หลายๆคนมองว่าฉันบ้า
หลายๆคนบอกฉันว่า
"ลำบาก"
"ไม่ต้องไป"
"น่ากลัว"
"อันตราย"
..
ฉันเชื่อพวกเขา
๑๐ เปอร์เซ็นต์
อีก ๙๐ เปอร์เซ็นต์
ฉันบอกตัวเองว่า
"ยังไม่เคย จะรู้ได้ไง"
เช้า ๐๕.๓๕ น. วันอาทิตย์ ที่ ๒๘ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๗
ฉันยังคงง่วง ยังอ่อนเพลียจากสิ่งต่างๆที่พบเจอ
แต่ฉัน..
จะต้องเดินทาง... ต่อไป
 |
| สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา เวลา ๐๗.๐๗ น. |
 |
| ทุกคนมีความฝันของตัวเอง |
 |
| เปิดโลกให้กว้าง |
 |
| มองให้ไกล.. และไปให้ใกล้ที่สุด |
 |
| สิ่งเก่าๆ.. ที่ไม่ค่อยได้พบเจอ |
 |
| ระวัง.. ให้มากกว่าที่เคย |
 |
| เด็กเอ๋ยเด็กน้อย.. ฉึก ฉัก ฉึก ฉัก ปู๊น ปู๊น!!!! |
 |
| ถึงแล้ว... อรัญฯ |
บทสรุปของการเดินทาง
อาจจะร้อนบ้าง
เพลียบ้าง
ปวดล้าบ้าง
สิวขึ้นบ้าง(ฝุ่นเยอะ)
แต่สิ่งที่ได้จริงๆมันดีกว่านี้เย๊อะ
..
จิตใจที่ปลอดโปร่ง
มิตรภาพที่ได้พบเจอ
ชีวิต
คุณลุงใจดี
เด็กน้อยขี้เซา
ก๋วยจั๊บรสเด็ด
ก๋วยจั๊บรสเด็ด
ไม่เคยนั่งรถไฟชั้นสาม
ก็ได้ทำแล้ว
แม้จะเพียงลำพังก็ไม่เป็นไร
เพราะนี่คือฝันของฉัน
"ทำความฝัน... สำเร็จไปอีกอย่าง
ใกล้จุดหมาย..ไปอีกก้าว"
-หน้ากลม-
กับช่วงเวลาเก็บฝัน..
