จุดเปลี่ยน

เมื่อเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้ง

...

ทุกอย่างมันดูเหมือนจะรวดเร็ว ปุปปัปมากก


เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

วันจันทร์.. ฉันยังเพิ่งจะสมัคร Jobtopgun

ฉันเพิ่งจะได้กรอกข้อมูลตัวเองลงไป

และฉันก็ว่างพอที่จะทำแค่นั้น

คือกรอกข้อมูล


วันอังคาร.. ฉันเพิ่งจะมีเวลากด apply job ไปบ้าง

ฉันกด apply ไป 14 jobs


วันพุธ.. มีบริษัท Mason ติดต่อเข้ามา

นัดสัมภาษณ์

นัดไว้วันจันทร์ที่ 11 มีนาคม 2556 เวลา 10 โมง

ฉันไม่รู้จักบริษัทนี้

จึงได้ย้อนกลับไปดูข้อมูล apply job เมื่อวาน ว่ากดอะไรไปบ้าง

มีชื่อประมาณนี้ไหม?

ฉันรู้แล้วว่าคือ Mason Industries Co.,Ltd.

ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไร รู้แต่ว่าอยู่บางปะกง

และฉันต้องไปทำงาน Rubber LAB


ทุกอย่างดูรวดเร็วมาก

ตอนแรกก็ยังลังเลๆว่าจะไปดีไหม

แต่พอได้กลับบ้าน

ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อพ่อกับแม่

อ่ะ ลองก็ลองดู

ฉันไปสัมภาษณ์งาน ตามวันและเวลาที่นัด

ฉันอ่าน polymer

ฉันอ่าน ยาง

ฉันขุดชีทเดิมๆตอนเรียนขึ้นมาอ่าน (แต่หาไม่เจอก็เลยต้องไปรบกวนเพื่อน)

ฉันเตรียมภาษาอังกฤษ สำหรับการสัมภาษณ์

ฉันแอบนอนดึก นอนไม่ค่อยหลับ

เช้ามาก็ออกเดินทางไปบางปะกง กับน้องขวัญ

ถึงก่อนเวลา 1 ชม. แต่ก็สำรวจพื้นที่และเข้าบริษัทก่อนเวลานัดครึ่งชม.

บริษัทเล็กๆ (ตายล่ะเงินน้อยแน่เลย จะเข้าไปดีไหมเนี่ย ไม่น่าอยู่เลย)

ภายใน (เอ่อ ก็ดูดีนี่หว่า)

ฉันถูกสัมภาษณ์ก่อนเวลางาน

แต่ประเด็นคือ.. ไอ่ที่ฉันเตรียมมา ไม่ได้ใช้เลยสักนิดเดียว (นี่ฉันเครียดไปทำไมหว่า)

ฉันสัมภาษณ์เสร็จเที่ยงตรง แต่แบบลอยๆ เพราะคนสัมภาษณ์ยังคุยกับเราไม่จบเลย 5555

ตอนแรกเขาจะให้เงินเดือนเท่าเดิมที่ฉันเขียนในจ๊อป (ซึ่งก็เยอะผิดปกติ)

ฉันดูลังเล..

และวันเดียวกันตอนประมาณ 4 โมงเย็น

บริษัทก็ติดต่อมาอีกครั้ง พร้อมข้อเสนอ

ฉันตอบรับข้อเสนอนั้น เพราะมันดีที่สุดแล้ว

และได้งานเลย ภายในวันเดียวกัน


ภายในหนึ่งอาทิตย์นับจากสมัครjob ...

ได้งานมาเฉย

และไม่ถึง 3 อาทิตย์ ฉันก็ต้องเริ่มงานที่ใหม่ทันที

โอ่วววว

นี่ฉันตั้งตัวทันแล้วใช่ไหม?

ซึ่งคืนเดียวกันนั้น

ฉันนอนไม่หลับเลย

หลับไปนิดหน่อยหนึ่งชั่วโมง

แล้วเวลาก็เลยไปยันตีสาม

ลืมตาอยู่ในความมืดเกือบ2ชม.

ในหัว.. คิดสิ่งที่กำลังจะมาถึง

ที่จริงคืนนี้ฉันควรจะนอนหลับปุ๋ยๆ

เพราะความเครียดหลายๆที่สะสม

เรื่องงาน เรื่องเงิน

วันนี้ก็เจอทางออกแล้ว

ฉันควรจะนอนหลับอย่างสบายใจ

เพราะภูเขาที่ทับอยุ่บนอกให้อึดอัด

มันหายไปแล้ว

แต่ฉัน.. ก็นอนไม่หลับ


..

จริงๆแล้ว

ฉันพร้อมที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเองอีกครั้งไหมนะ

แต่ถึงพร้อมไม่พร้อม

มันก็ถึงเวลาแล้ว ที่ฉันควรจะก้าวเดินต่อไป

ฉันต้องปลดแอกตัวเอง


..

ฉันก้าวเดินไป

ห่างไกลผู้คน

ห่างไกลคนรู้จัก

ห่างไกลคนที่รัก

แต่ฉันก็ต้องเดินต่อไป

ฉันไม่มีใครให้เดินไปพร้อมๆกัน

แต่การที่ฉันยืนอยู่จุดๆนี้

จุดเปลี่ยนนี้

ฉันก้าวข้ามหลายๆอย่าง

เพื่อ.. คนที่ฉันรัก