แผล

ที่จริงวันนี้ฉันไม่มีอะไรจะเขียนนะ

เปิดหน้าบล็อคไว้นานแล้วล่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี

ตอนนี้เตรียมเคลียร์โต๊ะ เคลียร์งาน

และ...

"ทำไมแสบๆที่นิ้วหว่ะ"

มองดู ชัดเลย เลือดซึม กระดาษบาดนี่เอง

..

ตั้งแต่เกิดมา

ฉันเจอบาดแผลสักกี่แผลไปแล้ว

แรกเกิดก็เจอตัดสายดือ

นั่นคือบาดแผลแรก

ตัดสายดือ  ฉันจะเจ็บไหมนะ

ตรงส่วนนั้นมีเส้นประสาทที่ทำให้ฉันเจ็บไหม

ไม่รู้หรอกว่าฉันเจ็บไหม

แต่วันนั้นฉันต้องร้องไห้ แง๊ๆ แหล่ะ

เพราะถูกตีก้น แดงๆ

ตั้งแต่เกิด ลืมตาดูโลกกลมๆ

จนถึงก่อนที่จะจำความได้

ฉันต้องล้มลุกคลุกคลานไปสักกี่ครั้ง

กว่าจะตั้งไข่เป็น

มีคนอุ้มฉัน แล้วทำฉันตกพื้นไหมนะ

กว่าจะคลานได้

มีน้าบอกว่าจับฉันนั่งเก้าอี้ เผลอแป๊ปเดียวหล่นซะแล้ว

กว่าจะเดินได้

ฉันคงเดินเซๆ แล้วล้มมาเยอะ

กว่าจะวิ่งได้

นั่นล่ะยิ่งกว่า ขัดขาตัวเองล้ม ต้องมีแน่ๆ

.. เจ็บทีละเล็ก ทีละน้อย แผลใหญ่บ้าง น้อยบ้าง

แต่ฉันก็จำไม่ได้หรอก :P

พอเริ่มจะจำความได้

ตามร่างกายฉันก็ปรากฎแผลเป็นตามหัวเข่า ข้อศอก

ร่องรอยยังมีให้เห็น

แต่เพราะเป็นเด็ก แผลนั้นจึงหายไปไม่นาน

แต่ที่ยังเห็นนั้น

เพราะฉันล้มบ่อยนะสิ

แผลหาย หายแล้วก็เป็นใหม่ หรือคอยซ้ำแผลเดิม

ตามนั้น

โตมาหน่อย

ฉันล้มน้อยลง

แต่ก็ได้แผลมาด้วยสาเหตุใหม่ๆ

นั้นคือแผลที่มาจากการเล่น

เล่น วิ่ง กระโดด ผาดโผน สารพัด

ความซน

ฉันก็ได้แผลมานับไม่ถ้วนเช่นเดิม

แค่ต่างวิธี

โตมากๆๆขึ้น

ได้แผลมาน้อยลง

แต่ถึงได้แผลน้อยลง

แผลเป็นที่เกิดมาก่อนหน้านี้

เด่นชัดเลยมา ณ ปัจจุบัน

ข้อศอกขวา

เพราะซิ่ง ซ่า แข่งปั่นจักรยานอ้อมสนามที่โรงเรียน

แล้วก็แหกโค้ง

ขาซิ่งเลยจำใจร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้าน

ที่หัวเข่า จางๆ

เพราะโดนเพื่อนแกล้ง

ถีบจักรยานฉันล้ม

แตกทั้งสองข้าง

สุดๆ

 

โตๆๆๆๆมาก ถึงตอนนี้

แผลที่ได้จึงมาจากความเผลอเลอนิดหน่อย

อย่างโดนกระดาษบาด

เดินชนโน่น สะดุดนี่

ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเจ็บ

จนมาเห็นลอยฟกช้ำนี่แหล่ะ

"อ่าววว.. มาจากไหน เจ็บนี่หว่า"

เอาเป็นว่า คงต้องระวังกันนิดๆหน่อยๆนะ

..

เวลาที่เราเป็นแผล

เราโดนราดแอลกอฮอลล์ เพื่อล้างแผล

เราเจอเบตาดีน (ยาแดง) ใส่แผล

เจ็บ แสบ ปวดร้าว ถึงกระดูก

โอ่วววว

ความรู้สึกนั้นทำไมมันช่างชัดเจน

จำไว้เลย

เป็นแผลอย่าบอกแม่นะ

เด๋วแสบ :P

..

เวลาเจ็บ

ฉันควรรู้สึกไหม

เวลาปวด

ฉันควรจำไหม

สมมติ

สมมติว่าฉันไม่สนใจมัน

ฉันไม่รู้สึก ฉันไม่เจ็บ ฉันไม่จำ

แต่เวลาที่แผลมันหาย

เกิดเป็นแผลเป็น

เรื่องราวต่างๆก็ผุดขึ้นมา

แล้วจะไม่ให้ฉันจำได้ยังไง

ในเมื่อมันคือร่างกายฉัน

ในเมื่อมันคือความรู้สึกฉัน

ในเมื่อมันคือ.. หัวใจ ของฉัน

แล้วฉันจะลืมได้ยังไง

.....................

 

ความหลัง

โรงเรียนประถมของฉัน ที่ฉันเคยแข่งปั่นจักรยาน และแยกโค้ง

ซากอาคารเรียนอนุบาล ที่ฉันเคยเล่นและหลับนอนที่นั่น