แค้นฝังหุ่น

ฉันเป็นผู้หญิง

แต่หลายๆเวลาก็ยากจริงๆที่จะเข้าใจอารมณ์ผู้หญิงด้วยกัน

ผู้หญิงมีหลากหลายอารมณ์

หลากหลายเพราะความแปรปรวน ความอ่อนไหว

ยิ้มอยู่ดีๆ เผลอแป๊ปเดียวร้องไห้

ซึมอยู่ดีๆ อาจจะหัวเราะร่า

ผู้หญิงมีอารมณ์ที่ฝังลึก

อย่าทำให้ติดใจ(เกลียด)เชียว


วันนี้รู้สึกหน่ายกับอารมณ์ "แค้นเคือง"

ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ของตัวเอง

หากเป็นของคนรอบข้าง

ต้นเหตุเพราะ "พัดลม 1 ตัว"

ย้ำว่าพัดลม 1 ตัว แค่ "หนึ่ง" เท่านั้น

พัดลมมีขาขนาด 24 นิ้ว

มันทำให้เกิดเป็นความแค้นเคืองได้ยังไง

มันก็ยืนอยู่เฉยๆ ส่ายหน้าบ้าง ตรงๆบ้าง

จะบรรยายยังไงดีให้เห็นภาพ

จะเขียนแผนผังก็เอาไว้นึกขึ้นได้จะมาเขียนแปะเพิ่มเติม

เอาเป็นว่า

ลองนึกภาพตามนะ

มีคนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ 6 คน

ระยะห่างแต่ละคนประมาณ 1 วา

พัดลม 24" 1 ตัวพัดให้โดนให้หมดไม่ได้แน่

ดังนั้น ทุกคนจึงมีพัดลมขนาดเล็ก 14" คนละตัว พัดจ่อหน้าอยู่ตลอดเวลา

แล้วไอ่พัดลม 24" ก็จะยืนเฉยๆโดยไม่ทำหน้าที่ที่เกิดมาเป็นพัดลมก็ไม่ได้อีก

มันจึงต้องทำงาน โดยเลือกพัดให้โดนคนได้เพียง 4 จาก 6

แทนที่เรื่องจะจบ เพราะทุกชีวิต ทุกสิ่งของ ล้วนมีและทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว

กระนั้นก็ยังมีหนึ่งในคนที่โชคร้ายไม่โดนพัดลม 24" เดินไปปิดเจ้าตัวนี้ซะ

แล้วยังไงต่อ เจ้าของพัดลม 24" หัวหน้าคนทั้ง 6 คน เดินมาเห็น

"ผมให้พัดลมคุณแล้วทำไมถึงไม่เปิด"

เขาก็เปิดต่อสิค่ะ

แล้วคนมือดีมือเดิมก็เดินไปปิดอีก

(อ่าวนี่ใครหัวหน้าลูกน้องเนี่ย)

และแล้วความเคืองก็เกิดขึ้น

ไม่ใช่กับเจ้าของพัดลมกับมือดีปิด

แต่เกิดกับคนปิดกับคนโดน(พัดลม)

ไอ่คนปิดเคืองไอ่คนโดน

ไอ่คนโดนก็เคืองไอ่คนปิด

พัดลม 1 ตัว ก่อให้เกิดความแค้นเคือง

ไม่รู้จะไปอิจฉาอะไรกันขนาดนั้น

ทั้งๆที่คุณๆแต่ละคนก็มีพัดลมจ่ออยู่ตรงหน้าหนึ่งตัวอยู่แล้ว

ไม่พองั้นหรอ

คนว่า "กูไม่ได้ ใครก็อย่าหวังจะได้" แบบนั้นรึป่าว??


ถ้าถามถึงปัจจุบันไอ่พัดลมตัวนี้ยังอยู่ไหม?

ใช่ มันยังอยู่ ยังยืนอยู่ที่เดิม และทำหน้าที่เป่าพัดให้กับคน 2 คนซึ่งเป็นผู้โชคดีได้ครอบครอง

เรื่องนี้จบลง แต่ยังคงความบาดหมางไว้กับคนทั้งสองฝ่าย

ผ่านมาแล้วมากกว่าหนึ่งปี

แต่ความบาดหมาง ความเคือง ยังคงอยู่(ไม่ลึกมาก)


งงไหม?

บอกเลย "งง"

งงว่าทำไมถึงได้แค้นเคืองกันขนาดนั้น

เรื่องไม่เป็นเรื่อง

นั่นแหล่ะผู้หญิง

ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงอารมณ์รุนแรง โดยเฉพาะไม่เคยยอมใคร

จะฝังลึกจริงๆ

อย่าทำให้ผู้หญิงแค้น

แม้เรื่องไม่เป็นเรื่องเธอก็จะจดจำชั่วชีวิตเลยทีเดียว



...
กับเรื่องนี้แล้วก็กลับมานึกถึงตัวเอง

"ฉันเคยแค้นเคืองใคร แล้วเป็นแค้นฝังหุ่นหรือเปล่า?"

.... ... ... ...........

