ฉันเป็นผู้หญิง
แต่หลายๆเวลาก็ยากจริงๆที่จะเข้าใจอารมณ์ผู้หญิงด้วยกัน
ผู้หญิงมีหลากหลายอารมณ์
หลากหลายเพราะความแปรปรวน ความอ่อนไหว
ยิ้มอยู่ดีๆ เผลอแป๊ปเดียวร้องไห้
ซึมอยู่ดีๆ อาจจะหัวเราะร่า
ผู้หญิงมีอารมณ์ที่ฝังลึก
อย่าทำให้ติดใจ(เกลียด)เชียว
วันนี้รู้สึกหน่ายกับอารมณ์ "แค้นเคือง"
ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ของตัวเอง
หากเป็นของคนรอบข้าง
ต้นเหตุเพราะ "พัดลม 1 ตัว"
ย้ำว่าพัดลม 1 ตัว แค่ "หนึ่ง" เท่านั้น
พัดลมมีขาขนาด 24 นิ้ว
มันทำให้เกิดเป็นความแค้นเคืองได้ยังไง
มันก็ยืนอยู่เฉยๆ ส่ายหน้าบ้าง ตรงๆบ้าง
จะบรรยายยังไงดีให้เห็นภาพ
จะเขียนแผนผังก็เอาไว้นึกขึ้นได้จะมาเขียนแปะเพิ่มเติม
เอาเป็นว่า
ลองนึกภาพตามนะ
มีคนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ 6 คน
ระยะห่างแต่ละคนประมาณ 1 วา
พัดลม 24" 1 ตัวพัดให้โดนให้หมดไม่ได้แน่
ดังนั้น ทุกคนจึงมีพัดลมขนาดเล็ก 14" คนละตัว พัดจ่อหน้าอยู่ตลอดเวลา
แล้วไอ่พัดลม 24" ก็จะยืนเฉยๆโดยไม่ทำหน้าที่ที่เกิดมาเป็นพัดลมก็ไม่ได้อีก
มันจึงต้องทำงาน โดยเลือกพัดให้โดนคนได้เพียง 4 จาก 6
แทนที่เรื่องจะจบ เพราะทุกชีวิต ทุกสิ่งของ ล้วนมีและทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว
กระนั้นก็ยังมีหนึ่งในคนที่โชคร้ายไม่โดนพัดลม 24" เดินไปปิดเจ้าตัวนี้ซะ
แล้วยังไงต่อ เจ้าของพัดลม 24" หัวหน้าคนทั้ง 6 คน เดินมาเห็น
"ผมให้พัดลมคุณแล้วทำไมถึงไม่เปิด"
เขาก็เปิดต่อสิค่ะ
แล้วคนมือดีมือเดิมก็เดินไปปิดอีก
(อ่าวนี่ใครหัวหน้าลูกน้องเนี่ย)
และแล้วความเคืองก็เกิดขึ้น
ไม่ใช่กับเจ้าของพัดลมกับมือดีปิด
แต่เกิดกับคนปิดกับคนโดน(พัดลม)
ไอ่คนปิดเคืองไอ่คนโดน
ไอ่คนโดนก็เคืองไอ่คนปิด
พัดลม 1 ตัว ก่อให้เกิดความแค้นเคือง
ไม่รู้จะไปอิจฉาอะไรกันขนาดนั้น
ทั้งๆที่คุณๆแต่ละคนก็มีพัดลมจ่ออยู่ตรงหน้าหนึ่งตัวอยู่แล้ว
ไม่พองั้นหรอ
คนว่า "กูไม่ได้ ใครก็อย่าหวังจะได้" แบบนั้นรึป่าว??
ถ้าถามถึงปัจจุบันไอ่พัดลมตัวนี้ยังอยู่ไหม?
ใช่ มันยังอยู่ ยังยืนอยู่ที่เดิม และทำหน้าที่เป่าพัดให้กับคน 2 คนซึ่งเป็นผู้โชคดีได้ครอบครอง
เรื่องนี้จบลง แต่ยังคงความบาดหมางไว้กับคนทั้งสองฝ่าย
ผ่านมาแล้วมากกว่าหนึ่งปี
แต่ความบาดหมาง ความเคือง ยังคงอยู่(ไม่ลึกมาก)
งงไหม?
บอกเลย "งง"
งงว่าทำไมถึงได้แค้นเคืองกันขนาดนั้น
เรื่องไม่เป็นเรื่อง
นั่นแหล่ะผู้หญิง
ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงอารมณ์รุนแรง โดยเฉพาะไม่เคยยอมใคร
จะฝังลึกจริงๆ
อย่าทำให้ผู้หญิงแค้น
แม้เรื่องไม่เป็นเรื่องเธอก็จะจดจำชั่วชีวิตเลยทีเดียว
...
กับเรื่องนี้แล้วก็กลับมานึกถึงตัวเอง
"ฉันเคยแค้นเคืองใคร แล้วเป็นแค้นฝังหุ่นหรือเปล่า?"
.... ... ... ...........
