ว่าจะนอนอยู่แล้วเชียว
คืนนี้ก็ยังเป็นคืนที่เหน็บหนาว ที่จริงก็ไม่ได้จะหนาวขนาดนั้น
หากเป็นเพราะ 4 วันก่อนหน้านี้ ยังบ่นอยู่เลยว่าอากาศร้อน "ร้อนในเดือนธันวาฤดูหนาว"
เพราะจากร้อนๆ วันดีคืนดีลมมรสุมเข้าพัดมาจากจีน ปรากฏวันนี้อากาศเปลี่ยนฉับพลันหลังจากฝนกระหน่ำเทในคืนวันจันทร์ เช้ามา น้ำเย็น อากาศหนาว จึงกลายเป็น เหน็บ และหนาว ไปเลย
คืนนี้ยังคงนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสีฟ้าลายโดเรม่อนผืนโปรด ผ้าห่มผืนนี้อยู่ร่วมชะตากรรมด้วยกันมาก็นานจนเรียกได้ว่าคุ้มคุ้ม ซื้อมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแรกๆ ที่งานย่าโม โคราชบ้านเอ๋ง ผ่านมาจนตอนนี้ที่ทำงานมาได้เกือบสองปีแล้ว นานแล้วแต่ก็ยังห่มผืมเดิมไม่เปลี่ยน คงเพราะอยู่ด้วยกันมานาน เป็นผ้าที่มีกลิ่นที่คุ้นเคย สีหม่นๆที่คุ้นตา พูดจริงๆแบบอายหน่อยๆว่า ถ้าวันดีคืนดีเอาผ้าห่มไปปั่นซัก ก็ต้องทำความรู้จักกันใหม่อีกครั้งหนึ่ง
คืนนี้.. ก็ยังคงนอนไม่หลับ แม้ว่าภายในห้องจะเงียบ และมืด(ปิดไฟ) แม้จะมีความล้าจากงาน เพลียด้วยการใช้สมอง แม้จะห่มผ้า กอดบ๊อบบี้ นอนขดตัว แต่สมองยังคงทำงาน มีผลให้เกิดอาการมึนๆ ตาสว่างทั้งๆที่ล้าแทบลืมไม่ขึ้น
ภายใต้ผ้าห่มโดเรม่อน ตอนนี้สมองโลดแล่นไปไกลถึงฟิวเจอร์ปาร์ครังสิตกันเลยที่เดียว ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่(มาก) ที่ไปบ่อยๆเมื่อนึกถึงของกินสมัยเป็นนักศึกษา มีความทรงจำมากมากที่นั่น เป็นนัองก็แค่มหาวิทยาลัย
Pizza company.. ครั้งหนึ่งหลังจากที่เรียนเสร็จ เย็นวันนั้นเพื่อนๆในแก๊งชวนกันมากินพิซซ่า เรียกแท็กซี่ในมหาวิทยาลัย นั่งอัดกันมาขนาดที่พี่คนขับอยากจะเตะก้นออกจากรถเลยทีเดียว แต่พี่คนขับก็ไม่ได้ทำ มาส่งถึงที่ แต่เชื่อว่าระหว่างเดินทางพี่เขาต้องคิดแน่ๆ ออกหนัาขนาดนั้น
ที่ร้านพิซซ่า เรากินกันอย่างหนักหน่วงมาก โดยกระเพาะของสตรี เชื่อว่าสามารถรับจำนวนพิซซ่าได้2ชิ้นในจำนวนเต็มอัตรา แต่เพราะเป็นสตรีเพศ หากกินเยอะก็กลัวจะอ้วน หรือดูเป็นคนกินจุ ชิ้นเดียวกับสลัดเป็นพอ แต่ถ้าถามถึงแก๊งนี้ หาได้แบ่งเพศชายหรือสตรีไม่ หากกินได้ก็กิน 2 ชิ้น 3 ชิ้นก็กินมาแล้ว กินจนผู้ชายยอมแพ้เลยก็ยังมี ครั้งนี้ก็เช่นกัน พิซซ่า 2 ชิ้น บวกเบรดสติ๊กเกือบครึ่ง น้ำอัดลมอีก ผลออกมาคือ "หน้าเหลือง เดินไม่ไหว กลับเถอะ"
