HOME

HOME

22 ต.ค. 2557

อยู่อย่างเหงาๆ

เพลง :อยู่อย่างเหงาๆ
ศิลปิน : สิงโต นำโชค



อาจจะเหงาบ้างบางที เพ้อบ้างบางคราว
ทุกครั้งที่หลับตา ก็ยังคิดถึงเธอ
แม้มันเป็นเพียงอดีตที่ไม่มีวันห้วนมาเจอ
แต่ฉันยังคงลืมเธอไม่ลง

ลองฉันลองเปิดใจ
หวังเพียงให้ใครสักคนเข้ามา
แล้วฉันก็พบว่าอยู่คนเดียวเสียดีกว่า
หากต้องมีใครเข้ามาแทนที่เธอ

อยู่อย่างคนเหงาๆ อยู่กับความเดียวดาย
แม้ใครจะมองว่าทุกข์ แต่ฉันกลับสุขใจ
อยู่เพื่อคิดถึงเธอ ได้คิดถึงเพียงแต่เธอ
แค่เพียงเท่านี้ก็สุขใจ ต่อให้เหงาตายก็ยอม

ถึงใครจะมองว่าฉันดูงมงาย
ที่ฉันยังปักใจและยืนอยู่ตรงที่เดิม
แม้มันเป็นเพียงอดีดที่ไม่มีวันหวนคืน
แต่จะทำยังไงในเมื่อใจยังไม่ลืมเธอ

ลองฉันลองเปิดใจ
หวังเพียงให้ใครสักคนเข้ามา
แล้วฉันก็พบว่าอยู่คนเดียวเสียดีกว่า
หากต้องมีใครเข้ามาแทนที่เธอ

อยู่อย่างคนเหงาๆ อยู่กับความเดียวดาย
แม้ใครจะมองว่าทุกข์ แต่ฉันกลับสุขใจ
อยู่เพื่อคิดถึงเธอ ได้คิดถึงเพียงแต่เธอ
แค่เพียงเท่านี้ก็สุขใจ ต่อให้เหงาตายก็ยอม

อยู่อย่างคนเหงาๆ อยู่กับความเดียวดาย
แม้ใครจะมองว่าทุกข์ แต่ฉันกลับสุขใจ
อยู่เพื่อคิดถึงเธอ ได้คิดถึงเพียงแต่เธอ
แค่เพียงเท่านี้ที่ฉันขอเพียงเท่านี้

แม้ใครจะมองว่าทุกข์ แต่ฉันกลับสุขใจ
อยู่เพื่อคิดถึงเธอ ได้คิดถึงเพียงแต่เธอ
แค่เพียงเท่านี้ก็สุขใจ ต่อให้เหงาตายก็ยอม

