กระจก

ส่องกระจกอยู่ทุกวัน

แต่ไม่รู้เลยว่า

มีอะไรๆเปลี่ยนแปลงไป

"ไว้ผมยาวแล้วหรอ?"

"อ้วนขึ้นนะเนี่ย"

"นอนดึกรึป่าว ตาคล้ำๆ"

"เครียดอะไร สิวขึ้น"

"ตาบวมๆ ร้องไห้มารึป่าว?"

หลากคำถาม

แทนคำทักทายจากคนรอบข้าง

ถ้าไม่มีเขา

จะรู้หรือเปล่าว่าตัวเองเปลี่ยนไป

ส่องกระจกด้วยตาตัวเองทั้งสองข้าง

ก็ไม่สู้ตาคนใกล้เคียง

เป็นเพราะอะไร?

หรือจริงๆอาจต้องถามว่า

เคยสนใจ ดูแลตัวเองบ้างไหม?


วันเวลาค่อยๆเดินผ่านไป

อายุก็มากขึ้น มากขึ้นตาม

แต่.. เรากลับไม่รู้สึกถึงความแก่ชราที่เกิดขึ้น

จะไม่รู้สึกเลย

หากไม่ลองกลับไปดูอดีตที่ผ่านมา


นั่งดูรูปภาพเก่าๆ

สิ่งที่พบคือความสดใส "วัยสดใส"

แต่เมื่อหันหน้าไปส่องกระจก

สิ่งที่พบกลายเป็นความว่างเปล่า ใน "วัยทำงาน"

วัยวุฒินั้นเปลี่ยนไป

พูดง่ายๆคือ.. แก่ไปอีกขั้น


คนที่ได้พบเจอ

แต่วันนี้อยู่ห่างไกล

เวลา.. ระยะทาง

เนิ่นนาน แสนไกล ที่ไม่ได้พบเจอ

ไกลเกินที่จะรู้ หรือสัมผัสได้ถึงความเหมือนเคย หรือเปลี่ยนแปลง

และการกลับมา

ได้พบกันอีกครั้ง

นอกจากรูปลักษณ์

อ้วน ผอม ขาว ดำ ที่เปลี่ยน

อาจสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในความรู้สึก

อาจจะมากขึ้น

หรือน้อยลง

ก็แล้วแต่ความมั่นคงของใจคน


กับความเปลี่ยนแปลง

ที่ต้องมาพบเจอในภายหลัง

ยากเกินจะทำความคุ้นเคย


ทำไม?

เราถึงไม่อยู่ใกล้ๆ

ค่อยๆรียนรู้และยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่เกิด

ทั้งรูปลักษณ์ และความรู้สึก

ให้อยู่ดูแลกันและกัน

ทำไม?

เราไม่แก่ไปด้วยกัน

เมื่อวันที่เธอรู้สึกว่าเธอแก่

ฉันก็แก่เหมือนๆกับเธอ

เราแก่เหมือนกัน

เราอยู่ด้วยกัน

พบเจอกันทุกวัน

จนลืมไปว่า

เธอคือใคร

ฉันคือใคร

มีแต่.. เรา

-หน้ากลม-

กับวันที่อยากมีคนที่จะแก่ไปด้วยกัน