ครั้งสุดท้าย

"อยากให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะมานั่งร้องไห้ เสียใจอยู่แบบนี้"

ฉันบอกตัวเองแบบนั้นเสมอ

เสมอมาตั้งแต่ต้นปี หรืออาจจะนานกว่านั้น

และวันนี้ ฉันก็ยังบอกตัวเองอยู่แบบนั้น



๑๐ ปีที่ผ่านมา

ครั้งนี้คือครั้งที่ฉันเสียใจ และทรมานมากที่สุด

การบ้างาน อ่านหนังสือ บ้าดูหนัง ดูการ์ตูน

ไม่สามารถทำให้สมองของฉันหยุดคิดถึงเรื่องเธอได้แม้แต่เพียงนาทีเดียว

แม้แต่นาทีเดียวจริงๆ

ฉันนั่งทำงาน มือเขียนหนังสือ นิ้วกดเครื่องคิดเลข

แต่.. สมองของฉันกลับแบ่งคิดเรื่องตัวเลขที่อยู่ตรงหน้า

กับเรื่องเธอ ที่อยู่ห่างแสนไกล

ฉันเข้าโรงงานไปทำงาน งานที่ทำให้เหนื่อยล้า เสียเหงื่อ

ร่างกายทำงาน มือจับอุปกรณ์มั่น

แต่ใจก็ยังคิดถึงแต่เรื่องเธอ

ความเงียบระหว่างขับรถไปกลับที่ทำงาน

ฉันไม่สามารถเปิดเพลงใดๆให้บรรเลง

เพราะกลัวเพลงบางเพลงจะสะกิดหัวใจตัวเอง

ก็เลยต้องปิดเครื่องเสียง และฟังเพียงเสียงเครื่องยนต์

และหัวใจตัวเอง

การเข้าไปดูโลก social ดูจะทำให้ฉันกลัวเหลือเกิน

กลัวจะไปเจอเรื่องเธอ ที่จะมาทำร้ายจิตใจ

การออกห่างจากโลก แล้วมาอยู่ในโลกตัวเอง

คงจะดีกว่าสำหรับฉัน

การที่ยังกินได้ และนอนหลับ ถือว่าดีมากแล้วสำหรับช่วงเวลานี้

แต่ก็ยังมีปัญหา ที่การนอนหลับ มันยังทำให้ฉันฝันถึงเธอ

จนบางฉากที่ฝัน ฉันไม่อยากตื่นขึ้นมาเจอโลกความจริงนี้เลย

อยากหลับไป ไม่ต้องตื่น

(ดูเหมือนการหลอกตัวเอง จะเป็นทางเดียวที่ยังทำให้ฉันยิ้มได้)



