รัก.. ให้เข้มแข็ง

"มีเพียงรักครั้งแรกเท่านั้น ที่เป็นรักที่จริงจังมากที่สุด"


มีคนบอกฉันมาแบบนั้น

สำหรับฉัน ตอนนี้คงไม่สามารถพิสูจน์มันได้

จำไม่ได้จริงๆว่าที่ผ่านมาฉันได้รักใครไปแล้วหรือยัง



กับ "หนุ่มน้อยนิว"

คนที่ไม่เคยคุย ไม่เคยได้ใกล้ชิด

แต่แค่เห็นหน้า หัวใจมันบอกว่า "แม่งหน้าตางี้สเปกเลย"

แล้วก็ผ่านไป โดยที่ไม่เคยได้เห็นหน้าเขาอีก

จบเพียงบันทึกหนึ่งหน้า บอกความรู้สึกลงไปในสมุดบันทึก


กับ "แอน" สาวน้อยจากหมู่บ้านข้างเคียง

เด็กสาวที่มาแนวแฟนคลับ

ครั้งนั้นฉันเป็นนักกีฬา ห้าว ลุย (แมนๆประมาณนั้น)

ผลคือ มีแฟนคลับเป็นผู้หญิงอยู่หลายคนเลย

ทั้งรุ่นน้อง รุ่นเดียวกัน ไปจนถึงรุ่นพี่

แต่แอนบุกยิ่งกว่า

ขอเบอร์เพื่อโทรหา

ที่อยู่เพื่อเขียนจดหมายคลาสสิกส่งตรงถึงบ้าน

โน๊ตน้อยบอกคิดถึง เป็นห่วง อยู่ทุกๆวัน

สำหรับฉัน ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ดูกุ๊กกิ๊กๆแปลกๆ

แต่เมื่อเขาเขียนมาเราก็เขียนกลับไป

มีจดหมาย มีบันทึกมากมาย

จบด้วยการย้ายถิ่นฐาน แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย


กับ "น้องปุ้มปุ้ย"

น้องสาวสุดน่ารัก บอกจริงๆว่าปลื้มเธออยู่มาก

ความเก่ง ความน่ารัก ความเรียบร้อย

ใส่ใจเขาอยู่ทุกครั้งที่พบเจอ

ได้เพียงแค่ใกล้ชิดในระยะที่เป็นได้

จบด้วยความผิดหวังในธาตุแท้ และย้ายโรงเรียน

(ปัจจุบันยังเห็นเธอวนเวียนอยู่ในเฟสบุ๊ค ทำให้คิดถึงช่วงเวลานั้นเสมอๆ)


กับ "เพื่อนรุณ"

ไม่เคยเลยไปถึงเป็นความรัก

เพียงแค่.. มันอาจดีกว่าที่มีคนมารักเราด้วยความจริงใจ

เป็นคนแรกที่มอบแหวนคู่ให้

แต่ฉันใส่มันไว้ที่ขวามือ

ใส่.. เพราะไม่ได้คิดอะไร
(เพราะถ้าคิดคงใส่นิ้วนางข้างซ้าย)

สุดท้ายก็ไม่ได้ใส่ ทิ้งไว้ที่บ้าน พี่สาวเอาไปใส่ และหายไป

(ต่อๆ)คนที่ทำให้ฉันถึงกับเคยเสียน้ำตา (แม้เพียงไม่กี่หยด)

ในวันที่เขาจะบอกลาจาก

แต่วันนั้นฉันกลับยื้อเขาไว้ (เพราะอะไร?)

และพอกลับมา ฉันกลับเป็นฝ่ายเย็นชา และเหยียบย่ำความรักของเขา

จบด้วยอยู่ห่างๆในฐานะเพื่อน (ที่เขาไม่เคยคิดซื่อ)


กับ "ลุงหมูหรือป้อ"

คนที่มอบบ๊อบบี้น้อยตัวแรกให้(ซึ่งก็ยังอยู่ดี)

และบ๊อบบี้โต๊โต(ตัวที่เคยเอาออกมากอดแค่ครั้งเดียว)

หลังจากนั้นฉันก็หลงรักบ๊อบบี้เข้าเต็มเปา

บ๊อบบี้ที่กลายมาเป็นเพื่อนทุกข์เพื่อนสุข

(อ่าว ไปถึงบ๊อบบี้ซะงั้น)

คนนี้เป็นเพื่อนกันแบบไม่เคยคิดอะไรเลย

เพื่อนกันพันก้าว (พาขึ้นภูกระดึงพร้อมกับบุ๋ม)

จนก้าวไม่ออก เมื่อวันที่เขาบอกรัก

แต่เพราะเป็นเพื่อนจึงทำอะไรไม่ได้มาก

ไม่อยากเสียเพื่อน

แต่ยังดีที่เราอยู่ในระยะที่ปลอดภัย

จบด้วยเขารอไม่ไหว มีแฟนไปแล้ว (ฮาาาา)


กับ "ไอ่อั้ม"

ไม่เคยเลยที่เขาจะทำอะไรๆให้

เพียงแค่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

เมื่อครั้งนั้นฉันถึงได้ตามเขานัก

เรียกได้ว่าหลงล่ะมั้ง

หลงด้วยอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

เวียนไปพบเจอ

ดูหนัง กินข้าว

ฟังเขาดีดกีต้าร์ ร้องเพลง

เฝ้าเขาเล่นเกมส์

ทิ้งเพื่อนสนิทเพื่อไปอยู่กับเขา

จบแล้ว จบด้วยความเกลียดชัง แม้จะไม่เคยได้รัก (อโหสิกรรมนะ)


กับ "พี่โจ้"