อืมมมมมมมมมม
เมื่อก่อนสมัยประถมปลายจนถึงมัธยมต้นมีหนึ่งคนล่ะ
เพื่อนร่วมรุ่น ไม่สิ คนร่วมรุ่น
เพศชาย ฟันเหยิน ชื่อ "ไอ่เมย์"
เมื่อตอนประถมทำไมถึงเกลียดมัน
เพราะมันชอบแกล้ง
และเคยวิ่งฟัดกันจนทำให้นิ้วหัวแม่มือเท้าห้อเลือด
มันทำให้เราเจ็บ ก็เลยเกลียดมันมาก
เจอหน้ากันไม่ได้ ด่าพ่อล้อแม่กันตลอด
เป็นขั้นหนักจนถึงขึ้นผู้ใหญ่ต้องไปเจรจากันเลยทีเดียว
โดยคุณยายฉันเอง ไปหาพ่อแม่ไอ่เมย์ถึงบ้านเลยค่ะ
ไม่รู้ว่าไปพูดยังไง ต่อจากนั้นไอ่เมย์ก็ไม่เคยแกล้งฉันอีกเลย
จนเวลาผ่านมาถึงมัธยมปีที่ 2
ขณะที่ฉันปั่นจักรยานกลับบ้านหลังเลิกเรียน
แค่ผ่านประตูรั้วหน้าโรงเรียนมาได้ไม่ไกลเกิน 200 เมตร
ปั้ง!!!!!
ไอ่เมย์มันปั่นจักรยานมาเบียด แล้วถีบปั้งเข้าบริเวณล้อหลังรถจักรยานฉัน
(จักรยานสีเขียวตราจระเข้ เพิ่งได้มาใหม่ซะด้วย)
แล้วไงต่อ
ล้มสิค่ะ
รถจักรยานฉันล้ม
หมายถึงฉันล้มลงพร้อมกับจักรยาน
หัวเข่าและแขนถลอกทั้งสองข้าง
(หัวเข่าด้านขวาลึกสุด ทุกวันนี้ยังเห็นเป็นรอยแผลเป็นนิดหน่อย)
แผลที่คางอีกเล็กน้อย
เจ็บสุดๆเลยบอกตรงๆ
แต่ฉันก็กัดฟันปั่นจักรยานต่อไปจนถึงบ้าน
ที่บ้านตกใจกันใหญ่
เสื้อผ้าเลอะเปอะเปื้อน ทั้งฝุ่น ทั้งเลือด
จอดรถได้รีบล้างแผล ทำแผลกันใหญ่
สงสารตัวเองจริงๆ
(ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้เหตุผลว่าทำไมฉันถึงโดนถีบ?????)
วันต่อมาก็ไปโรงเรียนปกติ
(เพราะเป็นคนไม่ชอบหยุดเรียนอยู่แล้ว ขนาดเป็นหัดเยอรมันก็ยังจะไปโรงเรียน จึงกวนอาจารย์ที่ปรึกษาต้องมาสั่งห้ามไม่ให้ไปโรงเรียน)
ไม่ปกติก็แค่การเดินเหิน และมีปัญหากับการนั่งนี่แหล่ะ
เพราะมีแผลที่หัวเข่าทั้งสองข้าง การงอขาจึงไม่ต้องพูดถึง
งอขาไม่ได้ คือถ้าจะให้นั่งขัดสมาธิ ก็ฆ่าฉันซะเถอะ เจ็บเว่อร์
เดินก็กระโผกกระเผก
โอ่ยยย การมีแผลตามข้อพับเป็นอะไรที่ทรมานจริงๆ
แค่นึกถึงก็เจ็บแปลบๆแล้ว
แล้วไอ่เมย์ล่ะเป็นยังไงบ้าง
มันเงียบไปอยู่เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าสำนึกผิดที่ทำฉันเจ็บ
หรือเพราะโดนอาจารย์ที่ปรึกษาดุเอายกใหญ่
ก็ฉันเป็นลูกรักนี่นา (หัวหน้าห้อง) 5555
หลังจากเหตุการณ์นั้น
ไอ่เมย์ก็ไม่เคยมายุ่งเกี่ยวกับฉันอีกเลย
จนถึงปัจจุบัน
ส่วนสิ่งที่ฉันได้รับ
คือบาดแผลตามร่างกาย
และความแค้นที่ฝังลึก(แต่อยู่ตื้นๆพร้อมที่จะออกมาโลดแล่นได้ตลอด)
เห็นหน้าไอ่เมย์ทีไรเป็นต้องนึกถึงเหตุการณ์พวกนี้
แล้วก็เกลียดมัน
แม้จะผ่านมาหลายๆๆๆปีแล้ว
แต่ก็ยังตะขิดตะขวางใจอยู่ดี
อโหสิกรรมให้กันดีกว่านะ
ต่างคนต่างอยู่เถอะ
...
เรื่องนี้มันมีเหตุผลให้แค้น
แล้วเรื่องอื่นๆมีอีกไหมหน๋อ...
..
นึกไปก็ไม่น่าจะมีแล้วนะ
พอโตมาแล้วก็ไม่ค่อยได้ไปยุ่งกับใคร
หรือใครทำให้โกรธถึงขั้นเกลียดก็ไม่มีนะ
หรือแม้แต่จะให้โกรธแบบธรรมดา
ก็ยากอยู่นะ
ฉันไม่ค่อยโกรธใครสักเท่าไหร่
หรือถ้าโกรธจริงๆก็คงจะเดินหนีละมั้ง
นิ่ง...
เงียบ....
ดีกว่า
เข้าสโลแกน
"เงียบ... คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด"
5555
-หน้ากลม-
กับวันรำลึกความหลัง
กับวันเอือมๆกับอารมณ์แปรปรวน