ความอัดอั้นใจในตอนนี้

คือฉันไม่สามารถโกรธ หรือเกลียดเธอ

แต่ก็ไม่สามารถรักเธอให้เหมือนเดิม

หรือแม้แต่จะเป็นเพื่อนเธอ อย่างที่เธออยากให้เป็น

ฉันทำได้เพียงแค่ปล่อยเธอไป

และแบกความเจ็บปวดไว้แต่เพียงผู้เดียว

อาจเพราะฉันรู้ รู้ดีทุกอย่าง

รู้ว่าเธอโหยหาอะไร

รู้ว่าเธอมีความจำเป็นอะไร

ไม่ว่าจะเป็นภาระ หรือความฝัน

ฉันรู้ดี ว่าทางที่เธอกำลังเดินอยู่ในตอนนี้ คือทางที่จะทำให้เธอมีความสุขที่สุด

ทางนี้ คือทางที่เธอจะได้มาซึ่งทุกสิ่งที่เธอปรารถนา

เพราะรู้ดี ฉันจึงได้แค่ปล่อยเธอไป

ฉันดูเป็นนางเอกมากไปไหม

คงไม่ถึง.. เพราะฉันเป็นแค่ตัวประกอบ



สิ่งที่เสียใจ

คือ.. ฉันกับเธอไม่น่ากลับบ้านพร้อมกันเลย

เราไม่ควรเจอกัน

ฉันไม่ควรถือโอกาส ตอนที่เธอกำลังมืดแปดด้าน

เสนอยื่นเส้นทางที่เห็นแก่ตัวให้เธอ

เธอไม่ควรตอบรับข้อเสนอของฉัน

ฉันไม่ควรบอกย้ำความรู้สึกที่มีให้กับเธอ

เธอไม่ควรลังเลในความรู้สึกของตัวเอง

หรือจริงๆคือ เธอไม่ควรกลัวว่าฉันจะเสียใจ

การที่เธอยังยื้อเอาไว้นั่นแหล่ะ

คือสิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจมากที่สุด

ถ้าไม่ได้รัก ก็บอกฉัน ว่า อย่ารักเธอ

หรือแม้แต่การให้ความหวังต่างๆ

เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจให้

แต่เธอไม่รู้หรือว่าฉันจะคิดไปได้ไกลแค่ไหน

และการให้

และพังมันซ้ำๆ

คนที่ผิดหวัง ต่อให้เข้มแข็งแค่ไหน ก็รับไม่ไหวหรอก

ในวันนั้น

หากฉันทำตามใจ และโอบกอดเธอไว้

ไม่สิ ไม่

เราไม่ควรเจอกัน

ฉันไม่ควรรู้เรื่องของเธอ

ถ้าไม่มีวันนั้น

วันนี้ก็คงไม่รู้สึกแบบนี้



สิ่งที่ทำให้ฉันไม่สามารถยืนอยู่ข้างๆเธอได้อีก

คือความจริงที่ว่า

ฉันไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลย

ไม่รู้จริงๆ ว่าฉันเป็นตัวอะไร

เธอบอกว่าฉันเป็นหนึ่งในคนสำคัญในชีวิตเธอ

แต่สำคัญในแง่ไหน

ฉันได้บอกเธอไปแล้ว

ว่า ฉันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

ฉันรู้ดี

เธอรู้ยิ่งกว่า

เธอไม่มีฉันคงไม่เป็นอะไร

ดีแล้ว

ถึงแม้ว่าฉันจะหนีความจริงไม่พ้น

แต่ก็ดีแล้วล่ะ

ที่เธอยังเดินไหว และยิ้มได้



จริงๆ ฉันไม่อยากห่างเธอไปแบบนี้เลย

อยากให้เหมือน ๑๐ ปีที่ผ่านมา

ที่ไม่ว่าจะไกลกัน หรือไม่ได้เจอกันยังไง

เราก็ยังเหมือนเดิม

ให้เธอรักใครๆก็ได้

เพียงแค่ให้ฉันอยู่ข้างๆเหมือนเมื่อก่อน

แค่เวลาอยู่ด้วยกัน มีฉันแค่คนเดียว

อยากให้เป็นแบบนั้น


แต่.. ฉันไม่มีแรงเลย

คลำทางหาแสงสว่าง

กลับพบแต่ทางที่มืดมน

ความเจ็บปวด

ทำให้ฉันก้าวขาไม่ออก



แม้เราจะเว้นช่องว่าง ห่างๆไว้แบบนี้

โดยที่ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ มาอธิบาย

แต่ฉันไม่มันใจเลย

ว่าช่องว่างที่เราเคยเว้นเอาไว้ให้กันและกัน

และเวลาที่ใช้

มันจะทำให้ฉันเหมือนเดิมได้หรือเปล่า

ฉันพยายามแล้ว

แต่เธอพยายามหรือเปล่า



ความเจ็บปวดที่เธอรู้สึกในตอนนี้

คงไม่ต่างจากฉัน

เธอรู้สึกไม่มีค่าในสายตาเขาเช่นไร

ฉันก็รู้สึกไร้ค่ากับเธอเช่นนั้น




อย่าพูดเพื่อเพียงผ่านไป

เพราะฉันเป็นคนจำ

เธอเป็นคนลืม



ถึง เธอ.. คนที่เธอก็รู้ว่าเป็นเธอ




-หน้ากลม-

กับวันที่.. ทำหมาหายไป
กับวันที่.. อยากเป็นคนความจำสั้น หรือเสื่อมไปเลย
และ
กับวันที่.. พรุ่งนี้ฉันจะไม่ร้องไห้กับเรื่องนี้อีกแล้ว น้ำตาในเดือนนี้คงมากพอแล้ว