รถไฟครั้งแรก

กลับบ้านเรา รักรออยู่....

พรุ่งนี้ เมื่อปีที่แล้ว
29 ธันวาคม 2554 เวลาประมาณ 22.05 น.
ปู๊นนน ปู๊นนนน ฉึกฉัก ฉึก กะ ฉัก
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ข้าพเจ้าออกเดินทางด้วยรถไฟ

หลายครั้งที่พยายามจะขึ้น เพื่อเดินทางไปเท่ว
แต่ก็ล่มตลอด

ครั้งนั้นจึงเป็นครั้งแรก
และมุ่งหน้ากลับบ้าน กรุงเทพ หัวลำโพง-นครราชสีมา

ช่วงเทศกาลปีใหม่
หลายๆคนเข้ามาทำงาน กทม ระหกระเหนออกจากบ้าน
วันหยุดยาวแบบนี้ กับปีใหม่ๆ จึงไม่พลาดที่จะกลับบ้าน บ้านเกิดที่รัก

ต่อเรื่องรถไฟ
ข้าพเจ้าเข้ามาทำงานที่ กทม เพื่อนรักข้าพเจ้าก็อยู่ใกล้ๆกัน
กลับบ้านปีนั้นจึงกลับพร้อมกัน
ที่จริงข้าพเจ้าปิดทำงานก่อนหนึ่งวัน แต่ก็รอกลับพร้อมกัน
เพราะเมื่อเดินทาง
การที่ต้องเผชิญรถติดบนท่องถนน ระยะทางที่ไกล เท่าเดิมแต่เวลาช่างยาวนานเป็นสองเท่า
ข้าพเจ้ารอกลับพร้อมเพื่อน ไม่อยากให้ตัวเอง หรือเพื่อน ต้องเดินทางเพียงลำพัง
กับการเดินทางกลับด้วยรถไฟด่วน ปรับอากาศ เที่ยวรถ 10.05 น. ที่เขาเลือก
เคยคิดจะนั่งกลับบ้านหลายครั้ง อต่ก็ไม่ได้กลับด้วยรถไฟสักที ใช้บริการรถทัวร์เป็นส่วนใหญ่
นี่แหล่ะ ครั้งแรก เพราะเพื่อนชวน

ถึงสถานีก่อนเวลาประมาณ 40 นาที

หญิงสาว2 คน ที่ไม่เคยมาหัวลำโพง เป็นอันงงๆ อละหลงทาง
ถึงหน้าตั๋วจะบอกชัดเจว่าสถานีไหน ตู้อะไร
แต่ครั้งแรกกก ก็งงๆอยู่ดีว่า ชานชะลาอยู่หนายยยหว่าาาา
ถามเจ้าหน้าที่ และเดินไผรถรถถูกชานชาลาจนได้
ความรู้สึกในตอนนั้น บอกคำเดียวว่าตื่นเต้น
คล้ายๆเด็กกำลังขึ้นเล่นของเล่นครั้งแรกไม่ต่าง

ตื่นเต้นๆ
แต่ผ่านมาแล้ว1ปี ก็ตำไม่ได้แล้วว่า ข้าพเจ้ากับเพื่อน ทำอะไรเอ๋อๆกันรึป่าว
เพราะทุดครั้งก็ทำกันตลอดดด
เอิ่กๆ

รถมาถึงก่อนเวลานิดหน่อย
พอเทียบชานชาลา ผู้คนก็ยังคงเบียด แย่งกันขึ้นไป
ทั้งๆที่ในตั๋วก็ระบุที่นั่งชัดเจน
และเพื่อนข้าพเจ้าก็ตามสเตบ
รอให้เขาขึ้นไปก่อน ไม่อยากแย่ง เบียดชาวบ้าน
แต่ก็นั่นแหล่ะ ถ้าไม่ๆด้ล็อคที่ ก็คงได้นั่งกันคนละที่
หรืออย่างเลวร้าย ก็อย่าได้นั่งเลย
และรถไฟก็แล่นออกจากชานชาลา
เลทไป5นาที จำได้แม่นเลย

