หายไป

ในวันที่คลื่นลมแรง.. ลมพัดโหมกระหน่ำ

ฉันและเธอยืนอยู่เคียงข้างกัน

จนเมื่อ..

หมวกสีครีมใบโปรดของเธอถูกลมพัดปริวไป

โดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ

ฉันรีบวิ่งตามหมวกใบนั้นไป

วิ่ง.. วิ่ง.. วิ่ง..

วิ่งจนขาสองข้างเริ่มล้า 

ลมก็ยังไม่หยุด หมวกยังคงลอยละลิ่ว

และฉันยังคงวิ่งไล่ตาม

..ฟิ้วววว!!!!

จนเมื่อคลื่นลมหายไป

หมวกสีครีมตกลงมา

ฉันรีบก้มไปหยิบ

เพื่อนำหมวกสีครีมไปคืนให้เธอ

แต่...

เมื่อฉันหันกลับไป

ฉันกลับไม่พบเธอ

เธอไม่ได้รอคอยฉันอยู่ตรงนั้น

เธอหายไป