อืมมมมมมมมมม

เมื่อก่อนสมัยประถมปลายจนถึงมัธยมต้นมีหนึ่งคนล่ะ

เพื่อนร่วมรุ่น ไม่สิ คนร่วมรุ่น

เพศชาย ฟันเหยิน ชื่อ "ไอ่เมย์"

เมื่อตอนประถมทำไมถึงเกลียดมัน

เพราะมันชอบแกล้ง

และเคยวิ่งฟัดกันจนทำให้นิ้วหัวแม่มือเท้าห้อเลือด

มันทำให้เราเจ็บ ก็เลยเกลียดมันมาก

เจอหน้ากันไม่ได้ ด่าพ่อล้อแม่กันตลอด

เป็นขั้นหนักจนถึงขึ้นผู้ใหญ่ต้องไปเจรจากันเลยทีเดียว

โดยคุณยายฉันเอง ไปหาพ่อแม่ไอ่เมย์ถึงบ้านเลยค่ะ

ไม่รู้ว่าไปพูดยังไง ต่อจากนั้นไอ่เมย์ก็ไม่เคยแกล้งฉันอีกเลย


จนเวลาผ่านมาถึงมัธยมปีที่ 2

ขณะที่ฉันปั่นจักรยานกลับบ้านหลังเลิกเรียน

แค่ผ่านประตูรั้วหน้าโรงเรียนมาได้ไม่ไกลเกิน 200 เมตร

ปั้ง!!!!!

ไอ่เมย์มันปั่นจักรยานมาเบียด แล้วถีบปั้งเข้าบริเวณล้อหลังรถจักรยานฉัน

(จักรยานสีเขียวตราจระเข้ เพิ่งได้มาใหม่ซะด้วย)

แล้วไงต่อ

ล้มสิค่ะ

รถจักรยานฉันล้ม

หมายถึงฉันล้มลงพร้อมกับจักรยาน

หัวเข่าและแขนถลอกทั้งสองข้าง

(หัวเข่าด้านขวาลึกสุด ทุกวันนี้ยังเห็นเป็นรอยแผลเป็นนิดหน่อย)

แผลที่คางอีกเล็กน้อย

เจ็บสุดๆเลยบอกตรงๆ

แต่ฉันก็กัดฟันปั่นจักรยานต่อไปจนถึงบ้าน

ที่บ้านตกใจกันใหญ่

เสื้อผ้าเลอะเปอะเปื้อน ทั้งฝุ่น ทั้งเลือด

จอดรถได้รีบล้างแผล ทำแผลกันใหญ่

สงสารตัวเองจริงๆ

(ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้เหตุผลว่าทำไมฉันถึงโดนถีบ?????)


วันต่อมาก็ไปโรงเรียนปกติ

(เพราะเป็นคนไม่ชอบหยุดเรียนอยู่แล้ว ขนาดเป็นหัดเยอรมันก็ยังจะไปโรงเรียน จึงกวนอาจารย์ที่ปรึกษาต้องมาสั่งห้ามไม่ให้ไปโรงเรียน)

ไม่ปกติก็แค่การเดินเหิน และมีปัญหากับการนั่งนี่แหล่ะ

เพราะมีแผลที่หัวเข่าทั้งสองข้าง การงอขาจึงไม่ต้องพูดถึง

งอขาไม่ได้ คือถ้าจะให้นั่งขัดสมาธิ ก็ฆ่าฉันซะเถอะ เจ็บเว่อร์

เดินก็กระโผกกระเผก

โอ่ยยย การมีแผลตามข้อพับเป็นอะไรที่ทรมานจริงๆ

แค่นึกถึงก็เจ็บแปลบๆแล้ว

แล้วไอ่เมย์ล่ะเป็นยังไงบ้าง

มันเงียบไปอยู่เหมือนกัน

ไม่รู้ว่าสำนึกผิดที่ทำฉันเจ็บ

หรือเพราะโดนอาจารย์ที่ปรึกษาดุเอายกใหญ่

ก็ฉันเป็นลูกรักนี่นา (หัวหน้าห้อง) 5555

หลังจากเหตุการณ์นั้น

ไอ่เมย์ก็ไม่เคยมายุ่งเกี่ยวกับฉันอีกเลย

จนถึงปัจจุบัน

ส่วนสิ่งที่ฉันได้รับ

คือบาดแผลตามร่างกาย

และความแค้นที่ฝังลึก(แต่อยู่ตื้นๆพร้อมที่จะออกมาโลดแล่นได้ตลอด)

เห็นหน้าไอ่เมย์ทีไรเป็นต้องนึกถึงเหตุการณ์พวกนี้

แล้วก็เกลียดมัน

แม้จะผ่านมาหลายๆๆๆปีแล้ว

แต่ก็ยังตะขิดตะขวางใจอยู่ดี

อโหสิกรรมให้กันดีกว่านะ

ต่างคนต่างอยู่เถอะ


...
เรื่องนี้มันมีเหตุผลให้แค้น

แล้วเรื่องอื่นๆมีอีกไหมหน๋อ...

..

นึกไปก็ไม่น่าจะมีแล้วนะ

พอโตมาแล้วก็ไม่ค่อยได้ไปยุ่งกับใคร

หรือใครทำให้โกรธถึงขั้นเกลียดก็ไม่มีนะ

หรือแม้แต่จะให้โกรธแบบธรรมดา

ก็ยากอยู่นะ

ฉันไม่ค่อยโกรธใครสักเท่าไหร่

หรือถ้าโกรธจริงๆก็คงจะเดินหนีละมั้ง

นิ่ง...

เงียบ....

ดีกว่า

เข้าสโลแกน

"เงียบ... คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด"

5555



-หน้ากลม-
กับวันรำลึกความหลัง
กับวันเอือมๆกับอารมณ์แปรปรวน