วันนี้.. ที่ออกฟิต ฉันต้องอยู่ทำงานคนเดียว
พี่ๆเขาออกไปโรงงานกันหมดเลย
ถามว่าเหงาไหม.??.. ไม่หรอก ชินแล้วล่ะ เพราะปกติก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครอยู่แล้วนี่นา
ถามว่าชอบที่นี่ไหม??.. ก็ชอบนะ ทุกคนดูเอ็นดู.. และฉันก็สบายใจกับงานด้วย
ถึงแม้วันๆนึง ฉันอาจจะพูดน้อย(ก็ไม่มีใครให้คุยด้วย) แต่นั่นมันก็เหมาะกับฉันอยู่แล้วนี่นา
ฉันมันพวกคนไม่ชอบพูดอยู่แล้วนี่ .. . ไม่ค่อยพูด ชอบอยู่เงียบๆคนเดียวมากกว่า.. (พวกโลกส่วนตัวสูงอีกคน)
แต่ตราบใดที่ฉันยังสบายใจกับงานและเพื่อนร่วมงานอยู่.. และฉันยังไม่ค้นพบงานที่เป็นตัวตนของฉัน
ฉันก็ยังทำงานนี้ ตราบชั่วเวลานั้นล่ะ.. .
ความเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูง..
มันทำให้ฉันเป็นคนคิดมาก.. คิดเล็กคิดน้อย..
และความที่ฉันเป็นคนพูดน้อย..
กับความเงียบในเวลานั้น.. มันทำให้สมองฉันทำงานอย่างเต็มที่ ที่จะคิดเรื่องต่างๆมากมาย
คงเพราะสองอย่างนี้ จึงทำให้ฉันมีเวลาไร้สาระ ในการที่จะคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิดถึงมันเลย
เรื่องที่เป็นปัญหาสำคัญในชีวิตฉันเรืื่้่องหนึ่งในตอนนี้ก็คือ..
ความรู้สึก "รัก" ที่ฉันมีให้เพื่อนฉันคนนึง ..
ฉันไม่รู้ว่าฉันเริ่มรักเขาจิงๆจังๆตั้งแต่เมื่อไหร่..
แต่รู้แค่ว่ามันมากขึ้นๆ ในทุกๆวัน ที่เราได้อยู่ใกล้กัน
ฉันรักเขา.. . พูดให้ถูกก็คือ ฉันแอบรักเขา .. ตลอดมา
ฉันเคยบอกรักเขาอยู่เหมือนกัน แต่คงเพราะเขาคงคิดว่ามันเป็นรักในแบบเพื่อน เขาก็เลยไม่คิดอะไร และก็บอกรักฉันกลับมา..
การที่ฉันได้แอบรักเขา.. ฉันทั้งมีความสุขและทุกข์ปะปนกันไป
ฉันทุกข์.. ฉันเจ็บ.. ฉันร้องไห้.. เพราะเขามามากมาย
แต่ก็เพราะว่าฉันรักเขา.. ฉันก็เลยสามารถผ่านจุดๆนั้นมาได้.. ฉันหายได้ เพราะว่าฉันรู้ว่าฉันรักเขามากแค่ไหน
และความสุขของฉัน.. ก็คือการที่ฉันได้รักเขา.. ถึงจะเป็นแค่การแอบรัก.. ฉันได้อยู่ใกล้ๆเขา ได้อยู่เคียงข้างเขาในเวลาที่เขาท้อ เป็นกำลังใจให้เขา เป็นที่ปรึกษา .. . เ็็ป็นเพื่อนรักของเขา.. เป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตเขา
ฉันอาจจะพอใจ.. แค่สิ่งที่เขาให้ฉันเป็น.. แค่นั่นก็มากพอแล้ว ที่จะเป็นไปได้ระหว่างเราสองคน
แต่สุดท้าย.. มันก็มีสิ่งที่เข้ามา.. แล้วทำให้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป
ฉันไม่รู้อีกเหมือนกัน ว่าความรักที่ฉันให้เขา มันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ (ไม่ใช่ไม่รัก แต่กลับมารักแบบเพื่อน)
ฉันเลิกเจ็บ.. เลิกร้องไห้.. เลิกงอน.. เลิกหวง.. เป็นห่วงน้อยลง.. ใช้เหตุผลว่า "โตๆกันแล้ว"
ความรู้สึก.. มันอาจเริ่มต้น..
เพราะเขาผิดสัญญา เมินเฉยต่อความเป็นห่วงของฉัน.....
เพราะระยะทาง.. ที่เรายิ่งห่างไกลกันมากกว่าเดิม...
เพราะความเป็นเขา.. ที่ทำให้เราต้องผิดหวัง คาดไม่ถึง..
ฉันนึกออกแค่นี้.. สำหรับความน่าจะเป็น ที่เป็นเหตุให้ฉันเลิกรักเขาในแบบที่ฉันเคยคิด
และไม่ว่าจะด้วยพรหมลิขิต ความบังเิอิญ บุพเพฯ.. หรืออะไรก็แล้วแต่... ที่ทำใ้ห้เราได้กลับมาใกล้กันอีกครั้ง
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้.. ความรู้สึกว่า "รัก" กลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว
ฉันอาจจะดูเย็นชา.. ดูเป็นห่วง .. ดูแคร์.. เขาน้อยลง
แต่นั่นคือวิถีทางของฉัน.. เพราะฉันไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
และถึงแม้ตรงข้าม เขากลับดีกับฉันมาก ดูเป็นห่วงเป็นใย.. พยายามหาเวลา(ถ้ามี)มาพบฉัน
(อาจเพราะเป็นการแสดงออกถึงความรับผิดชอบ ที่เขาทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวก็ได้)
ซึ่งนั่นมันผิดกับเขาคนเดิม.. ที่ฉันเอาแต่วิ่งตาม
(แต่เขาก็ยังเป็นคนเดิม.. ที่ไม่เคยรักษาคำพูด และผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน.. เสมอๆ)
ฉันหวังว่า.. จากนี้ตลอดไป.. เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ขอบคุณ.. เธอ คนที่ฉันเคยรัก
อนาคต.. . ฉันจะเป็นฉัน.. และจะมองหารักครั้งใหม่ ต่อไป..
แม้อาจจะมีหรือไม่มีก็ตาม.. .
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น