อีกก้าว

ห่างหายไปนานเลย..


ไม่ใช่ว่าเป็นความไม่ตั้งใจ ว่าเปลี่ยนงานมาแล้วยุ่ง วุ่นวาย ไม่มีมีเวลา

เปล่าเลย

เป็นความตั้งใจล้วนๆ ที่ห่างหายไปจากวงการบล็อคเกอร์


ขอโทษนะ ขอโทษที่ทำตัวเหินห่าง

แต่ฉันก็มีเหตุผลนะ เหตุผลที่ฟังดูไม่ค่อยจะขึ้นเท่าไหร่

"ฉันป่วยทางใจ"


การย่างก้าวเข้ามาที่หน้าบล็อค

มันคือความพ่ายแพ้ต่อการรักษา(ใจ)ที่พยายามมานาน

หากยังรักษาไม่หาย

การก้าวเข้ามาคือความพ่ายแพ้

แต่หากว่าหายแล้ว

การก้าวเข้ามาคือการมองย้อนดูความทรงจำ


และครั้งนี้

มันไม่ใช่การยอมแพ้

แต่มันคือความทรงจำ


อย่างน้อยเราก็มีความทรงจำดีๆนะ


ฉันไม่ใช่คนชอบเขียนหนังสือ แต่งนิยาย

ฉันทำมัน เพราะว่าเธอชอบ

เธอชอบ ฉันจึงค่อยๆถูกหล่อหลอมให้ชอบมัน

ปกติฉันชอบเขียนแต่ไดอะรี่

แต่แนวสาระ.. ก็ดีเหมือนกัน


ขอบคุณที่สอนฉันหลายๆอย่าง

เธอคือความทรงจำที่ดีของฉัน

เธอก็ยังเป็น เวลาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี

ขอบคุณนะ

ขอบคุณมาก

และก็ขอโทษนะ

ขอโทษที่ไม่สามารถรักษาสัญญาที่ให้ได้เลย

ขอให้เธอโชคดีนะ



....

(เขียนต่อ จากที่เขียนข้างบนไว้ตั้งแต่เมื่อไรแล้วก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็มาเห็นฉบับร่าง และก็กำลังพิมพ์ต่ออยู่นี้)


"เธอคือ.. เวลาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี"

"เธอคือ.. ส่วนลึกของฉัน"

นี่คือคำจำกัดความของเธอ สำหรับฉันในตอนนี้

เธอคืออดีต ที่วันนี้ฉันไม่สามารถเตะต้องได้อีก


ฉันเสียใจกับสถานะตัวเองในตอนนี้ไหม?

ทั้งเสียใจ.. และโอเค


ฉันเสียใจที่ตรงไหน?

ฉันเสียใจตรงที่... สุดท้ายการจบความสัมพันธ์ระหว่างเรา ก็มีแต่ความคลุมเครือไม่ชัดเจน

เธอรักฉันไหม?... รักอย่างที่ฉันรักเธอ.. วันนี้ฉันก็ยังไม่รู้ ไม่ชัดเจน

เธอดูเหมือนจะรัก... แต่ก็ดูเหมือนจะไม่รักพอๆกัน........ ฉันไม่เคยรู้เลย

หากเราจบ.. ด้วยความรู้สึกจริงๆ ฉันคงลืมเธอได้ง่ายกว่านี้

แต่ความคลุมเครือ.. หรืออาจจะแค่สิ่งที่ฉันคาดหวังเองว่าเธอรักฉันจริง

มันทำให้วันนี้ .. หัวใจฉันยังรักเธออยู่มากมาย ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ยังรัก

ต่อให้เธอเดินหันหลังให้ แต่ถ้าเธอหันกลับมา ก็พร้อมจะเดินไปกลับเธอ

ความคาดหวัง.. ความคิดถึง.. ความรัก..

ที่ยังคงอยู่ในส่วนลึกของใจ... ยากจริงๆที่จะลืม


ฉันโอเคตรงไหน?

การที่ฉันคบใครอีกคน ด้วยเพื่ออยากให้ลืมเธอ หรือการลองเปิดรับใครสักคน

การได้รับความรัก... การได้รับการดูแลเอาใจใส่

สิ่งเหล่านี้ทำไมจะไม่โอเคล่ะ

อาจจะมีทะเลาะกัน เถียงกันบ้าง (ไม่คิดว่าตัวเองจะมีโมเมนต์นี้เหมือนกัน)

นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา  (ที่ประเด็นอาจไม่ธรรมดา)

