เพียงแค่ไม่กี่วัน
เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย
เรื่องที่ทำให้ฉันต้องเปลี่ยนความคิด
เรื่องที่ทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงความรู้สึก
เรื่องที่ทำให้ฉัน.. อาจดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึง
..
ไม่รู้ว่าสมองของฉัน
รับเรื่องต่างๆพวกนี้ไว้ได้ยังไง
ใจของฉัน.. จะทนได้อีกนานไหม?
..
มีอะไรเปลี่ยนไปมากมาย
คนที่อยู่ข้างๆฉัน
คนใกล้ๆ
คนไกลๆ
เหมือนคนที่ไม่รู้จักยังไงยังงั้น
เพียงไม่นาน.. ทุกๆอย่าง ความคิด ความรู้สึก ก็เปลี่ยนไป
แต่ก็ไม่รู้นะ ว่าจริงๆแล้ว
ฉัน.. หรือใคร ที่เปลี่ยน
.
..
ฉันอยากทำงานอิสระ
แต่ยังทำไม่ได้
ฉันอยากมีในสิ่งที่ต้องการ
แต่ยังมีไม่ได้
ฉันอยากอยู่กับคนที่ฉันรัก
แต่อยู่ไม่ได้
ฉันอยากมีอิสระ อยากเป็นคนที่เข้มแข็ง
แต่.. ฉัน.. ทำไม่ได้ "
ไม่กล้าพอ"
..
ความต้องการที่มี..
คือความเห็นแก่ตัวทั้งนั้น
จะต่างอะไรกับเด็กที่งอแงร้องไห้อยากได้ของ
นอนกลิ้ง ร้องไห้งอแง ชักดิ้นชักงอ "จาเอา.. จะเอา T^T"
.. หมดวัยแล้วนะที่จะทำอะไรๆแบบนั้น
..
กิเลสละได้ด้วยสาระ...
ตอนนี้น่ะใช่ แต่ไม่รู้อนาคตมัันจะกลับมาอีกเมื่อไหร่
พวกอยากได้ต้องได้อย่างฉัน ในเมื่อยังไม่ได้ มันก็ยังไม่จบอยู่แค่นี้หรอก
ชีวิตยังต้องสู้กันต่อไป.. ตราบที่ยังหายใจอยู่
จะช้าหรือเร็วเท่านั้น
..
ฉันดูเหมือนวัยรุ่น
(ทั้งๆที่ก็ใกล้จะหมดไปแล้ว)
ที่คุยกับพ่อทีไร.. เป็นต้องอารมณ์เสียทุกที
แต่เชื่อไหม?
ในเวลาแบบนี้ที่ฉันมีแต่ความเห็นแก่ตัว ยังสนุกไปวันๆ
แต่พ่อแม่กลับยังคิดถึงอนาคตของฉัน
ทั้งๆที่ฉันก็เรียนจบ และมีงานทำแล้ว
(ยังขาดแต่คู่)
ฉันมีแค่พ่อแม่นี่แหล่ะมั้ง.. ...
ทุกคำพูด.. เหมือนโดนเคาะหัวเบาๆ.. . ย้ำสติกลับมา.. ...
อืมม... คิดแล้วก็อยากกลับบ้านจังเลย
..
ไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
เหงาจะตาย
