แม้ว่าฝัน

ช่างน่าอาย ที่ข้าพเจ้าก็เป็นคนหนึ่งที่หลงอยู่ในความฝัน

...

เมื่อคืนข้าพเจ้านั่งดูหนัง Inception คนเดียว

หนังยาวร่วม 2 ชั่วโมง

เนื้อหาเป็นเรื่องการโจรกรรมความฝัน

ซึ่งสมัยนั้นในหนัง ใช้ฝัน ใช้จิตใต้สำนึก มี่ควบคุมไม่ได้ 

ใช้ประโยชน์จากพวกนี้ ล้วงความลับใดๆออกมา

...

ข้าพเจ้าไม่ได้อินกับหนังแต่อย่างใด

เพียงแค่มองว่า ข้าพเจ้าก็เป็น ที่ฝันซ้อนฝันอยู่บ่อยๆ 

และหลงคิดว่าฝันนั้นคือเรื่องจริง 

และเมื่อตื่น 

และนึกย้อนว่า เราทำอะไร อยู่ที่ไหน 

ก็จะรู้เอง ว่านี่แหล่ะคือโลกจริงๆของแท้ ไม่ใช่ฝัน

ข้าพเจ้าหลงอยู่ในความฝันนานไป

เหมือนเมื่อคืน

ครั้งแรกที่นึกขึ้นได้ คือข้าพเจ้านอนอยู่บนเตียง

กับคนที่รัก 

เราคุย และหยอกล้อกัน 

และก่อนหน้านี้ เราก็ไปค่าย ไปโรงเรียน

ร่วมทำกิจกรรม เราเหนื่อย และยิ้มด้วยกัน

จนกลับมานอนพัก พักอยู่บนเตียงของเรา

ข้าพเจ้าจูบเขา และเขาจูบข้าพเจ้า

นั่นคือจูบแรกของเรา

ข้าพเจ้ารู้สึกตัว ว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง เตียงเดิม เตียงเดียวกัน

สมองตอนนั้น ไม่ได้ประมวลผล เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ 

และบอกว่า เรื่องจูบคือเรื่องจริง ที่เกิดขึ้น

แล้วทุกอย่างก็เลือนลาง

ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาในห้อง

เพราะคนที่ข้าพเจ้ารักตื่น 

ตื่นไปรับคนรักของคนที่ข้าพเจ้ารักเข้ามาในห้อง

เสาร์ อาทิตย์ เขาจะไปเท่วกัน 

เขาจึงมารับ มาเตรียมของ ก่อนจะออกไปหลังเลิกงาน

ข้าพเจ้าตื่น และลุกขึ้น หยิบของ เพื่อไปอาบน้ำ

เข้าไปแล้วเดินออกมา เพราะหิว

ข้าพเจ้าหยิบข้าวกิน แต่ไม่อร่อย และคายออกมา ไม่ได้กินต่อ อวก

แต่เขากิน กินๆๆ แล้วก็อวกเหมือนกัน 

ซึ่งคนที่ข้าพเจ้ารักก็ไปลูบหลังให้ ดูแลอย่างดี 

ซึ่งไม่ได้สนใจเลยว่า ข้าพเจ้าเองก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน

สักครู่เขาก็ออกไปข้างนอกกัน

โดยทิ้งข้าพเจ้าอยู่เพียงลำพัง

ข้าพเจ้ารู้สึกเจ็บ รู้สึกจุก

มันบีบที่หัวใจ แทบหายใจไม่ออก

บอกตัวเองไปว่า จูบเมื่อกี้คือฝันสินะ

ทุกอย่างเลือนลาง

จับต้นชนปลายไม่ถูก

แล้วก็ตื่นอีกครั้ง

ในห้องนอนห้องเดิม

ข้าพเจ้านอนอยู่คนเดียว

คนเดียว

นอนอยู่สักครู่

แล้วคิดถึง เรื่องราวที่ฝัน 

เรียงลำดับเหตุการณ์ ไร่เรียง 

ยังมึนๆ แต่ก็มานั่งเขียนบันทึกอยู่นี้

เพราะอยากเขียน ขณะที่อารมณ์นั้นๆยังอยู่

จับต้นชนปลายได้

ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่แน่

ดูหนัง นอน และตื่น

นี่แหล่ะคือเรื่องจริง

ข้าพเจ้าอยากให้จูบคือเรื่องจริง

อยากให้ความเจ็บปวดเป็นเพียงแค่ฝัน

แต่ความเป็นจริงแล้ว

ทุกอย่างก็เป็นเพียงฝัน

แต่ทำไม ความเจ็บปวดจึงได้ชัดเจนนัก

แท้จริง 

ข้าพเจ้าอาจจะอยาก

ที่จะหลงอยู่ในความฝัน 

สัก 50 ปี 

ให้เราได้แก่เฒ่าไปด้วยกัน

เหมือนในหนัง



by Naakomm's i-Phone