หนัง(ต่อ)

สืบเนื่องจากบล็อค "หนัง" ก่อนหน้าที่ฉันเขียน

สิ่งหนึ่ง ที่ภาพยนต์ไทย ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ก็มีเหมือนๆกัน

ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ก็คงเดิมไว้

นั่นคือ "เพลงสรรเสริญพระบารมี"

เพลงที่คนไทยทุกคนร้องเป็นพอๆกับเพลงชาติไทย

เพลงที่คนไทยทุกคนเมื่อยังเป็นเด็กก็ร้องเป็นพร้อมๆกับเพลงชาติไทย

เพลงชาติไทยขึ้น ก็ยืนตรง ตะเบงเสียงร้อง จะมีห้าหลอด สิบแปดหลอด หรือมากกว่า ก็ขุดใช้จนหมดทุกหลอด

เพลงสรรเสริญฯก็ไม่ต่าง เมื่อขึ้นบรรเลง ยืนตรง ร้องด้วยความซาบซึ้งทุกคำที่ขับร้อง

ภาพยนต์ไทยไม่ว่าจะผ่านมากี่ยุคสมัย เพลงสรรเสริญพระบารมีก็ยังคงบรรเลง ก่อนการเริ่มฉายภาพยนต์ทุกๆเรื่อง ตลอดมา

ทุกๆครั้งที่เข้าโรงหนัง

หากฉันไม่เสียน้ำตากับเรื่องราวในหนัง

แต่อย่างน้อยฉันมักจะน้ำตาคลอ ในทุกๆครั้งที่ได้ยินเสียงเพลงสรรเสริญฯ

เนื้อความ คำร้องในบทเพลง กับภาพประกอบ

ทั้งสองอย่างที่สุดแสนจะกินใจ

สั้นๆ แค่หนึ่งนาที

แต่มีความหมายมากมาย


ตั้งแต่เกิดมา

พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย บรรพบุรุษ ไม่เคยจะสอบว่า

"ให้รักกษัตริย์ของไทย ในหลวงของไทย"

แต่พอรู้ตัว

ฉันก็รักพระองค์ซะแล้วสิ


-หน้ากลม-
กับวันฟื้นคืนชีพ