เจียงลูกชิ้นปลา... ร้านนี้จะกินบ่อยมากกับคนที่แอบชอบ(ตอนนั้น) เรียกบ่อยเห็นจะไม่ได้ เพราะนานๆครั้งเราถึงจะเจอกันที ร้านนี้ขายก๋วยเตี๋ยว ไม่รู้ว่าอร่อยหรือยังไง แต่เขาชอบเลือกมานั่งร้านนี้ประจำ หรือเพราะคนน้อย เบื่อความวุ่นวายด้วยนิสัยก็อาจจะใช่ แต่โดยส่วนตัวแล้ว ณ สมัยนั้นไม่ได้เป็นคนชอบกินก๋วยเตี๋ยว เริ่มกิน เริ่มชอบ ก็เพราะเขานั่นแหล่ะ เมนูที่สั่งก็จะเป็นเล็กต้มยำคนละชามและมีลวกจิ้มเป็นกองกลาง ปริมาณไม่พออิ่มแต่ก็พอปะทังท้องไปต่อของหวานได้โดยไม่รูัสึกผิด สีประจำร้านนี้คือสีเขียว ทั้งชามและตะเกียบมีสีเขียว ชาวพลาสติก ช้อน ตะเกียบพลาสติก เพื่อลดต้นทุนเรื่องภาชนะนี่เอง ด้วยความเป็นตะเกียบพลาสติก บวกกับเส้นเล็กก๋วยเตี๋ยว ความลื่นไหลดั่งคนเล่นสเกตน้ำแข็งก็บังเกิดขึ้น การใช้ตะเกียบพลาสติกจำต้องใช้ความชำนาญขั้นสูง หากขั้นไม่สูงก็จะเกิด คีบไม่ขึ้น ถึงขึ้นก็ไถลลงกลับมากองตามเดินในชามเขียว และถ้ามากกว่านั้นอีกคือ กระเด็นใส่เสื้อ และเขาก็โดนประจำ ชุดนักศึกษาสีขาวๆที่ใส่มาเป็นต้องมีรอยเป็นดวงๆ หลายๆดวงอย่างเด่นชัด บ่นๆ แต่ก็กินจนเกลี้ยง
ร้านนี้เคยทำเกือบตายมาหนึ่งหน เพราะเลือกพริกที่ใช้ปรุงมาไม่เผ็ด คนปรุงเลยทะเล่อทะล่าใส่ไปซะเยอะจัดกลัวจะไม่มีรสชาติ แค่ซดน้ำชิมรสเท่านั้น สำลัก พริกลงคอ แสบคอ กินต่อไม่ได้ จบ เราจบกันแค่นี้เจียง จะไม่เข้าไปใช้บริการแกอีก ตราบเท่าที่.. เขาคนนั้นจะไม่ชวนไปกิน
โซนเกมส์... ชั้นบนสุดนี้เป็นจุดมุ่งหมายหลักในการเดินทางมาฟิวฯก็ว่าได้ หลังจากการเรียนอันหนักหน่วง เครียดแล้วเครียดอีก หรือไม่เครียด ก็ต้องมาปลดปล่อยกันที่นี่แหล่ะ
ชู้ดบาส เกมส์นี้คือเกมส์โปรด เป็นการเสียเงินเหรียญสิบบาทที่คุ้มค่า เรียกทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เหงื่อ และกล้ามแขน ความตื่นเต้นในการกระตุ้นตังเองให้รัวชู้ดให้มากที่สุด และเล็งให้ลงเยอะที่สุด ผ่านด่านแรก 100 คะแนน ด่าน2 250 คะแนน ด่าน3 400 คะแนน และด่าน4 เก็บสถิติ ที่ยากที่สุดคือด่านแรก หากไม่แม่นและเร็วจริง และมีคู่หูที่ดีเยี่ยม รู้จังหวะกันและกัน จะผ่านด่านนี้และก้าวต่อไปได้ยังไง
ให้อดีตเป็นความทรงจำที่แสนหวาน
ปัจจุบันเป็นเพื่อนที่เคียงข้าง
อนาคต.. ให้เราเดินไปพร้อมๆกัน
คืนนี้.. ให้หลับฝันดี
ไปพร้อมกับวันวาน
-หน้ากลม-
พรุ่งนี้ฉันจะไปฟิวฯ
by Naakomm's iPhone
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น