วิ่งว่าว

"วิ่งว่าว"


เริ่มเข้าเดือนพฤศจิกายน

ลมหนาวเริ่มพัดผ่าน

ผ่านต้นไม้ ผ่านใบหน้า

ผ่านหลังคา ผ่านบ้าน ผ่านหน้าต่าง

ผ่านผิวหนัง ทำให้ขนตั้งชัน

อากาศหนาว ทำให้รูขุมขนทั่วทุกส่วนของร่างกายที่สัมผัสหดตัวโดยอัตโนมัติ


สิ่งที่มาพร้อมกับลมหนาว

ก็คือ "ว่าว" ที่เล่นลมอยู่บนอากาศ

และไม่พัดปลิวไปตามกระแสลมด้วยเชือก

เชือกที่บรรจงร้อยผ่านตัวว่าว ทั้งวัดหรือกะระยะ ด้วยความชำนาญ

ว่าจุดนี้แหละ ตรงนี้แหล่ะ ว่าวถึงจะขึ้นได้ง่ายที่สุด

ว่าวจะไม่ควง ดิ่งลงพสุธา

เชือกที่บรรจงมัดให้แน่นหนา

แน่นพอที่จะไม่ทำให้ตัวว่าวหลุดลอยหนีไปไหน

ขณะเล่นลมในเวลากลางวันด้วยตัวเดียว หรือมีคู่แข่งเข้ามาประทะ

หรือขณะเล่นลม ตากลมเพียงลำพังใต้แสงดาว

แน่นพอที่จะทำให้มั่นใจได้ว่า

เชือกคือส่วนหนึ่งของตัวว่าว


ว่าวมีหลายประเภท

แต่ประเภทที่เบสิกที่สุดคือว่าวสี่เหลื่ยมทรงขนมเปียกปูน(แนวทะแยง)

สำหรับความรู้เด็กๆ ถ้ามีหางหรือหางสั้นๆจะเรียกว่า "ว่าวอีลุ่ม"

ส่วนถ้ามีหางยาวๆ เรียกว่า "ว่าวปักเป้า"

ส่วนจะถูกหรือผิดก็น่าจะถามอากู๋เกิลดูอีกที

ที่เป็นว่างที่เบสิกที่สุดเพราะว่าทำง่าย

ขนาดฉันเองที่เป็นเด็ก และเด็กผู้หญิงด้วย จึงทำได้ไม่ยาก

ส่วนว่าวที่ยากขึ้นมาอีกก็เห็นจะเป็นว่าวจุฬา

ว่าวชนิดนี้ก็ทำได้ไม่ยาก

แต่ที่ยากคือการดัดโค้งทำห้อง(ว่าว)

และสายธนูที่ยากกว่า

การคัดสรรใบลานที่จะนำมาทำธนู

การขัดถู การยึดสาย

หลายๆปัจจัยที่จะทำให้ธนูนั้นมีเสียงดังและไพเราะ

ฉันเองก็ไม่เคยทำ เพราะดูมันจะยากไปสำหรับเด็กอย่างฉันในตอนนั้น


แต่โดยส่วนใหญ่

ว่าวที่ฉันได้มาวิ่ง ก็ไม่ใช่เป็นฝีมือฉันทำเองหรอก

ร้องขอให้น้าชายทำให้อีกที เพราะเขาทำเก่ง วิ่งขึ้นได้ไม่ยาก

ฉันเคยทำเอง ควง หัวดิ่งลงพสุธา ไม่ว่าจะแก้ยังไงก็ดิ่ง ไม่ขึ้นสักกะที


เมื่อสมัยเด็ก

เมื่อลมหนาวพัดมา

สิ่งที่เด็กอย่างฉันจะทำก็คือ

เล่นวิ่งว่าวนี่แหล่ะ

ไอ้ว่าวนี่ก็เล่นคนเดียวไม่ได้ด้วยนะ

ต้องมีเพื่อนอีกคนคอยส่งให้

และคนวิ่งกับคนส่ง ต้องรู้จังหวะกันดีๆด้วยนะ

คนวิ่งมีหน้าที่ดูลม

ส่วนคนส่งมีหน้าที่ส่งว่าวให้ขึ้นอย่างสวยงาม

การส่งว่าวก็แปลก มีที่บังคับของแต่ละคนให้ส่งด้วย

ฉันจำได้ว่า เมื่อตอนเด็กฉันไปส่งว่าวให้พี่

พี่เดินมาบอกเลยว่า "จับตรงนี้นะ ห้ามจับตรงนี้นะ"

แล้วฉันก็กรีดนิ้วจับแค่ตรงนั้นล่ะ ไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าว

คนวิ่งกลัวขึ้นไม่สวยขนัด ขนาดมาชี้จุดยืนให้เลยก็มี


เมื่อพร้อมแล้วก็ปลดสายว่าวให้ยาวพอประมาณ

คนส่งและคนวิ่งอยู่คนละด้าน

เมื่อลมพัดมา จะออกวิ่งไม่ออกวิ่ง ก็ดูก่อนว่าลมแรงรึป่าว

พอลมมาปุ๊บ "ปล่อย!!!"

ตะโกนดังๆ ดังๆนะเน้น ให้เพื่อนอีกคนส่งว่าวให้

บางคนก็กระโดดโหยง เพื่อส่งว่าวให้สูง เท่าที่จะช่วยส่งได้


เมื่อว่าวขึ้นได้แล้วคราวนี้และเป็นเทคนิคปราบเซียน

คราวนี้ก็อยู่ที่มือคนวิ่ง ว่าจะชักว่าวอย่างไรให้ว่าวเล่นลม หรือติดลมบนได้

เมื่อถึงขึ้นตอนนี้เราจะไม่โทษว่าว ว่าว่าวไม่ดี ได้แล้ว

เพราะถ้าว่าวไม่ดี ว่าวก็จะควงและทิ้งดิ่งพสุธา ตั้งแต่เริ่มปล่อยตัวว่าวแล้ว

แต่เมื่อขึ้นได้ คราวนี้จะติดหรือไม่ติดลม ก็เป็นเพราะคนวิ่งอย่างเดียว

การจะทำให้ว่าวติดลมมันต้องมีจังหวะ

จังหวะนี้ คนที่เคยเล่นเท่านั้นถึงจะชัดเจนในความหมาย

เอามาสอนพูดปากเปล่าเห็นจะยาก

เมื่อได้สัมผัส เราจะรู้เอง

ส่วนตัวข้าพเจ้าเอง

การทำให้ว่าวติดลม นั้นยากแท้หนอ....

-หน้ากลม-

กับวันลมพัดผ่าน