เช้านี้ร้อนๆ

สิ้นสุดเดือนเมษา
พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันจะขัน
ลมพัด เฟี้ยวๆ ฟิ้วๆ วิ้วๆ
ต้นไม้เอนไปมา ตามแรงลม
เสียงร้องแจ้ว จิ๊บๆ จิ๊บๆ ของนกกระจอก เหมือนกับเสียงนาฬิกาปลุก

ภายในห้องสี่เหลี่ยมก็ยังร้อนอบอ้าวไม่หาย
ร้อนกันตั้งแต่เช้า
ภายนอกหน้าต่างบานกระจก
ได้ยินเสียงรถยนต์บางเบา ที่ถูกกลบด้วยเสียงนกกระจอก
ไม่รู้ว่ามันคุยอะไรกันนักหนา
หรือมันกำลังตะโกนปลุกฉันอยู่ก็ได
"ตื่นได้แล้วๆ เช้าแล้วๆ"
ลมยังคงพัดรุนแรงยังกะฝนจะตก
หลอนหลายครั้งว่าฝนตก
แต่พอวิ่งมาดูก็ได้แต่ "อ่าววว"
ลมพัดแรง แต่ก็ไม่ได้ทำให้หายร้อนได้เลย
อาจจะเพราะว่าลมเข้ามาในห้องฉันไม่ได้
ติดบานกระจก ติดนกที่เกาะอยู่
สุดท้ายเช้านี้ก็เป็นอีกวัน
ที่ฉันตื่นเพราะความร้อน และเสียงของนก

อาบน้ำล้างหน้าล้างตา
หรือว่าล้างหน้าก่อนค่อยอาบน้ำ
แต่ตัวฉันแปลงฟันก่อนเป็นอันดับแรก
มองออกไปข้างนอกผ่านช่องระบายอากาศ
พูดถึงช่องระบายอากาศ มันเป็นกระจกดูเหมือนจะทึบแสง
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่มั่นใจหรอกว่าเมื่อดึกสงัด เปิดไฟในห้องน้ำ แล้วคนข้างนอกจะไม่เห็น
กันไว้ก่อน ก็เลยติดกระดาษ แปะๆไว้ให้อุ่นใจ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแง้มกระจกไว้นิดหน่อย เพื่อให้อากาศเข้าออกได้บ้าง
มองออกไปข้างนอก ก็จะเจอคอนโดสีขาวเด่นตะง่าน
มีคนจอง หรือเข้ามาอยู่กันรึยังนะ
ถ้ามีคนอยู่ แล้วมองลงมา
ฉันสามารถมองเห็นเขา แล้วเขาจะเห็นฉันไหมนะ
เกิดเป็นคำถาม กลายเป็นจิตวิตก
กลายเป็นกิจวัตรว่า ทุกๆวันต้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

น้ำเย็นๆ ลมพัดเอื่อยๆ
ด้วยอากาศร้อนแบบนี้ ไม่อยากออกจากห้องน้ำเลย
อยากนอนแช่น้ำไปเลยด้วยซ้ำ
แต่ก็ต้องรีบๆอาบ รีบๆออกมาแต่งตัว
ไปทำงาน ด้วยจักรยานสีแดงคันโปรด ที่ซื้อมาด้วยเงินเก็บตัวเอง
ใช้ตั้งแต่อยู่ปี4 ปั่นไปทำโปรเจค
ตอนนี้ทำงาน ก็ใช้ต่อ ปั่นไปทำงาน

ยางแบนซะแล้ว ลมออกบ่อยมาก
แต่นี่เพิ่งจะไปเปลี่ยนยางมานะ เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงด้วย
ดูห้าวๆ ห้วนๆ แต่พี่เขาก็เป็นผู้หญิงแน่ๆ
เก่งจัง
พูดถึงยางรถ เมื่อแบนก็ต้องรีบเติม
เพราะยางแบนๆ จะถ่วงน้ำหนัก ทำให้ปั่นแล้วหนัก ปั่นยากกว่าเดิม
เช้านี้ก็เลยแวะไปใช้บริการร้านซ่อมรถข้างๆหอเจ้าเก่า
วันนี้เจ้าของร้านไม่อยู่ อยู่แต่ลูกค้า
เลยวานคุณลูกค้าให้ช่วยเติมลมให้หน่อย
"ขอบคุณค่ะ"

ปั่นจักรยานไม่ถึง 5 นาทีก็ถึงออฟฟิต
ขึ้นมาถึงก็มีข้าวรออยู่แล้ว
เพราะฝากพี่โอม พี่ไอทีที่นั่งข้างๆกันซื้อให้ทุกวัน
ด้วยความว่าเผื่อวันไหนตื่นสาย มาไม่ทันข้าวหมดก่อน
เมนู "ข้าวเหนียวหมูเค็ม 15 บาท" จึงกลายเป็นเมนูประจำในทุกๆเช้าที่เข้าทำงาน

วันนี้บรรยากาศก็เหมือนทุกๆวัน
แต่ไม่สบอารมณ์เลย
รู้สึกเหนื่อยล้า ทั้งที่ก็เข้านอนเร็ว
รู้สึกชาๆ เหมือนสมองไม่ทำงาน
สมองอาจจะขาดออกซิเจน
เพราะวันหยุดที่ผ่านมา
เอาแต่ดูการ์ตูน reborn
นอนดึก ตื่นสาย กินแต่ขนม ไม่ยอมกินข้าว
กินทีก็จัดหนัก
ถ้ากระเพาะพูดได้มันคงจะด่าฉัน

"ไอ่บ้า ทรมานตรูทำไมฟ่ะ"
"ไม่ได้ทรมานนะเฟ้ย ก็ให้กินหนมแล้วไง ไม่พออีกหรอ"
"ไม่พอ อยากกินข้าวเว้ย ไม่ได้กินข้าวแล้วไม่มีแรง"
"เออ มันก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันนั่นแหล่ะ"
"งั้นก็กินสิ กินให้มันเป็นเวลาด้วย ตรูเหนื่อย"
"เออ" -_-"

ก็ยังเหนื่อย
หงุดหงิดที่เหนื่อย
หงุดหงิดที่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้
หงุดหงิดมันซะทุกเรื่อง

แต่เลิกงาน
สัญญาว่าจะเลิก
นะ