ลืม

สิ่งที่เสียใจงั้นหรอ?

คือการลืมจุดมุ่งหมายของตัวเองไปเสียสนิท

ตอนนั้นไม่เสียใจหรอก ไม่เสียดาย หรือรู้สึกว่าเสียอะไรทั้งนั้น

แต่หากเมื่อเวลาผ่านไป แล้วจิตใต้สำนึกที่อยู่ก้นบึ้งมันโผล่ขึ้นมา

เชื่อไหม? นั่นล่ะคือความเสียใจ

ผ่านไปเป็นชั่วโมง วัน สัปดาห์ เดือน หรืออาจถึงปีจนกว่าจะลืม


การลืมจุดมุ่งหมายที่ได้เคยตั้งใจไว้

ไม่แยกว่าเป็นจุดมุ่งหมายแต่เดิมเริ่มแรก หรือที่เปลี่ยนแปลงมาแล้ว ไม่ว่าจะกี่ครั้ง

นั่นก็คือจุดมุ่งหมาย

การลืมจุดมุ่งหมายไป

ก็เหมือนครั้งหนึ่งได้ลืมไปว่าตัวเองมีความหวัง


คนขี้ลืมนั้นมีมากมาย

ลืมโน่น ลืมนี่ ลืมเรื่องราว

แต่

คนเราไม่มีวันลืมหายใจ

นอกจากจะกลั้นหายใจเอง


ลืม

ลืมด้วยตัวเอง

ลืม

ลืมด้วยคนอื่น


ลืมด้วยตัวเอง

ไม่แย่เท่าลืมเพราะคนอื่น

เพราะคนอื่น

ไม่ได้หมายถึงแค่ว่าถูกเขาล่อลวงให้ลืม

แต่หมายรวมถึงเพราะมีเขาเราจึงลืมเอง


เช่น

การลืมตัวตน

ฉันชินกับการอยู่คนเดียว

ฉันชินกับการไปไหนคนเดียว

วันหนึ่ง

ฉันชินกับการอยู่กับเธอ

ฉันชินกับการไปไหนกับเธอ

ทั้งๆที่จุดมุ่งหมายแรกคือการทำอะไรด้วยตัวเอง

กลับการเป็นว่า

ฉันจะไม่ไปไหน ไม่ทำอะไร

ถ้าไม่ใช่กับเธอ


เรื่องราวมันช่างซับซ้อน

ตั้งใจจะไปคนเดียว พอมีเธออยู่ เธอไม่ร่วมเดิน ก็ไม่ไป

หยุดมันอยู่แค่ตรงนั้น

ทั้งๆที่ อยู่คนเดียวอาจไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ


นั่นมันมุมมองของคนโสดอย่างฉันนะ

ถ้ามีใครสักคน แล้วไปได้ไกลกว่า

จงไป

:P




-หน้ากลม-
กับวันที่รู้สึกว่า "ลืม"


ปล. ลืมอะไรก็ลืมไป แต่อย่าลืมหายใจนะ

ปปล. ที่หายไป ไม่ได้หายไปไหน แค่รู้สึกเหนื่อย เบื่อ...  ไม่พร้อมเดินทาง