คนธรรมดา

ฉัน.. เป็นเพียงเศษเสี้ยวของจักรวาล

ฉัน.. เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งบนดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าโลก

ฉัน.. เป็นเพียงประชากรคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ที่ประเทศไทย

ฉัน.. เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

..

หนึ่ง.. คน บนทางที่แสนไกล

หนึ่ง.. คน สองขาออกก้าวเดิน

หนึ่ง.. คน หลายอุปสรรคที่ต้องพบเจอ

หนึ่ง.. คน หนึ่งใจ

..

ฉันเป็นหนึ่งคนที่มีหนึ่งหัวใจ

และด้วยหัวใจดวงเดียวนี้

รับรู้ได้ทั้งความสุข.. และทุกข์ ที่เข้ามา

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ชีวิตมีความสุขแค่ไหนที่มีเธอ

และก็หลอกตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ว่า "เจ็บนะ"

ความสุขที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด

จะเรียกว่าความสุขได้จริงๆน่ะหรอ

ไม่อาจลืมความรู้สึก

ไม่อาจลบมันให้หาย

ไม่อาจเดินหนีให้ห่างไกล

และก็ไม่อาจอยู่ใกล้ๆเหมือนกัน

ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่

ในเมื่อมันก็ไม่ได้สำคัญว่าจะอยู่ไหม

แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไป

ในเมื่อใจมันยังคงเรียกร้อง

..

คนสำคัญ

ไม่มี ไม่ต้องพูด ไม่อยากเป็น

ถ้าเป็นแล้วเจ็บ ขอเป็นแค่คนธรรมดาก็พอ

"สำคัญสิ"

น้อยกว่าใครหลายๆคน

"แคร์สิ"

ไม่เท่าใครหลายๆคน

"รักสิ"

ไม่เท่ากัน

เก็บใจเอาไว้

รักตัวเอง น่าจะดี