ตู้กระจก(เฮงซวย)

ตู้กระจก(เฮงซวย)

สักนิดล่ะ

ขอทำอะไรหน่อย

ไม่งั้นฉันอาจนอนไม่หลับ

วันนี้เป็นวันสุดท้ายในการทำงานที่เมสัน ของพี่ขวัญ

พี่ที่ทำงานที่เข้ามาในระยะเวลาไร่เรี่ยกัน

นั่นทำให้ระหว่างเราค่อนข้างที่จะสนิทกัน

สาเหตุที่ออก

ฉันเรียกรวมๆว่า "นอกสายตากรรมการ"

เพราะไม่ใช่ คนที่ใช่สำหรับเขา เราก็ต้องไป

มันเป็นไปอย่างนั้น

ถึงพี่ขวัญ

ขอโทษนะคะที่นุ่มไม่ได้กล่าวคำอวยพร หรือล่ำลาแต่อย่างใด

นั่นอาจเพราะว่า นุ่มไม่รู้สึกเลย ว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก

เอาเป็นว่า "แล้วเจอกันนะคะ"

..

เย็นวันนี้หลังเลิกงาน

มีดินเนอร์เล็กๆสำหรับเลี้ยงส่งพี่ขวัญ

สมาชิกร่วมโต๊ะมี Mr.K Mr.P พี่ขวัญ และฉัน รวม4คน

กินสเตกที่แยกสักแยก อยู่เลยถัดจากอ่างศิลาไป2ไฟแดง

อาหารอร่อย แต่มากกว่านั้นคือ

Mr.K Mr.P พกเหล้ากันมาคนละกรม

Mr.P เป็นเหล้าที่คุ้นเคย ส่วน Mr.K เหล้าจีน 58 ดีกรี (จุดไฟติด)

เหล้า Mr.P ก็เลยตกรอบไป

ฉันซึ่งเป็นไข้หวัดอยู่ จึงไม่ได้ร่วมวง (แค่ลองจิบให้รู้รส) กินน้ำเปล่าไร้น้ำแข็งไป

กินเสร็จ ทั้ง3คนก็ดูจะกรึ่มๆล่ะ

ด้วยว่าร้านอยู่ใกล้ กาแลคซี่ สถานบันเทิงครบวงจร

Mr.K เลยพูดว่าจะพาเข้าไปเดินเล่น

"คุณจะได้รู้จริงๆเป็นยังไง"

ทำไมไม่ถาม ว่าฉันอยากรู้หรือเปล่า

หลังจากแฟนพี่ขวัญมารับกลับ

คิดว่าแกพูดเล่น

และก็บอกไปแล้วว่า "ไม่ต้องเข้าไปหรอก จะไปทำไม"

แต่แกพร้อมพี่ก็ยังดันทุลังจะไป

เข้าไปแล้วไง

ป้ายติด "ห้ามสตรีเข้า" 

แล้วไงล่ะ ฉันเป็นสตรีนะ

ก็ต้องแอ๊บแมนกันสุดฤทธิ์ (ดีกว่าไปเล็มผมมาใหม่ กำลังสั้นได้ใจดี้เลย)

เข้าไปแล้วไง

ก็ต้องสั้งเครื่องดื่มมากิน

ไฮเนเก้น 3แก้ว

เจริญ

แล้วก็นั่งดูคุณผู้หญิงหลายๆคนที่นั่งแต่งตัว คุยกันแจ บ้างก็ดูทีวี อยู่ตรงเค้าเตอร์อ่ะนะ

อีกกลุ่มที่เป็นหมอนวดจริงๆ จะมีเสื้อขาวคลุม อยู่ในตู้กระจก

เลือกใคร ชอบใคร ก็บอกพนักงาน แล้วก็เอาไฟเลเซอร์ส่อง

เออดีจริง

เลือกคน ยังกะเลือก.....

