เรื้อรัง

ผ่านมาหลายชั่วโมง

ผ่านมาหลายวัน

ผ่านมาหลายอาทิตย์

เกือบแล้วหนึ่งเดือน

กับอาการเจ็บป่วย ดูเหมือนจะยืดยาว

ทีเวลาสุขนะ ทำไมมันสั้นนักล่ะ


เวลาที่ป่วย

แต่ป่วยแบบกะอิดกะออดนี่ น่าเบื่อจริงๆ

เป็นหนักๆไปเลยได้ไหม?

ตัวร้อนๆรุมๆมานาน

ปวดหัวมานาน

ปวดเนื้อเมื่อยตัวมานาน

นานแล้วก็ยังไม่หาย

นอนดึกก็ไม่ใช่

หรือจะเพราะดูการ์ตูน  ฮ่าๆๆ

ต้องสมน้ำหน้าตัวเอง เองว่า "ไม่ดูแลตัวเองเอง"



มีคนเคยถามว่า

"เราอยู่คนเดียว เวลาเจ็บป่วย ใครจะดูแล" "เป็นห่วงเรานะ"

ฉันไม่ต้องหยุดคิด หรือไล่เรียงรายชื่อนาน

เพราะมันไม่มีให้คิดอยู่แล้ว

"นุ่มจะดูแลตัวเอง"

แต่ก็ยังแอบขอบคุณ ที่คอยเป็นห่วง


โตขนาดนี้แล้ว ฉันคงไม่หวังพึ่งใครมากมาย

ป่วยธรรมดาก็กินยา ดูแลตัวเอง

ป่วยหนักก็ไปหาหมอ "คุณหมอดูหนูหน่อย"

ป่วยไม่ธรรมดาก็ไปหาหมอ "คุณหมอโทรบอกแม่หนูหน่อย"

ฮ่า ฮ่า สุดท้ายฉันก็ต้องให้ที่บ้านจัดการ

ถ้าถึงขั้นนั้นนะ

ฉันเองก็ไม่อยากให้ใครต้องมาดูแล มาเป็นห่วงหรอก


หากฉันเป็นอะไรไป

อย่างน้อยคนที่โทรหาฉันก็จะรู้

(ก็คนที่บ้านนั่นล่ะ)


แม่จะโทรหาฉันทุกวัน

เวลาประมาณ 2 ทุ่ม ของทุกๆวัน

วันไหนที่ไม่ได้บอก แล้วไม่ได้รับ หรือโทรหา

เป็นอันทุกคนต้องเป็นห่วง เป็นกังวลกันตลอด

อาจเพราะมีข่าวมากมายเกี่ยวกับการอยู่หอพัก

ทุกคนก็เลยดูเป็นกังวล

อาจกลัวว่าฉันอาจจะตาย อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมอย่างเดียวดายก็ได้


เมื่อก่อนตอนอยู่มหาวิทยาลัย

ที่บ้านก็เป็นห่วงแบบนี้ไม่ต่าง

อาจจะน้อยกว่าหน่อย ตรงที่ ที่มหาวิทยาลัยฉันไม่ได้อยู่คนเดียว

เขากลัวว่าฉันจะกระโดดตึก ฆ่าตัวตาย เพราะเครียดเรื่องเรียน

แล้วเครียดไหมล่ะ

ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องฆ่าตัวตายสักนิด

ไม่มีปรากฎอยู่ในสมองแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

ก็นั่นล่ะ ภายนอกฉันอาจจะดูเป็นคนเครียดๆไปหน่อย

หากได้รู้จัก ก็คงจะรู้ว่าฉันบ้าบอแค่ไหน ปัญญาอ่อนไม่มีใครเกิน

(อ่าวว นี่ด่าตัวเองอยู่นี่หว่า)



ดีที่ฉันเกิดมาเป็นคนแข็งแรง และอาจจะบึกบึนไปนิดนึง

ฉันไม่ค่อยป่วยหรอก

อย่างมากก็ปีละครั้ง

โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนฤดูแบบนี้ ฝนเข้าหนาว(ไหม?)

สายฝนทำให้ร่างกายอ่อนแอ

แถมยังพัดหัวใจให้เหน็บหนาว

มันก็เลยดูเหมือนอาการป่วยจะยิ่งเรื้อรัง

ฉันไม่เคยปวดหัวนานๆๆๆๆ

แต่ครั้งนี้เนิ่นนาน เรื้อรัง เกือบจะเดือน

เพราะเป็นไม่หนักก็เลยไม่ได้ทำอะไร

ไม่จำเป็นต้องทำอะไร เดี๋ยวก็หาย

แต่มันรื้อรังนี่สิ น่ารำคาญ

ยิ่งรำคาญ ยิ่งไม่สนใจ

ยิ่งไม่สนใจ ก็ยิ่งแต่เรื้อรัง

ก็เป็นเหมือนเดิม (บ่นตัวเองเพื่อออ??)


ครั้งหนึ่งฉันค้นพบวิธีคลายอาการปวดหัวให้ตัวเอง

นอกจากการกินยาพาราเซตามอล หรือทาลินอล

ฉันก็จะให้บ๊อบบี้น้อย ช่วยเป่ามนต์ให้ฉันหายปวดหัว

นอนนิ่งๆ

ปวดตรงไหนก็จับบ๊อบบี้น้อยทับไว้ตรงนั้น

ส่วนมากก็คือกลางหน้าผาก

แล้วฉันก็จะหายปวดหัวเอง (หรือแค่คิดไปเองรึป่าวไม่รุ)

แต่ตอนนี้ห้องของฉันไม่มีเงาของบ๊อบบี้สักกะตัว

(หมายถึงที่ห้อง ไม่รวมในรถ)

ดูว่าฉันจะคิดถึงบ๊อบบี้อยู่เหมือนกันนะ

เพราะเราเคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัย

เราไม่เคยห่างกัน

แต่เมื่อไม่นานนี้

ฉันกลับเอาหนึ่งในบ๊อบบี้ที่ฉันรักไปเก็บไว้ที่บ้าน

และอีกหนึ่งให้คนที่ฉันรักไปแล้ว

ที่รถก็ไม่คิดว่าจะเอาขึ้นห้อง

เพราะพวกเขาคือเพื่อนร่วมเดินทาง

ถ้าพาลงรถ ก็ยากที่เขาจะกลับไปอยู่บนรถอีก

ก็ไม่เป็นไรหรอก

อีกไม่นานฉันก็จะกลับไปรับ

กลับบ้านกันเถอะ

ชาร์ตแบต

เพื่อพลังให้หัวใจ




-หน้ากลม-
กับวันเบื่อฝน รำคาญปวดหัว

ปล.ก็ไม่ได้อยากให้ใครเป็นห่วงนะ แต่ถ้ามีก็ดี (ขออ้อนหน่อย)

เพลงไม่ได้มีความหมายอะไรกับบทความนี้

เพียงแต่ช่วงนี้ ฟินกับเพลงนี้ "มากมาย"