เหมือนกับว่า
ฉันเพิ่งเห็นมันเมื่อคืนก่อน
๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒
ปีที่แล้ว
เช้ามืดของวันนั้น
แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ แต่เรายังมีกันและกัน
ปีที่แล้ว
คืนวันลอยกระทง
เธอกลับไปเจอคนรัก
ส่วนฉันกลับมาพักกับความว่างเปล่า
ฉันเจอรถติด
ทุกคนออกมาลอยกระทง
ฉันเจอคนมากมายระหว่างทาง
พวกเขามากับคนรัก บางคนมากับครอบครัว
แต่ฉันไม่มี (ครอบครัวอยู่ไกล)
ฉันถึงห้องที่ว่างเปล่า
ฉันยืนอยู่ที่ระเบียง
ฉันเฝ้ามองโคมลอยที่ถูกปล่อยมาไม่ขาดสาย
"โคม"
ที่ฉันยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส จุดไฟ และปล่อยมันขึ้นไปบนฟ้า
จริงๆไม่ได้หาโอกาสได้ยากเย็นขนาดนั้น
เพียงแค่รอสถานที่ที่เหมาะสม และคนรักที่จะปล่อยโคมด้วยกัน
เธอเท่านั้น
คำสัญญา ที่มัดเราไว้
แต่ปีนี้... ไม่มีเงาของเธอ
และฉันก็ยังยืนมองเหล่าโคม ที่ร่องลอยขึ้นไปบนฟ้า
โคม ที่ไม่มีของเรา
เหมือนกับว่า....
 |
| ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ (ปี ๒๕๕๖) |
ด้วยความคิดถึง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น