โตกว่านี้

ตื่นมางงๆ
เมากับอาการที่ว่า
"นี่ตรูเอาแต่ใจขนาดนี้เลยหรอ?"

เกิดความสงสัยในสิ่งที่ตัวเองเป็นจริงๆ
บางเรื่อง และกับบางคน
แม้จะบอกว่า "แล้วแต่ๆ"
แต่มันยังคงมีส่วนผสมของความเอาแต่ใจนิดๆ

กับครอบครัวในตอนนี้
นับจากเรียนจบและมีงานทำ
รุสึกเหมือนว่า
ที่บ้านจะยิ่งให้เกรงใจ และให้โอกาสตัดสินใจอะไรเยอะขึ้น
เขาคงมองว่าเราโตแล้ว มีงาน มีเงินเดือนแล้ว
หลักๆ คือ "โตแล้ว" นั่นแหล่ะ
โตๆกันแล้ว ปล่อยๆบ้าง ให้เขาเลือกทางของเขา
แต่จริงๆ ก็ไม่พ้นก็จะมีหมายเหตุดอกจันหลายๆดอกอยู่ดี
ไอ่ตัวดอกจันนี่น่ากลัว
เพราะมีดอกจัน เหมือนเป็นเบรคอารมณ์ความคิด
ว่าคิดก่อนนะ คิดก่อน มองให้กว้าง ก่อนตัดสินใจจะทำอะไร

ยังมีเรื่องให้คิดให้ปวดหัวอีกเยอะสินะ
ยิ่งโตก็ยิ่งมีอะไรๆให้คิดเยอะแยะ
ถึงมีคำที่ว่า "อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง"
กลับไปเป็นเด็ก
ที่ไม่ต้องคิดอะไรๆสับซ้อน มากมาย
แค่เรียน เล่น ยิ้ม และหัวเราะ
มีความสุขทุกๆวัน
(ถ้าไม่ถูกแม่หรือคุณครูตี)

แต่กับคนที่สามารถมองข้ามอุปสรรคในครั้งนี้
คงมองและคิดว่า
"ต้องโตให้มากกว่านี้" สินะ


การที่คนเรามีภาระความรับผิดชอบมากขึ้น
จะแข็งแกร่ง และโตขึ้นได้มากแค่ไหนนะ