ฉันยอม อยู่เพื่อคิดถึงเธอ
อยู่อย่างคนเหงาๆ

19 ต.ค. 2557

แค่มีเธอข้างกาย

แค่มีเธอข้างกาย
นักร้อง : แอร์ กนิษฐิกา



ฉันไม่มีอะไรเรียกร้อง
ฉันไม่เคยต้องการอะไร
แม้ว่ามันจะดีแค่ไหน
ก็ไม่ต้องการทั้งนั้น
แค่ในวันนี้มีเธอก็พอ
นั่นก็พอแล้วที่ฉันต้องการ
ก็เธอนั้นคือทุกๆอย่างที่ใจเฝ้าคอย
ฝนจะแรงจะหนักแค่ไหน
ฟ้าจะดำจะครึ้มเพียงใด
แม้ต้องเจออะไรแค่ไหน
ก็จะไม่กลัวทั้งนั้น
แค่มีคนรักคือเธอก็พอ
เธอคือความรักที่ฉันต้องการ
จากวันนี้จะพ้นจะผ่านมันไปด้วยกัน
แค่มีเธอข้างกาย
ทุกอย่างก็ดูเล็กน้อยลงไป
แค่มีเธอก็อุ่นในใจ
ไม่ต้องการใครอีกแล้ว
แค่มองไปเห็นเธอ หัวใจก็เข้มแข็งพอ
ที่จะก้าวไปโดยไม่รั้งรอ
แค่ขอได้อยู่กับเธอ
ท้องทะเลกว้างใหญ่แค่ไหน
แม้กำแพงจะหนาเพียงใด
ทุกข์ที่มีจะหนักแค่ไหน
จะไม่มีคำว่าท้อ
แค่เธอบอกฉันคำเดียวก็พอ
บอกว่าเธอรักให้ฉันมั่นใจ
สิ่งเลวร้ายจะสักเท่าไหร่
ถ้าเรารักกัน
แค่มีเธอข้างกาย
ทุกอย่างก็ดูเล็กน้อยลงไป
แค่มีเธอก็อุ่นในใจ
ไม่ต้องการใครอีกแล้ว
แค่มองไปเห็นเธอ หัวใจก็เข้มแข็งพอ
ที่จะก้าวไปโดยไม่รั้งรอ
แค่ขอได้อยู่กับเธอ
แค่มีเธอข้างกาย
ทุกอย่างก็ดูเล็กน้อยลงไป
แค่มีเธอก็อุ่นในใจ
ไม่ต้องการใครอีกแล้ว
แค่มองไปเห็นเธอ หัวใจก็เข้มแข็งพอ
ที่จะก้าวไปโดยไม่รั้งรอ
แค่ขอได้อยู่กับเธอ
แค่มีเธอข้างกาย หัวใจก็เข้มแข็งพอ
ที่จะก้าวไปโดยไม่รั้งรอ
แค่ขอได้อยู่กับเธอ


14 ต.ค. 2557

การสูญเสีย.. การจากลา


ที่จริงวันนี้ตั้งใจจะมาเขียนบล็อค บรรยายความลั้นลาของตัวเองระหว่างการเดินทางกลับมาทำงานในวันนี้
แต่...
ต้องเปลี่ยนเรื่องด่วน เพราะช็อคกับเรื่องที่ได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา


"ขอไว้อาลัยให้คุณแม่ของเพื่อนแอมค่ะ"

ได้ทราบข่าวจากไลน์กลุ่มว่าคุณแม่ของแอมประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตที่โคราช ก็เลยต้องเลื่อนนัดกลุ่มกันไป (canceled)
รู้สึกช็อคมาก กับการสูญเสียคนสำคัญของบุคคลใกล้ตัวแบบนี้


มันทำให้ฉันย้อนนึกถึงอดีตที่เคยพบเจอ

ช็อคครั้งแรก กับการสูญเสียเพื่อนในกลุ่มสมัยมัธยมต้น เพื่อนจุ๋ม
จำได้ว่าเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันมาตั้งแต่มัธยม สนิทบ้าง ไม่สนิทบ้าง
แต่มีครั้งนึงที่เขาทำฉันโมโห จนถีบเพื่อนจุ๋มตกเก้าอี้ไป แค่เพียงเพราะทำฉันเสียสมาธิ
จำความรู้สึกได้ดี ตอนนั้นรู้สึกผิดมาก แต่กลับไม่ยอมรับผิด
โทษเขาว่าทำฉันก่อน คือแค่โดนข้อศอกแล้วทำนิ้วฉันที่กำลังเล่นโซ่(ของเล่น)ตกล่องบนโต๊ะ
โคล้มมมม!!! ขาขวาของฉันยกขึ้นถีบเพื่อนจุ๋มที่นั่งอยู่ข้างๆตกโต๊ะไป
เขาร้องไห้... ฉันทำได้แค่หน้าชา
วันนั้นที่รู้ข่าว คือเพื่อนยุ้ยโทรมาหา(ตอนนั้นอยู่ประมาณ ม.5)

"นุ่ม จุ๋มตายแล้ว" ยุ้ยบอกหลังจากที่ได้ยินเสียฉันขึ้นที่ปลายสาย
"ห๋าาาา ล้อเล่นหรา" หน้าฉันค่อยๆชากับสิ่งที่ได้ยิน แต่ไม่ยอมรับ
"... จุ๋มตายแล้ว" เสียงยุ้ยเริ่มสั่น
"ด่ะ ได้ไง?" ฉันเริ่มตั้งคำถาม
"........." ฉันไม่ได้ยินยุ้ยพูดอะไรแล้ว นอกจากเสียงสะอื้น
"เดี๋ยวเค้าไปหานะ แป๊ป" แล้วฉันก็รีบคว้ากุญแจมอเตอร์ไซด์ ขับตรงไปที่บ้านยุ้ย

