@ Mason ชลบุรี
เมื่อก่อนที่ทำงานเก่า
ฉันนั่งทำงานชิวๆ
งานเข้าบ้าง ว่างบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะว่างนั่นแหล่ะ
ฉันมีเวลาเล่นเนต ดูเฟส โหลดหนัง โหลดเพลง
เรื่อยๆ นั่งเรื่อย และ..
"เมื่อไร จะเที่ยงหวะ"
เที่ยงปุ๊ปก็ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ออกไปหาข้าว หาน้ำกิน
วันเวลา มันช่างเดินเอื่อยเฉื่อย
เฉพาะเวลาทำงานนะ
เพราะเวลาดีดีหลังเลิกงาน มันหมดไปอย่างรวดเร็ว
"อ่าว เที่ยงคืนแล้วหรอ"
อะไรประมาณนั้น
ที่ทำงานใหม่
ผ่านมาได้ 4 วัน วันนี้วันที่ 5
ทุกวันทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว
"อ่าวเที่ยงแล้วหรอ"
"อ่าว 5 โมง แล้วหรอ"
และจนถึง 6 โมง ก็ไปเรียนภาคปฏิบัติเพิ่มทุกๆวัน
เวลาทำงานทุกนาที คืองาน
เดินไปโรงงาน เดินกลับมาห้องแลป
อยู่แบบนี้ทุกๆวัน
ทำงาน สมองได้ทำงานตลอด คิด วิเคราะห์ งานๆๆๆๆ
เวลาเหมือนจะไม่พอ
พอกลับมาห้อง
ก็ไม่รุจะทำอะไร
ทีวีก็ไม่ดู เนตก็ไม่ค่อยอยากจะเล่น
เลยกลายเป็นเด็กอนามัยซะงั้น
นอนเร็ว ตื่นเช้า
ซึ่งตอนนี้ฉันยังตื่นไม่ค่อยจะไหว
สิ่งที่บั่นทอนจิตใจตอนนี้คือ
"วันศุกร์แห่งชาติของใครหลายๆคน แต่ไม่ใช่ของเรา เรามันวันเสาร์แห่งชาติ"
คิดแล้วก็เหนื่อย แต่ก็ห้ามไม่ให้ตัวเองคิดก็ไม่ได้
เวลาพักถูกกลืนกินเป็นงานๆๆๆ
แต่ก็อย่าหลงประเด็น มีคนบอกฉัน
ว่าเราทำงานนั้น เพื่อ "เงิน"
อย่าหลงประเด็น
ฉันเคยคุยกับเพื่อน ถึงวันข้างหน้า
จริงอย่างที่พูดกันไว้
"ทำงานกลับมาเจอห้องที่ว่างเปล่า อยู่คนเดียว ทำให้รู้สึกมองไม่เห็นความหมายของการมีชีวิต"
"ฉันอยู่เพื่ออะไร"
"ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้"
การมีใครสักคน กับการอยู่คนเดียว
ความรู้สึกไม่เหมือนกัน
ฉันเหนื่อย... เหนื่อยคนเดียว
ฉันท้อ... ท้อคนเดียว
ฉันกินข้าว... กินคนเดียว
ฉันนอน... นอนคนเดียว
ฉันไปไหน ทำอะไร .. ก็ตัวคนเดียว
ฉัน จะ อยู่ ได้ นาน แค่ ไหน นะ
แต่..
ฉันก็ต้องมองว่า
มันคืออนาคตของฉัน
ที่ฉันได้เลือก
ฉันเป็นคนเลือกเอง
ฉันก็ต้องทน
ฉันต้องทำได้
ด้วยตัวของฉันเอง
ฉันต้องเข้มแข็ง
เพื่อคนที่ฉันรัก
by Naakomm's iphone
ฉันอาจหนีมาไกล
ไกลตัว
ห่างใจ
แต่ไม่เคยลืม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น