Yes or No...
"ถึงเราจะรักกันไม่ได้...
ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้.. รักกัน"
...
จะเป็นแบบนั้นหรือป่าวนะ
..
เมื่อก่อน
ขอบคุณฟ้า
ขอบคุณพรหมลิขิตร
ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เราได้มาเจอและอยู่ใกล้ๆกัน
แต่.. วันนี้
ทำไม.??
ฟ้าถึงได้กลั้นแกล้ง
ทำไมต้องเล่นตลก
ให้เราอยู่ใกล้กัน..
แต่ไม่อาจอยู่ด้วยกัน...
..
อยู่บนโลกใบเดียวกัน
ในทวีปเดียวกัน
ประเทศเดียวกัน
จังหวัดเดียวกัน
ต่างแค่อำเภอ
แค่นั้นก็มากพอแล้ว
ที่จะทำให้เราไม่มีทางรู้ได้ว่า
มีอีกคนบนโลกใบนี้
..
แล้วโลกกลมกลมระหว่างเราก็เกิดขึ้น
เมื่อฉันย้ายไปเรียนมัธยมปลายที่อำเภอเมือง
ทำตัวว่ามีตัวตนระหว่างเข้าค่าย
อยู่คนละห้อง
แต่เราก็มารู้จักกันจนได้
..
เข้ามหา'ลัย
ไม่ได้นัดไม่ได้แนะ
ต่างคนต่างเลือกเดินทางของตัวเอง
ต่างคณะ
ต่างมหา'ลัย
แต่ฉะไนมหา'ลัยเราใกล้กันเพียงไม่กี่ km
..
เข้าสู้วัยทำงาน
คิดว่าคราวนี้คงได้ไกลกัน ห่างกันแน่ๆ
จะได้เปลี่ยนความรู้สึกตัวเองไปซะ
ต่างคนต่างหางานทำ
ดิ้นรนเพื่ออนาคตของตัวเอง
แต่แล้ว โลกกลมกลมก็เกิดขึ้นอีก
ที่ทำงานใกล้กันเพียง 2 ป้ายรถเมย์
..
ณ ปัจจุบัน
อีก2เดือน
เราคงต้องแยกย้ายกันจริงๆ
ดีใจที่สุดที่วันนี้มีเธอ
(แุต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า อึดอัดอยู่เหมือนกัน อยู่แบบนี้แต่ก็ยังรู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน ก็ยังเจ็บอยู่ทุกครั้ง
รู้สึกตลอดว่าเขาเป็นมารหัวใจ.. แต่จริงๆแล้วคนที่เป็นมาร คงเป็นฉันมากกว่า)
เคยคิดมาตลอดว่าอยากให้เราได้อยู่ด้วยกัน
ช่วงเวลาสั้นๆ
แค่นี้อาจมากพอแล้วสำหรับเราสองคน
..
ไม่รู้ว่า..
ฟ้าจะเล่นตลกกับความรู้สึก... อีกหรือป่าว?
..
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดสินะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น