มึนกะบ่น

หลายๆวันที่ผ่านมา จนถึงวันนี้
บอกได้แค่ว่ายังรู้สึก "มึนๆ" ไม่หาย
หนึ่งเดือนที่ผ่านมา "มกราคม"
ให้บทเรียน ประสบการณ์ .. ความรู้สึก
ที่ไม่ซ้ำกันในแต่ละอาทิตย์

..
ข้ามเดือนมา
ผ่านวันสำคัญๆไปอย่างเลื่อนลอย

..
เกือบจะต้องเสียคนที่รักไปตลอดกาล
เพราะนิสัยแย่ๆของตัวเอง
เกือบจะทำให้วันสำคัญ.. กลายเป็นวันที่....


.. เคยคิดว่า
ถ้าวันนี้ฉันไม่มีเธอ
ฉันก็จะมีชีวิตอยู่ได้.. อยู่แบบนี้ ต่อๆไป
แต่.. เอาเข้าจริง
ฉันกลับปล่อยเธอไปไม่ได้เลย
เหมือนใจจะขาดยังไงยังงั้น
ไม่รู้ว่า ไม่อยากปล่อยให้เธอไปแบบนี้
หรือ ไม่อยากให้เธอไปเลย... [นั่นสิ?]


..แต่ก็
ขอบคุณที่ให้โอกาส
ขอบคุณที่กลับมา
ขอบคุณที่ยังรักกัน
..



..
อยากไปวัดหลวงพ่อโสธรฯ
ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ที่วางแพลนไว้ แล้วไม่ได้ไป
ด้วยเหตุ ไม่รู้ว่าจำเป็นหรือไม่ แต่ก็ตัดสินใจว่าเลื่อนไปอีกน่าจะดีกว่า
เลื่อนไปแบบกลัวๆ
กลัวสิ่งที่นอกเหนือจากความคาดหมาย
กลัวประวัติจะซ้ำรอย
กลัวโน่น กลัวนี่
ไม่สบายใจเลย
รู้สึกไม่ดีจริงๆ
อยากไปให้เร็วที่สุด

...

..
เป็นแบบนี้ทุกครั้งสิน่าา
มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น
หรืออยู่คนเดียวมากไป
กลับกลายเป็นว่า
จิตใจฟุ้งซ่านมากกว่าเดิมซะงั้น

..
ปวดหัว.. ปวดหัว
หัวจะระเบิดไหมเนี่ย.. "-3-
"เป็นไรป่ะหว่ะ?"
"คิดมากน่า เด๋วก็หายๆ"
.. เออ ก็มีวิธีปลอบใจ(หลอก)ตัวเองแบบแปลกๆ

..
นอกจากจะมึนๆกับเรื่องราวที่ผ่านมา
ยังมึนๆกับตัวเองอีก
เว๋ยๆ ให้ตายสิค่ะ
บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆ


!+@_#)$(%* ............