บนรถไฟ
บรรยากาศไม่ต่างกับรถทัวร์เลย
เพราะนั่งปรับอากาศ เหมือนกันเด่ะ
แถมแย่กว่าอีกต่างหาก
คาดหวังอยากชนบรรยากาศนอกรถไฟผ่านหน้าต่าง
แต่
มืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย
งั้นก็หลับเหอะ
นั่งนิ่งๆ หลับตา อบบเซงๆ
ส่วนเพื่อนก็หลับสนิทตามระเบียบ
คนนอนง่ายอ่ะนะ อิจฉาจริงๆ

ปีนั้นอากาศหนาว
ไม่เหมือนปีนี้เลย
ปีนี้ร้อน แดดร้อน กลางคืนก็หาความหนาวเย็นไม่มี
เมื่อ3วันก่อนหนาว แต่ตอนนี้ไม่ล่ะ รัอน!!

ระหว่างเดินทาง จำไม่ได้ว่าผ่านมากี่สถานี
แน่มันช่างเนิ่นนาน
บนรถไฟ
ไม่มีคนบอกสถานี
ประกาศเบาๆก็ไม่มี
นี่คงเป็นอีกเหตุผล
ที่ข้าพเจ้าไม่สามารถหลับตาลงนอน

ถึงสถานีไหนแล้ว
โคราชหรือยัง
หวั่น กลัวนั่งรถเลย
เที่ยงคืนผ่านไปยังไม่ถึง
เข้าวันใหม่ 30
ตี2ผ่านไป ตี 3แล้ว จะเบ้าตี4 ยิ่งหลับตาไม่ลง
นั่งหลังตรงมองถาง
พยายามมองหาป้ายสถานีทุดครั้งที่รถจอด
ปากชอง ใกล้ถึงแล้วสินะ
อ่าา แลัวๆๆๆ เราต้องลงสถานีไหนเนี่ย
มองหาอะไรที่คุ้นตา
แตีตอนนั้น อะไรๆก็ไม่คุ้นเลย
พอเข้าเขตโคราชแล้วใหญ่
ความรูส้สึกเหมือนถึงแล้วตลอดเวลา
ทั้งกว่าลงก่อน และเลยไปอสนไกล

ถึงสถานีโคราชจริวๆประมาณตี4หน่อยๆ
ลงถฟุกสถานี
ด้วยความกรุณาจากเพื่อนร่วมทางคนอื่น เหอๆ

ถึงโคราชแล้วว อากาศเย็นมากก
ใสีหมวก ผัาพันคอ ครบค่ะ
แล้วก็ออกจากสถานีรถไฟด้วยรถตุ๊กๆ ไป บขสใหม่
ไปขนส่งเพื่อต่อรถกลับบ้าน
รถเสิงสางออกตี5นิดๆ
ก็หวานเย็นกับเพื่อนต่อไปอีก
สภาพตอนนั้นแต่ละคนไม่ไหวจริงๆ
ไม่ได้อน(เฉพาะข้าพเจ้านะ) และหนาวววเย็นจับใจ

และการเดินทางก็สิ้นสุดลง
ถึงบ้าน 6.30 น.โดยประมาณ

แล้วข้าพเจ้าก็รีบกระโดดขึ้นเตียง ห่มผ้าอุ่นๆ แล้วหลับไปยาวนานนนน

....

การเดินทางด้วยรถไฟจบไป
ด้วยการเดินทางร่วม6 ชม.
มารทอนมาก
แต่อบอุ่น

...
ตอนนี้ข้าพเจ้ากำลังเดินทางกลับบ้าน
ปีนี้กลับคนเดียว
รถตูบริการ ที่อนุฯ
ออกมาจากห่อง 8.30 รถออก 10.30

เดินทางอย่างเหงาๆ
แต่ไม่เคยอ้างว้าง
โลกกลมๆยังมีความอบอุ่นให้เสมอ

สวัสดีปีเก่า
เดินทางโดยสวัสดิภาพ

ByNaakomm's iPhone