รุ่นพี่สุดน่ารัก

ณ ห้วงเวลานั้นที่ได้สบตา

คือช่วงเวลาที่ฉันอายที่สุด เขินจนหน้าแดง

ไม่ถึงกับรัก ชอบหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆฉันปลื้มในหน้าตา(สมัยโน้นน่ารักมาก)

ครั้งหลังได้มาเจอ พยายามทอดสะพาน

เป็นคนเดียวจริงๆที่ฉันเอ่ยปากชวนกลับบ้านด้วยกัน

หรือแม้แต่อยากให้พาไปเที่ยว

แต่พี่เขาก็ไม่เคยก้าวข้ามมา

เพียงแค่ยืนอยู่ที่ตีนสะพานอีกข้าง

เพราะเขาคิดว่า เราอยู่สูงเกินไป

จบด้วยความรู้สึกดีๆ ที่ไม่เคยลืม (เอ๊ะ หรือยังไม่จบ)


กับ "คุณเอกหรือคุณบอล"

คนที่ฉันเปิดใจให้มากที่สุด

อาจเพราะเขามีสิ่งที่ฉันโหยหา

การดูแล ความเอาใจใส่ ความรัก ความหวังดี

ทุกๆอย่างที่เขามอบให้

มอบให้ในช่วงเวลาที่ฉันต้องการมันยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

มีเขาอยู่ด้วย ฉันจะไม่ฟุ้งซ่าน

และลืมเลือนเรื่องที่เข้ามาทำให้จิตใจฉันอ่อนแรง

เพียงแต่.. การแวะเวียนมาหาในภายหลังจากนั้น

มันกลายเป็นความอึดอัด

และฉันพบว่า ฉันอยากอยู่คนเดียว

ด้วยรู้สึกผิดต่อใครอีกคน

จบด้วยความไม่เข้าใจ และฉันที่เฉยชา(เขาว่างั้น)


กับ "นายทหารเอ"

คนดีๆ ดีมากกก ดีจนแทบจะเกินไป

ต่อให้ฉันเย็นชา รำคาญ เขาก็ไม่เคยย่อท้อ

คิดว่าสักวันฉันจะต้องใจอ่อน

เพียงแค่.. วันนี้ฉันเพียงรู้สึกดี

ที่มีคนเป็นห่วง คนที่คิดถึง

คนที่อยู่ด้วยในห้วงเวลาเหงาๆ

จริงๆคือ ฉันดีใจที่มีเขาเป็นเพื่อน

ตอนนี้ยังไม่จบ

แต่ฉันคิดว่าฉันรู้ตอนจบของบทนี้แล้ว

(จะต้องทำเขาเจ็บอีกแค่ไหน กว่าเขาจะยอมแพ้
แล้ววันที่เขายอมแพ้ ฉันจะเสียใจไหมนะ)


กับคนสุดท้าย "จ๊ะโอ๋"

คนที่ทำให้ฉันยิ้มและร้องไห้ได้ในเวลาเดียวกัน (เก็บน้ำตา)

สมัยโน้น แอบมองหา พร้อมๆกับหลบหน้า

ผ่านๆมาก็เป็นเพื่อนคุย แชร์ชีวิตกันและกันอยู่ทุกวันๆ ทุกๆคืน (สมัยโน้นไม่รู้มีอะไรคุยกันนักหนา)

คิดถึง เป็นห่วงอยู่เสมอ (หลายๆครั้งก็เกินไป จนลืมห่วงตัวเอง)

ยอมลำบากลำบนไปหาถึงอีกฟากของกรุงเทพ (เอกมัย)

เอาใจ ยอม(เกือบ)ทุกอย่าง

ใจอ่อนให้กับความเป็นเขาอยู่ตลอด

แคร์เขามาก(เกินไป)

(หลายๆครั้งก็อยากให้เขา(พยายาม)แคร์ฉันบ้าง)

ในวันที่ฉันอ่อนแอ เขามักจะอ่อนแอยิ่งกว่า (จะบังเอิญไปไหน)

ฉันจึงต้องเข้มแข็ง เพื่อที่จะดูแลเขา (เคยดูแลกันรึป่าว??)

...เพียงแต่ มันคืออะไร

ความรัก งั้นหรอ???

จนเมื่อฉันแน่ใจว่ามันใช่ความรัก

แต่หรือ ฉันจะเข้าใจผิดไป

ฉันยังไม่มีโอกาสได้พิสูจน์เรื่องนี้

เพียงแค่ตอนนี้ฉันเชื่อว่ามันใช่

ฉันอยากให้เขาเป็นคนที่เดินไปพร้อมๆกับฉัน

เป็นคนที่ฉันอยากดูแล และดูแลฉัน

อยากให้เป็นคนที่ฉันเห็นหน้าตอนแก่ (แก่ไปพร้อมๆกัน)

ตอนนี้ยังไม่จบ เพราะฉันยังยื้อไม่อยากให้จบ

(แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงฝืนมาได้นานและไกลขนาดนี้
หากชั่งน้ำหนักของรอยยิ้มเทียบกับหยดน้ำตก ไม่รู้จริงๆว่าอันไหนหนักกว่ากัน)

แม้จะรู้ถึงตอนจบดี

แต่ก็นั่นแหล่ะ เพราะว่ารู้ดี รู้มากเกินไป

ฉันจึงไม่สามารถยอมรับตอนจบได้

เพียงแค่ปล่อยให้มันเป็นไป

จนกว่าจะถึงเวลาที่ตอนจบมาถึง

แต่ก็ไม่รู้อีกว่า

กับช่วงเวลาแบบนี้

ตอนจบจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดหรือเปล่า

ยังปล่อย

ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้




-หน้ากลม-
กับวันที่.. ไม่รู้ว่าใจจะเข้มแข็งได้อีกนานแค่ไหน