ชิน ไม่ชิน

เกิดความสงสัยกับความรู้สึก(ธรรมดา)อีกตามเคย

ว่าทำไม "คนเราน้อยคนจะชินกับความเหงา ความโดดเดี่ยว"

เหงานิด อยู่คนเดียวหน่อย ก็คิดถึง โน่น นี่ นั่น

โดยเฉพาะคนที่ไม่ทำให้เหงา(ใจ)

ทำไมไม่ชินกับความเหงาบ้าง

สับเปลี่ยนกับความชินในการมีใครสักคน(เป็นอย่างน้อย)

ชินกับการอยู่เพียงลำพัง

แล้วพอมีใครสักคนเข้ามาก็รู้สึกเบื่อ รำคาญ บ้าง

เอาให้หนักแบบว่าคนที่สำคัญก็ยังทำให้รู้สึกอึดอัด



โดยธรรมดาของความรู้สึก

ความต้องการอยู่เพียงลำพังดูไกลริบหรี่

ถึงแม้เราจะเกิดมาหนึ่ง แล้วก็จะไปเพียงหนึ่ง

แต่การเดินทางระหว่างหนึ่งแรกและหนึ่งสุดท้าย

ไม่ได้มีแค่หนึ่ง... มี สอง สาม สี่ .... เรื่อยไป

ใจโดยส่วนใหญ่จึงยอมรับให้มีมากกว่าหรือเท่ากับสอง

หนึ่ง... สอง... หนึ่ง



การอยู่คนเดียวในภาวะจิตใจปกติคงไม่ทำให้รู้สึกเท่าไหร่

แต่หากอยู่คนเดียวในภาวะไม่ปกติ

อาจจะท้อ หรือเหนื่อยล้า หรือ....

มันยากจริงๆที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ก้าวขาซ้าย ..ข้างขาซ้ายก็ไม่มีขาอื่นๆ

ก้าวขาขวา.. ข้างขาขวาก็ไม่มีขาของใคร

จะก้าวเพียงแค่ก้าวเดียวก็ก้าวไม่ออก

แต่ได้ยืนนิ่งๆ ให้ขาซ้ายอยู่คู่กับขาขวา(ของตัวเอง)

แล้วมันจะมีค่าอะไร



หลายคนยอมก้าวถอยหลัง

เพื่อให้ขาซ้ายเจอกับขาขวาของผู้อื่น

และหลายๆคนก็วิ่งเขย่งก้าวกระโดด

เพื่อให้ขาขวาทันกับขาซ้ายของใครอีกคน

คุ้มไหมไม่รู้

แค่รู้ว่ามันดีที่ยังมีขาของอีกคนอยู่ข้างๆ



มันเป็นความรู้สึกล้วนๆ

ซึ่งจริงๆคือ

เราไม่เคยต้องอยู่คนเดียวเลยสักเวลา

อย่างน้อยก็ยังมีครอบครัว พ่อ แม่ พี่น้อง

ที่แม้บางครั้งตัวอาจห่างไกลกัน

อาจหกระเหเร่ร่อน อยู่ห่างกันแสนไกล

แต่ด้วยความรู้สึก

ไม่เคยห่างกัน

ความคิดถึงยังมีให้

ความห่วงใยยังมอบให้เสมอ

และรักชั่วนิรันดร์

(จดจำไว้ในวันที่อ่อนล้า)



ในวันที่รู้สึกว่าอยู่เพียงลำพัง

ก็ยังเป็นแค่ความรู้สึกนั่นแหล่ะ

พอไม่เห็นภาพว่ามีใครๆบ้างเป็นห่วง และคิดถึง

จิตใจก็จะมืดมิด

มองไม่เห็นแม้เพียงคนที่สำคัญที่สุด

จิตใจที่มืดมิด นี่มันมืดสนิทจริงๆ

อยากไว้อาลัยและลาขาดจากกันตลอดไป




"ในวันที่อ่อนล้อ ทุกอย่างก็อ่อนแอ

จิตใจด้านมืดปรากฎ

แสงสว่างก็ไม่อาจส่องถึง

ความเหงาเข้ากัดกิน

ความโดดเดี่ยวเข้ารุมเร้า

เสียงสาดซัดจากก้นบึ้ง

ความรู้กลายเป็นความไม่รู้

คนใกล้ตัวกลายเป็นคนไม่รู้จัก

คนรักกลายเป็นคนน่ารังเกียจ

ไม่มีมิตร หรือแม้แต่ศัตรู

ความอ่อนแอหน๋อ

ฉันคงไม่อาจสลัดได้ ด้วยความเคยชิน"



ในวันที่เหงา

ขอน้อมรับความโดดเดี่ยวเข้าสู่จิตใจ

ในวันที่อ่อนล้า

ขอน้อมรับความเหน็ดเหนื่อยเข้าสู่จิตใจ

แต่หากวันใดจิตใจมืดมิด

ขอดวงตา(ใจ)นี้ยังมองเห็นแสงสว่าง




-หน้ากลม-
กับวันที่...
รู้ว่าเหงา..
รู้ว่าคิดถึง..
รู้ว่าไปไม่ถึง..
และรู้ว่าไม่เคยโดดเดี่ยว..
และรู้สุดท้าย.. ไม่ชิน