ตอนแรกฉันก็ไม่เท่าไหร่หรอก ก็นั่งฟังเพลงเบาๆไป ให้คุณผู้ชายเขาเจริญหูเจริญตากัน ตามภาษา

แต่

นานไปไหมค่ะ

นี่จะ3ทุ่มครึ่งล่ะนะ

สะกิดแล้วสะกิดอีก กว่าจะลุกกลับ

แต่

ไม่จบแค่นี้

ที่ชั้นล่าง มีเต้นโคโยตี้โชว์

เข้าไปส่องไม่มีเต้น ถามพนักงานบอก21:45น.

แล้วไง เข้าไปเฉย รอที่เวลา20 นาที

แล้ว แล้ว แล้ว ก็สั่งไฮเนเก้นมาอีก

คราวนี้คนละขวด 

ตาย!!

เสียงเพลงก็ดัง จะคุยก็ต้องตะโกน

ไอ่ที่เต้นอยู่บนนั้น ถามฉันไหมว่าชอบรึป่าว

ฉันเป็นผู้หญิงนะ

คุณผู้ชายก็ดูไป เพลิดเพลินไปกับการดู และจิบเบียร์ไป

จนเต้นเสร็จ ปาไป 4ทุ่มกว่าๆ ก็ยังไม่ขยับตัวจะกลับ

เอาไงล่ะฉัน แกล้งเช็ดน้ำมูกก็แล้ว ถูตัวว่าหนาว ตัวร้อนก็แล้ว

ก็ไม่มีใครสนใจ

คนนึงก็เมาเพ้อเจ้อไปทั่ว ขี้เกียจจะฟัง พูดแต่เรื่องเดิมๆ ลามปามอีก

อีกคนก็นิ่ง ยิ้ม เต้นในท่านั่ง คือทำตัวเหมือนตัวเองอายุ20ต้นๆน่ะ ซึ่งมันใช่ไหม

ชักทนไม่ไหว รำคาญ เบื่อ เลยสะกิดพี่บอก "กลับได้แล้ว"

"กลับได้แล้ว"

"กลับได้แล้ว!!"

จำได้ว่าบอกไปสามรอบ กว่าพวกท่านจะเสด็จ

ออกมาก็บ้ากันยังไม่พอ

ไปทำทีเข้าห้องคาราโอเกะผิด

คืออยากรู้ว่าข้างในเป็นยังไง

บ้าบอ

ลงมาแล้วไง ใครขับ

นุ่มสิค่ะ!!

ฉันต้องกลายมาเป็นคนขับ รถใหญ่โตโยต้า4ประตูนะคะ

เหอๆ

ระหว่างกลับก็เพ้อยังไม่พอ

คนนึงเงียบ มองไป อ่าวแม่งหลับ แต่ดีว่าสะกิดถามยังลืมตามาพูดคุยรู้เรื่องอยู่

อีกคนก็เพ้อเจ้อ มั่วกับเส้นทาง แถมไม่รู้เรื่องอีก

กรรมของวรรณิภาโดยแท้

เพราะอย่างนี้ไง

ฉันขออยู่คนเดียวดีกว่า

แม้งเดียวก็ไปเปงทอมจีบสาวๆอย่างที่ใครๆกล่าวหาดีไหมเนี่ย

คนเราเกิดมา(เท่าที่จำได้)มีหนึ่งชีวิต

อยากลอง อยากทำอะไร ก็ทำ

แต่

สิ่งที่อยาก

มันควรค่าที่จะทำรึป่าว

อบายมุกเทือกนี้

ไม่เคยคิดแม้จะเอาเท้าไปเหยียบ

อยากรู้ไหม?

ไม่มีอยู่ในหัว

เพียงแค่ในทีวีก็เพียงพอแล้ว

ฉันไม่กล่าวโทษบุคคลซึ่งทำให้ฉันต้องไปเหยียบที่นั่น

ฉันกล่าวโทษตัวเอง ที่ไม่มีจุดยืนที่มั่นคง

(หากเสียงแข็งพอ คงไม่พากันเข้าไป)

ให้สิ่งที่พบเจอเป็นบทเรียน

แล้วอย่าได้ย่างเท้าไปเหยียบอีกเป็นครั้งที่สอง

-หน้ากลม-

กับวันเฮง(ซวย)

from iphone