ความรักคือความสั่นไหว

ความรักหน่อ

ทำไมเจ้าจึงสั่นไหวหัวใจฉันนักหนา




ลืมตาดูโลกมาจะ ๒๖ ปีแล้ว

ได้รู้จักความรัก แม้ไม่มากมายหลากหลาย แต่ก็มากพอให้อบอุ่นหัวใจ

รักแม่ รักพ่อ รักยาย รักพี่ รักหลานๆ

รักเพื่อน

และรักเธอ


รักอื่นๆไม่หวานอมขม เหมือนดั่งรักเธอ

รักที่เก็บไว้เป็นความลับมานาน

นานพอให้เธอแกล้งไม่รู้ หรืออาจจะไม่รู้จริงๆ

แล้ว..ความลับก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไป

มันดีที่ฉันจะแสดงออก บอกเธอได้เต็มปาก

แต่ก็นั่นล่ะ มันก็ยังเป็นความรู้สึกที่ฉัน.. ทั้งยอมรับและปฏิเสธ

ฉันยอมรับว่าฉันรักเธอ

และฉันก็ปฏิเสธว่ารักเธอ

ฉันคิดว่าฉันกล้าพอ

และฉันก็ว่าฉันไม่กล้าพอ

เธอคือคนที่ฉันอยากจะเลือก

แต่ก็เป็นคนที่ไม่อยากให้เลือกฉัน


ฉันไม่อยากให้มีใครครอบครองตัวและหัวใจเธอ

อยากให้ทั้งตัวและหัวใจเธอเป็นของฉัน

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ปล่อยเธอไป

ฉันอาจบอกเธอไปแล้วว่าฉันไม่อยากปล่อยเธอไปอีก

ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป

แล้วโอกาสนั้นก็มา

แต่ฉันก็ยังปล่อยเธอไปอีก

ด้วยว่า

ฉันยังดีไม่พอ

ฉันยังดูแลเธอไม่ได้

ฉันไม่มีอนาคตให้เธอร่วมฝัน

และสิ่งเหล่านี้เขามี.. ฉันจึงต้องปล่อยเธอไป


เมื่อวันนั้น ฉัน.. ถูกเธอทิ้ง

ความรักของฉันมันแหลกสลายไป

ฉันรักเธอไม่ได้

ฉันเดินออกมาหนึ่งก้าว

แต่ก็จะช่วยเธอจนกว่าเธอจะเดินต่อไปไหว

และตอนนี้เธอก็เดินไหว และเริ่มออกวิ่ง

ฉันไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ตรงนี้

ฉันจึงเดินออกมาอีกหลายๆก้าว


ฉันบอกว่าฉันปล่อยเธอไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น

ทุกครั้งที่รู้ว่าเธอต้องการฉัน

ฉันยังวิ่งกรู่เข้าไปหาเธอ โดยที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

ฉันเป็นแบบนั้น

จนลืมใครไปหลายๆคน

รวมทั้งคนที่รักฉัน



ทำไมถึงมีคนบอกว่า "ให้เลือกคนที่รักเรา"

เพราะคนที่รักเรา จะไม่มีวันทำให้เราเสียใจ

แต่ถ้าเราเลือกคนที่เรารัก เราก็จะกลายเป็นคนที่น่าสงสาร


ฉันจะเดินไกลเธอได้มากแค่ไหน

ฉันจะลองเดินดู.




วันนี้เราคงเดินมาไกลพอสมควร
ไกลพอให้เราคุย แคร์กันน้อยลง
ไกลพอให้เราไม่เห็นหัวใจกัน
ไกลพอให้หัวใจนี้เริ่มไม่สั่นไหว
และ.. ไกลพอ ในยามที่เราใกล้ ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น


ด้วยรัก
หน้ากลม.