"งานแต่งที่ใด... เป็นได้แค่แขกรับเชิญ.."
อาทิตย์นี้ข้าพเจ้ากลับบ้านไปร่วมพิธีมงคลสมรสของเจ้แพรว (รุ่นพี่รุ่นน้องทางพ่อ)
พิธีจัดอย่างอรังการ ณ โรงแรมสีมาธานี โคราชบ้านเอ๋ง
ด้วยความว่าเป็นญาติ จึงต้องเข้าร่วมพิธีกันตั้งแต่เช้า (พิธีหมั้น)
ถึงโรงแรมแต่ยังไม่ 7 โมง
ก่อนจะเดินเข้าโรงแรม
ข้าพเจ้าจะท้าวความไปก่อนหน้านี้อีกสัก 3 ชม.
และท้าวความไปก่อนหน้า 3 ชม. อีก 1 อาทิตย์
เวลานั้นข้าพเจ้ายังเดินหาชุด เดินหารองเท้า สำหรับที่จะใส่ไปร่วมงานอยู่เลย
เพราะว่าจัดที่โรงแรม และเจ้ก็โทรมาบอกให้ใส่ธีมสีฟ้า
นั่นล่ะประเด็น แล้วฉันจะใส่อะไร
หามาได้สักระยะหนึ่งเลยล่ะ ก็ไม่มีชุดไหนถูกใจ
จนเจ้โทรมาบอกว่า
"เจ้มีชุดสีฟ้าอยู่ ยังไม่เคยใส่เลย นุ่มลองดูไหม เผื่อชอบ"
และด้วยความประหยัดสุดๆ เรื่องชุดก็ผ่านไป ไม่ต้องกังวล
ถึงชุดจะผ่าหลังก็ตามที -*-"
ข้าพเจ้าได้รับชุดจากเจ้
ส่วนรองเท้า ก็เป็นอันต้องหาเอง
2 วันก่อนวันงาน ข้าพเจ้าไปเซนทรัล เพื่อหารองเท้า
ไม่ได้ ไม่ถูกใจ ไอ่ที่ถูกใจ ก็แพงเว่อร์ (ตาจะถึงเกินไปนะ)
หลังเลิกงานก็ตรงไปเซนทรัล ไม่ได้ ถอดใจกลับ เดินจนถึง 2 ทุ่ม
ขากลับเจอตลาดนัดแถวๆเลียบหาด รีบจอดรถแวะเลยคร่าาา
แต่.. ตลาดกำลังจะวาย กำจริงๆ
สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร
จนมาได้ยืมรองเท้าพี่ที่ออฟฟิตนี่แหล่ะ
จบทั้งชุดและรองเท้า
คราวนี้ก็มาถึงแอทเซทเซอรี่สิคร๊าาา
มีแต่สร้อยทองคำขาวที่เพิ่งได้มาใหม่
นาฬิกาก็พัง กำไรก็ไม่มี ต่างหูอีก
สุดท้าย
ก็ดักปล้นที่ที่ทำงานเช่นเคย
555 งานนี้วรรณิภาจึงสวยได้ ด้วยการสนับสนุนจากพี่ๆบริษัทเมสันฯ :P
ครบองค์แล้วก็มาถึงเรื่องหน้าผม
สุดท้ายก่อนออกจากบ้าน 2 ชม.
ฉันก็ต้องตื่นแต่เช้า มาแต่งหน้าเอง และทำผมไว้แต่เมื่อคืน
หน้าผม จึงสวยได้ด้วยตัวเอง 555
(หน้านี่ได้แค่ลองพื้นดีๆหน่อย ปัดแก้มแดงๆ กะทาปากแดงๆ จบ
ปล.ที่จริงหัดเขียนอายไปแล้ว เขียนได้แล้ว แต่ไอ่หมึกเขียนมันไม่ดี เลยไม่ได้เขียน)
แล้วก็มาเดินเข้าโรงแรมกันได้แล้วค่ะ
(สวยแล้ว(มั้ง))
แล้วก็ข้ามชอตไปเลยค่ะ
ไปถึงตอนที่เจ้าสาวจะโยนช่อดอกไม้
พิธีกรประกาศให้เพื่อนเจ้าสาว สาวๆที่โสดๆ ออกไปรอรับ
ตอนแรกฉันไม่ออกไปหรอก จนเห็นสายตาจากญาติๆว่าให้ออก
อ่ะ ออกก็ได้หว่ะ
ฉันเดินออกไปสมทบกับเพื่อนๆเจ้าสาว ซึ่งฉันไม่รู้จักสักกะคน
เดินอยู่หลังๆ พยายามหาจุดแบบ ถ้ามาทางเราไม่มีใครแย่งได้อ่ะ
ที่สำคัญ กลัวโดนเบียด โดนตบด้วย 5555
สุดท้ายยย
หนึ่ง... สอง...
ว้ายยย!!!!
โน่น ช่อดอกไม่ไปตกอยู่ข้างหน้าโน่น
ห่างจากตัวฉันไปมากกว่า 1 วา
หึหึ ฮาาาาา
มันบอกอะไรนะ
เหมือนมันบอกฉันไปนัยๆว่า
"แกยังยังรออีกนานนนน"
แต่ก็ดีแล้วล่ะ
ถ้าได้มาจะลำบากมากกว่าไม่ได้อีก
ถ้าได้มานะ
ฉันต้องลำบากหาแฟนนี่สิ
"เจอกันงานหน้างานนุ่มนะ"
น่านนนน พวกแป่ะตบท้ายกันแบบนี้เลย
"จัดงานให้ใหญ่กว่านี้นะนุ่ม"
เอ่อออ.. งั้นนุ่มคงจะไม่ได้แต่งน่ะค่ะ แบบว่า
สินสอด ทองหมั้น อะไรต่างๆนานา
รวมๆแล้ว น่าจะหลัก 8 นะค่ะ
-*-"
ขอความสงบมาสู่หน้ากลม
อ่อ
ปล.กลับมาถึงบ้าน ฉันก็รีบไปร้านตัดผมเลย
"พี่ๆ ตัดผมสั้นให้หน่อย"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น