แค่พะคองกันไปให้ได้  มันก็จะผ่านพ้นไป

การที่มีคนอยู่ข้างๆ ทำไมจะไม่โอเคล่ะ


ฉันโอเคกับการยืนอยู่กับปัจจุบันที่ฉันยืนอยู่

เพียงแต่... ฉันไม่โอเค กับหัวใจตัวเองที่มันไม่รักดี


ฉันอยากเจอเธออีกครั้ง ไม่ว่าตอนนี้เธอจะมีใครอยู่ หรือฉันมีใคร

ฉันแค่อยากจะเคลียร์ความรู้สึก ที่มันไม่ชัดเจนอยู่แบบนี้

ถ้าต้องเจ็บอีกครั้ง ให้เจ็บแบบจบทีเดียวไปเลย

ไม่งั้น ทุกก้าวที่ฉันเดินไปข้างหน้าตอนนี้ ก็มีแต่ความลังเล


ฉันใช้เวลา 10 ปี.. ที่อยู่เคียงข้างเธอ

แต่นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย.. ก่อนที่ฉันจะก้าวเดินสู่ช่วงชีวิตที่จะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง


ถ้าฉันต้องเดินต่อไปอีก

ฉันก็อยากจะเดินไปอย่างมีความสุข

ทุกๆก้าวฉันอยากเดินด้วยหัวใจ

หัวใจที่จะไม่โลเลอีก

ให้เธอเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด และเก็บไว้ในส่วนลึกที่สุด


walking on the best way.

รัก.. ที่ไม่ควรรัก

รักแบบไหนที่ไม่ควรรัก.. สำหรับฉัน คือรักที่ไม่มีวันสมหวัง

.. แล้วฉันก็มีรักในรูปแบบนี้

ในวัยศึกษา

ฉันปล่อยอิสระให้หัวใจตัวเองรักเขาได้เต็มที่

รักใสๆหัวใจฟรุ้งฟริ้งไรงี้

รักเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจจริงๆ

รักที่ไม่หวังครอบครอบ (เพราะรู้ตัวดี)

รัก..ที่อยากให้เขามีความสุข

"เธอสุขฉันก็สุข เธอทุกข์ฉันก็พลอยทุกข์ไปกับเธอ"

ดังนั้นก็ทำให้เขามีความสุขดีกว่า

มันดีต่อตัวเขา และต่อตัวฉัน

..เก็บความรู้สึกไว้ข้างในหัวใจ

ล็อกกุญแจแล้วโยนทิ้งไป

ให้ความรัก เป็นความลับ

...

แล้วรักใสๆหัวใจฟรุ้งฟริ้งก็จากไป

ในวัยทำงาน

ฉันโตขึ้น และเริ่มจริงจังกับชีวิต(บ้าง)

หัวใจที่เคยให้รักเขาอย่างอิสระ

ก็เริ่มจะบีบบังคับให้กลับมา

การตระหนักรู้ว่าความรักนี้ไม่มีทางสมหวัง

ทำให้ฉันเจ็บปวด

ความพยายามหลายๆอย่างที่ไม่มีทางสมหวัง

ทำให้ฉันเหนื่อย

การเห็นเขารักใครๆ

ทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า

เจ็บซ้ำๆ เหนื่อยแล้วเหนื่อยอีก

ยิ่งทำให้ฉันอยากจะดึงหัวใจตัวเองกลับมา

แต่หัวใจไม่ใช่สิ่งของนี่สิที่จะดึงกลับมากันง่ายๆ

ไม่มีความแตกหัก ความร้าวฉาน ความเกลียดชังก็ไม่มี

หมดรักหรือก็ไม่ได้หมด

มันไม่มีเหตุผลที่จะทำให้ฉันดึงหัวใจตัวเองกลับมาได้ง่ายๆเลย

เอาหัวใจตัวเองกลับมายังไม่ได้ ก็เอาตัวออกห่างมาก่อน

ฉันใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่คิดถึงและเป็นห่วงเขา

ด้วยระยะทางมันทำให้เราไกลกันอยู่แล้ว

ความพยายามก็เลยง่ายขึ้น

แต่.. ก็ต้องนับหนึ่งใหม่ในหลายๆครั้ง

ที่เขากลับมา

หนทางมันช่างยากลำบาก และเนิ่นนานจริงๆ

ในเมื่อฉันยังไม่สามารถทนเห็นเขาลำบาก เจ็บ ร้องไห้ โดยไม่ยื่นมือไปช่วยได้

เห็นเขาทุกข์ ฉันก็ทุกข์ไปกับเขา

ยอมใส่เกือก เสือกไปอยู่ใกล้ๆ เป็นตัวอะไรก็ยอม

การที่ฉันอยากจะวิ่งหนีความรู้สึก

มันทำให้ฉันหมดศรัทธาในความรักของตัวเองไป

และก็เลยพลอยไม่เชื่อเรื่อง “รักไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

ตัวเองที่ว่ามั่นคงยังเปลี่ยน

แล้วนับภาษาอะไรกับใจคนอื่น

(เอาตัวเองเป็นมาตรฐานซะงั้น)

ความคิดมันบอกว่าไม่ควรรัก

แต่ความจริงมันทำไม่ได้

ความคิดมันบอกให้วิ่งหนี

แต่ความจริง.. เราจะปล่อยมือจากคนสำคัญได้ยังไง

การรักเขาทำให้ฉันไม่สามารถรักคนอื่นได้

มันทำให้ฉันต้องจองคานทองนี่สิ เฮ้อออ...

-หน้ากลม-