คืนเดือนมืด

แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๔

คืนเดือนมืด
คืนที่ไร้ซึ่งแสงจันทรา
...เป็นคืนที่เงียบสงัด


"แม่"

"........."

"แม่"

"............."

"แม่จ๋า"

"อืมมม ว่าไง"

เด็กหญิงนอนลืมตาอยู่ในห้องนอน ห้องนอนสี่เหลี่ยม ห้องนอนที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟอันน้อยนิดจากหลอดไฟนอกบ้านที่เร็ดรอดผ่านเข้ามาทางช่องระบายอากาศบนมุมผนังห้อง และอีกแสงหนึ่ง หลายๆจุด บนผนังฝ้า ที่ติดดาวเรืองแสงไว้อยู่เต็ม คล้ายๆเป็นท้องฟ้าจำลอง เด็กหญิงนอนลืมตามองแสงดาวนั่น

ห้าทุ่มแล้ว ดึกมากแล้วสำหรับเวลาของบ้านนอกชนบทห่างไกลเมือง บ้านนอกซึ่งยังเลี้ยงควายเป็นเพื่อน มากกว่าทำงานหรือขาย เวลาที่หลายๆบ้านปิดไฟนอน... หลับกันแล้ว และแม่ก็หลับแล้ว

ดึกแล้ว ถึงเวลาที่เด็กหญิงควรจะหลับได้แล้ว แต่เด็กหญิงยังนอนไม่หลับ
เพราะในหัวมีความคิด และในใจเกิดความกลัว

"ถ้าพรุ่งนี้หนูไม่อยู่ แม่จะเหงาไหม?" เด็กหญิงเริ่มตั้งคำถามแม่ หลังจากที่แม่ยอมขานรับคำเรียก

"เหงาสิ" แม่ตอบเด็กหญิงด้วยความรำคาญหน่อยๆ

"แล้วถ้าพรุ่งนี้ไม่มีหนูแล้วล่ะ?"

"อะไร?" แม่เริ่มสงสัยกับคำถามที่อยู่ดีๆลูกสาวก็ถามในเวลากลางดึกเช่นนี้

"ถ้าหนูตาย" เด็กหญิงเริ่มน้ำตาคลอ

"จะมาพูดอะไรเรื่องตงเรื่องตายหึ๊" แม่เริ่มตอบด้วยอารมณ์โกรธ เมื่อได้ยินคำว่า ตาย จากปากลูกสาว

"ก็หนูอยากถามแม่ไว้"

"นอนได้แล้ว อย่าไปคิดถึง"

"แม่จริงๆนะ ... ถ้าหนูตาย แม่ต้องร้องไห้ให้หนูนะ"

"แม่ก็ต้องร้องสิ"

"ร้องเยอะๆนะ"

"อืม"

"หลังจากที่แม่ร้องเสร็จแล้ว แล้วต้องยิ้มนะ แม่ต้องเข้มแข็ง"

"................."

"เป็นอะไรรึเปล่าลูก" แม่เริ่มถามด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

"เปล่าไม่มีอะไร แต่ไม่ต้องคิดมากนะ หนูถามเพราะหนูกลัว หนูไม่รู้ว่าเวลาที่คนตายแล้วเขาไปไหน เขาบอกว่าดวงวิญญาณจะออกจากร่าง วิญญาณนั้นก็ยังเป็นหนู มีความรู้สึก หนูไม่อยากเห็นแม่เศร้า หรือตรอมใจตายตามหนูมา ... ถ้าหนูตาย หนูจะไปไหนอ่ะแม่?" เด็กหญิงเริ่มอธิบายความคิด ความกลัวที่อัดอยู่ในใจออกมา ไหลออกมาด้วยเสียงที่สั่นคลอ

"หนูจะขึ้นสวรรค์ไง"

"จะมีนางฟ้ามารับหนูรึเปล่า?"

"มีสิ นางฟ้าสวยๆ แล้วหนูก็จะเป็นนางฟ้าด้วย เพราะหนูเป็นเด็กดี เชื่อฟังพ่อแม่"

"........."

"หนูเชื่อแม่รึป่าว"

"อือออออมมม" ตอนนี้เด็กหญิงพูดอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว เพราะเด็กหญิงร้องไห้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลเป็นทาง

"ถ้าเชื่อแม่ หนูก็หลับซะนะ"

"เลิกคิดอะไรพวกนี้ซะ หนูแค่ทำทุกๆวันให้ดีที่สุด"

"หนูต้องยิ้ม อย่างน้อยวันละครั้ง เมื่อไหร่ก็ได้"

"หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะ ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครยังไงก็ยังมีแม่อยู่นี่ไง"

แม่กล่อมเด็กหญิงให้หยุดร้องไห้ แล้วกอดเด็กหญิงไว้ข้างกาย

อากาศร้อน แต่เด็กหญิงกับแม่ก็ยังกอดกันไว้
อากาศอุ่นๆ แล้วเด็กหญิงก็หลับไป....


แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๔
คืนเดือนมืด
คืนที่ไร้ซึ่งแสงจันทรา
... แต่แสงดวงดาวช่างสุกสกาว




๑๐ ปีผ่านไป

"หนู เมื่อไหร่หนูจะกลับบ้าน"




-หน้ากลม-
ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