รักแบบไหนที่ไม่ควรรัก.. สำหรับฉัน คือรักที่ไม่มีวันสมหวัง
.. แล้วฉันก็มีรักในรูปแบบนี้
ในวัยศึกษา
ฉันปล่อยอิสระให้หัวใจตัวเองรักเขาได้เต็มที่
รักใสๆหัวใจฟรุ้งฟริ้งไรงี้
รักเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจจริงๆ
รักที่ไม่หวังครอบครอบ (เพราะรู้ตัวดี)
รัก..ที่อยากให้เขามีความสุข
"เธอสุขฉันก็สุข เธอทุกข์ฉันก็พลอยทุกข์ไปกับเธอ"
ดังนั้นก็ทำให้เขามีความสุขดีกว่า
มันดีต่อตัวเขา และต่อตัวฉัน
..เก็บความรู้สึกไว้ข้างในหัวใจ
ล็อกกุญแจแล้วโยนทิ้งไป
ให้ความรัก เป็นความลับ
...
แล้วรักใสๆหัวใจฟรุ้งฟริ้งก็จากไป
ในวัยทำงาน
ฉันโตขึ้น และเริ่มจริงจังกับชีวิต(บ้าง)
หัวใจที่เคยให้รักเขาอย่างอิสระ
ก็เริ่มจะบีบบังคับให้กลับมา
การตระหนักรู้ว่าความรักนี้ไม่มีทางสมหวัง
ทำให้ฉันเจ็บปวด
ความพยายามหลายๆอย่างที่ไม่มีทางสมหวัง
ทำให้ฉันเหนื่อย
การเห็นเขารักใครๆ
ทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า
เจ็บซ้ำๆ เหนื่อยแล้วเหนื่อยอีก
ยิ่งทำให้ฉันอยากจะดึงหัวใจตัวเองกลับมา
แต่หัวใจไม่ใช่สิ่งของนี่สิที่จะดึงกลับมากันง่ายๆ
ไม่มีความแตกหัก ความร้าวฉาน ความเกลียดชังก็ไม่มี
หมดรักหรือก็ไม่ได้หมด
มันไม่มีเหตุผลที่จะทำให้ฉันดึงหัวใจตัวเองกลับมาได้ง่ายๆเลย
เอาหัวใจตัวเองกลับมายังไม่ได้ ก็เอาตัวออกห่างมาก่อน
ฉันใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่คิดถึงและเป็นห่วงเขา
ด้วยระยะทางมันทำให้เราไกลกันอยู่แล้ว
ความพยายามก็เลยง่ายขึ้น
แต่.. ก็ต้องนับหนึ่งใหม่ในหลายๆครั้ง
ที่เขากลับมา
หนทางมันช่างยากลำบาก และเนิ่นนานจริงๆ
ในเมื่อฉันยังไม่สามารถทนเห็นเขาลำบาก เจ็บ ร้องไห้ โดยไม่ยื่นมือไปช่วยได้
เห็นเขาทุกข์ ฉันก็ทุกข์ไปกับเขา
ยอมใส่เกือก เสือกไปอยู่ใกล้ๆ เป็นตัวอะไรก็ยอม
การที่ฉันอยากจะวิ่งหนีความรู้สึก
มันทำให้ฉันหมดศรัทธาในความรักของตัวเองไป
และก็เลยพลอยไม่เชื่อเรื่อง “รักไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”
ตัวเองที่ว่ามั่นคงยังเปลี่ยน
แล้วนับภาษาอะไรกับใจคนอื่น
(เอาตัวเองเป็นมาตรฐานซะงั้น)
ความคิดมันบอกว่าไม่ควรรัก
แต่ความจริงมันทำไม่ได้
ความคิดมันบอกให้วิ่งหนี
แต่ความจริง.. เราจะปล่อยมือจากคนสำคัญได้ยังไง
การรักเขาทำให้ฉันไม่สามารถรักคนอื่นได้
มันทำให้ฉันต้องจองคานทองนี่สิ เฮ้อออ...
-หน้ากลม-
