ไม่กล้าพอ

เพียงแค่ไม่กี่วัน

เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย

เรื่องที่ทำให้ฉันต้องเปลี่ยนความคิด

เรื่องที่ทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงความรู้สึก

เรื่องที่ทำให้ฉัน.. อาจดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึง

..
ไม่รู้ว่าสมองของฉัน

รับเรื่องต่างๆพวกนี้ไว้ได้ยังไง

ใจของฉัน.. จะทนได้อีกนานไหม?

..
มีอะไรเปลี่ยนไปมากมาย

คนที่อยู่ข้างๆฉัน

คนใกล้ๆ

คนไกลๆ

เหมือนคนที่ไม่รู้จักยังไงยังงั้น

เพียงไม่นาน.. ทุกๆอย่าง ความคิด ความรู้สึก ก็เปลี่ยนไป

แต่ก็ไม่รู้นะ ว่าจริงๆแล้ว

ฉัน.. หรือใคร ที่เปลี่ยน

.
..
ฉันอยากทำงานอิสระ

แต่ยังทำไม่ได้

ฉันอยากมีในสิ่งที่ต้องการ

แต่ยังมีไม่ได้

ฉันอยากอยู่กับคนที่ฉันรัก

แต่อยู่ไม่ได้

ฉันอยากมีอิสระ อยากเป็นคนที่เข้มแข็ง

แต่.. ฉัน.. ทำไม่ได้  "ไม่กล้าพอ"

..
ความต้องการที่มี..

คือความเห็นแก่ตัวทั้งนั้น

จะต่างอะไรกับเด็กที่งอแงร้องไห้อยากได้ของ

นอนกลิ้ง ร้องไห้งอแง ชักดิ้นชักงอ "จาเอา.. จะเอา T^T"

.. หมดวัยแล้วนะที่จะทำอะไรๆแบบนั้น

..
กิเลสละได้ด้วยสาระ...

ตอนนี้น่ะใช่ แต่ไม่รู้อนาคตมัันจะกลับมาอีกเมื่อไหร่

พวกอยากได้ต้องได้อย่างฉัน ในเมื่อยังไม่ได้ มันก็ยังไม่จบอยู่แค่นี้หรอก

ชีวิตยังต้องสู้กันต่อไป.. ตราบที่ยังหายใจอยู่

จะช้าหรือเร็วเท่านั้น

..
ฉันดูเหมือนวัยรุ่น (ทั้งๆที่ก็ใกล้จะหมดไปแล้ว)

ที่คุยกับพ่อทีไร.. เป็นต้องอารมณ์เสียทุกที

แต่เชื่อไหม?

ในเวลาแบบนี้ที่ฉันมีแต่ความเห็นแก่ตัว ยังสนุกไปวันๆ

แต่พ่อแม่กลับยังคิดถึงอนาคตของฉัน

ทั้งๆที่ฉันก็เรียนจบ และมีงานทำแล้ว (ยังขาดแต่คู่)

ฉันมีแค่พ่อแม่นี่แหล่ะมั้ง.. ...

ทุกคำพูด.. เหมือนโดนเคาะหัวเบาๆ.. . ย้ำสติกลับมา.. ...

อืมม... คิดแล้วก็อยากกลับบ้านจังเลย


..
ไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

เหงาจะตาย