ้นมาก

ก็เลยหยิบแค่หนังสือเล่มเล็กๆ ก่อน

กระดาษกรีนรีด ดูน่าอ่าน ภาพวาดการ์ตูนธรรมดาๆ แต่น่ารัก

เข้าข่ายประเด็นนี้ ก็หยิบขึ้นมาส่อง

ฉันยืนอ่านคิ้วต่ำ เพราะเล่มนี้เข้าประเด็นทุกอย่าง

ฉันยืนอ่านคิ้วต่ำ

อมยิ้มนิดๆ ให้กับภาพวาด และคำบรรยาย

ตัวอย่างดังภาพข้างบน ที่แอบถ่ายมา

ภาพนี้อ่านแล้วดูอบอุ่น

ห่างไกล แต่อบอุ่น

ฉันคิดแง่ลบกับเส้นขนานมาโดยตลอด

เส้นขนาน ฉันเป็นเส้นขนาน เราเป็นเส้นขนาน ที่ไม่มีวันมาบรรจบ

แต่เพราะภาพนี้ รอยยิ้มของรถไฟที่อบอุ่น

ทำให้อยากเปลี่ยนมุมมองใหม่

"ถึงฉันจะเป็นเส้นขนาน เราจะเป็นเส้นขนาน เส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ แต่เราก็.. ยังเดินไปด้วยกันได้ ยังยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไปด้วยกันได้ พูดคุยกันได้ แม้อาจจะห่างไกล หรืออาจจะใกล้.. แต่เส้นขนานนี้ เราต้องเป็นเส้นขนาน ที่มีความสุข แค่ได้เห็น ได้คิดถึง ได้รัก... เป็นห่วงอยู่ไกลๆ อาจจะพอแล้วมั้ง"

ฉันชอบภาพของคิ้วต่ำ พร้อมคำบรรยายสั้นๆ

เพราะดูแล้ว อ่านแล้ว รู้สึกอบอุ่น

มันทำให้ฉันอมยิ้มได้ แม้คำนั้นจะทิ่มแทงหัวใจ


ฉันแอบถ่ายมาอีกหน้านึง

"อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน"

แต่ดันเผลอลบทิ้งไปแล้ว เพราะถ่ายภาพมาไม่สมบูรณ์

ภาพวาด ฉันอ่าน และเห็นภาพวาด มันทำให้ฉันยืนอมยิ้มกับมัน

ภาพภายในห้องน้ำ

มีชักโครกอยู่ตรงกลาง

ด้านซ้ายมีกระดาษทิชชู ด้านขวามีสายยางฉีด

ก็นะ เห็นแล้ว อดยิ้มไม่ได้นะ

คำมันเสียดสี

แต่ภาพทำให้ยิ้มได้

ชักโครก.. ถ้าฉันนั่งอยู่ตรงนั้น

ฉันก็อยากจะมีทั้งสายยางฉีด และกระดาษทิชชู

อยู่ในห้องน้ำนะ

ม่ะอยากเลือกกกกก... 5555

ขอบคุณคิ้วต่ำที่มอบรอยยิ้มเล็กๆให้


..

มองโลกให้กว้างกว่าที่เคย