เราไม่พูดอะไรกันมากมาย เพราะต่างคนต่างช็อคกับข่าวที่ได้รู้มา
ฉันให้ยุ้ยซ้อนท้าย ขับรถมุ่งไปยังที่เกิดเหตุ ที่ที่ซึ่งเพื่อนจุ๋มถูกยิงตายใกล้ๆปากทางเข้าหมู่บ้าน
แต่ไปได้แค่ครึ่งทาง เราก็เห็นรถปอเต็กตึ้งขับส่วนทางเข้าหมู่บ้านไป
หลังจากรถผ่านไป รถเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่ขับตามมาก็จอดข้างถนนอยู่ฝั่งตรงข้าม

"เขาเอาศพไปบ้านแล้ว" เบลล์ร้องบอกข้ามฟากถนน
แล้วเราก็ขับรถตามกันไปที่บ้านเพื่อนจุ๋ม

ไม่สามารถบรรยายกับสิ่งที่ได้พบเห็น เพื่อนที่นอนแน่นิ่ง
ณ เวลานั้น ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันไม่มีน้ำตา เพียงแค่ชาไปทั้งตัว


ช็อคครั้งที่สอง กับการสูญเสียอาม่า(ย่า)
จริงๆก็ไม่ได้ถึงขนาดเรียกว่าช็อค
เพราะฉันกับครอบครัวได้ไปเจออาม่าที่โรงพยาบาลก่อนที่ท่านจะสิ้นลมไป
อาม่าเป็นคนแข็งแรงมาก ว่องไว เดินฉับๆๆ ในแบบของคนจีน
ท่านดูแข็งแรงมาก เมื่อเทียบกับคนอายุเท่าๆกัน
ท่านแข็งแรง แต่ต้องมาเข้าโรงพยาบาล และจากไป เพียงเพราะหกล้มเพียงครั้งเดียว
อาม่าอยู่โรงพยาบาลได้ 2 วัน 1 คืน ท่านก็สิ้นลมไป
หลังจากที่ลูกๆหลานๆได้มาหาที่โรงพยาบาลจนครบ
เหมือนท่านรออยู่
.. เมื่อทุกคนมา อาม่าก็จากไป

ฉันกับอาม่าอาจจะไม่ได้สนิทกันมาก เพราะเราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน
จริงๆฉันค่อนข้างจะกลัวๆอาม่าด้วยซ้ำ
ตั้งแต่โตมาฉันเคยกอดอาม่าสักครั้งไหมฉันก็จำไม่ได้ (แอบอิจฉานุ้ยที่ได้กอดอาม่าในวันแต่งงาน)
แต่ที่แน่ๆ ฉันรู้ว่า ในวันที่ฉันเกิด อาม่าต้องอยู่ใกล้ๆแน่

ฉันจำกลิ่นหมากจากตัวของอาม่าได้ แผ่นหลังบางๆ
ตัวเล็กแต่เข้มแข็ง (เพราะเลี้ยงลูกมาตั้ง 8 คน)
แม้ไม่ได้ใกล้ชิด แต่ก็ผูกพัน


ช็อคครั้งสุดท้าย เมื่อปี 54 กับการสูญเสียหลวงตา
หลวงตาเป็นตาแท้ๆ ที่ออกบวชอีกครั้งเมื่ออายุมากแล้ว
ท่านเสียชีวิตเพราะโรคหัวใจ โรคหัวใจที่เป็นมานาน
โรคหัวใจที่สามารถถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้ (แม่ก็เป็น)
ป้าบอกว่า ก่อนที่ท่านจะสิ้นลมที่โรงพยาบาลมหาราช
ท่านได้สวดมนต์กราบพระ แล้วจึงสิ้นลมไปอย่างสงบ
ฉันดีใจที่เป็นเช่นนั้น
แต่.. เสียใจที่ ตอนที่ท่านจากไป ฉันนั่งรถออกมาจากโรงพยาบาล
และเสียใจที่ท่านจากไป ก่อนที่จะได้เห็นใบปริญญาของฉัน

ภาพของชายสูงอายุนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกใต้ถุนบ้าน
สวมกางเกงผ้าขาสามส่วน เปลือยท่อนบน มีผ้าขาวม้าพาดอยู่บนบ่า
เสียง แปะ! แปะ! จากมัดก้านมะพร้าวที่กระทบส่วนนั้น ส่วนนี้บนร่างกาย เพื่อไล่ยุง
ภาพยังชัดเจน และเหมือนกับว่า ฉันยังได้ยินเสียง แปะ! แปะ! อยู่ตลอดเวลา


ฉัน.. มักจะร้องไห้ง่ายๆ แค่ได้คิดว่า..
ถ้าฉันตาย... คนใกล้ตัวจะต้องเสียใจแค่ไหน(โดยเฉพาะพ่อกับแม่)
หรือถ้าคนสำคัญสักคนจากไป... ฉันจะเป็นอย่างไร
แล้วน้ำตามากมายก็ไหลออกมา



ดูเหมือนว่า "อนาคต" เราไม่มีทางรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
...พรุ่งนี้จะยังหายใจอยู่ไหม

เลือกทางเดิน(ชีวิต)ที่จะไม่ทำให้เราต้องเสียใจ
และกับคนสำคัญ คงต้องให้เวลาเขา ให้เวลากันและกัน ให้มากกว่านี้




-หน้ากลม-
กับวันที่... อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว แต่จะดีกว่าถ้าเราได้อยู่ใกล้กัน


3 ต.ค. 2557

สถานีรถไฟชุมทางฝัน




หลายๆคนมองว่าฉันบ้า

หลายๆคนบอกฉันว่า

"ลำบาก"

"ไม่ต้องไป"

"น่ากลัว"

"อันตราย"

..

ฉันเชื่อพวกเขา

๑๐ เปอร์เซ็นต์


อีก ๙๐ เปอร์เซ็นต์

ฉันบอกตัวเองว่า

"ยังไม่เคย จะรู้ได้ไง"



เช้า ๐๕.๓๕ น. วันอาทิตย์ ที่ ๒๘ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๗

ฉันยังคงง่วง ยังอ่อนเพลียจากสิ่งต่างๆที่พบเจอ

แต่ฉัน..

จะต้องเดินทาง... ต่อไป


สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา เวลา ๐๗.๐๗ น.




ทุกคนมีความฝันของตัวเอง




เปิดโลกให้กว้าง



มองให้ไกล.. และไปให้ใกล้ที่สุด


สิ่งเก่าๆ.. ที่ไม่ค่อยได้พบเจอ
ระวัง.. ให้มากกว่าที่เคย



เด็กเอ๋ยเด็กน้อย.. ฉึก ฉัก ฉึก ฉัก ปู๊น ปู๊น!!!!



ถึงแล้ว... อรัญฯ


บทสรุปของการเดินทาง

อาจจะร้อนบ้าง

เพลียบ้าง

ปวดล้าบ้าง

สิวขึ้นบ้าง(ฝุ่นเยอะ)

แต่สิ่งที่ได้จริงๆมันดีกว่านี้เย๊อะ

..

จิตใจที่ปลอดโปร่ง

มิตรภาพที่ได้พบเจอ

ชีวิต

คุณลุงใจดี

เด็กน้อยขี้เซา

ก๋วยจั๊บรสเด็ด




ไม่เคยนั่งรถไฟชั้นสาม

ก็ได้ทำแล้ว

แม้จะเพียงลำพังก็ไม่เป็นไร

เพราะนี่คือฝันของฉัน



"ทำความฝัน... สำเร็จไปอีกอย่าง

ใกล้จุดหมาย..ไปอีกก้าว"



-หน้ากลม-
กับช่วงเวลาเก็บฝัน..