เงียบ..เสีย

ความนิ่งเงียบ

ใช่ว่าไม่รู้สึก (หรือไม่รู้สึก)

ความเมินเฉย

ใช่ว่าลืมเลือนไปเสียทุกอย่าง (หรือลืมทุกอย่าง)

เพราะมีเหตุผล... (หรือไม่มี)

ความรู้สึก

ยากเกินอธิบาย

ความสับสน

ทำให้ไม่สามารถจับประเด็นอะไรๆในชีวิตได้

ความฟุ้งซ่าน

ทำให้ขาดแรงบันดาลใจ

ฝันที่เคยวาดไว้

ดูจางลงทุกที..

ความรู้สึกขึ้นๆ ลงๆ

เอน เอียง หก คะ เมน ตี ลัง กา

แผลถลอกปอกเปิก

จับต้น ชนปลาย ตามไม่ทัน

ผลออกมาก็เลยว่างเปล่า

ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

และจบที่ใด

ว่างจนเข้าใจ

ว่าทำไม.. เพศหญิงจึงถือกำเนินเกิดมา

ความแปรปรวนของอารมณ์

ความอ่อนแอแห่งจิตใจ

ไม่มีความมั่นคงให้เชื่อมั่น

สิ่งนี้คือผู้หญิง

วันนี้บอกว่ารัก

พรุ่งนี้บอกว่าเกลียด

เธอรัก ฉันรัก

เธอไม่รัก ฉันเกลียด

ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

สิ่งนี้คือผู้หญิง

สิ่งนี้คือฉัน

(เพราะผู้หญิงแปรปรวน ผู้ชายจึงถือกำเนิดมีความมั่นคงให้หญิงได้พึ่งพิง)

"รักคือความหวังดี ไม่ต้องการครอบครอง"

คือรักในอุดมคติ

ในโลกความจริง(มีคนบอกอีกที)

"รักคือการครอบครอง ถ้าไม่อยากครอบครอง จะรักจริงหรือ"

ความอยาก ตัณหา มาพร้อมกับความรัก

????????

อาจจะเข้าใจ(บ้าง) หรือจริงๆก็ยังโง่อยู่ดี




เปิดใจให้กว้าง

ตอบรับความรู้สึก.. แล้วเมินเฉยต่อระยะทาง

และรักที่ผ่านมา

เริ่มต้นใหม่

เรียนรู้ที่จะรักคนที่รักเรา

แต่....



"รักระยะไกล"

กลายเป็นโลกอีกใบที่น่ากลัว

โลกที่วันนี้ไม่อาจก้าวข้าม

เหมือนมีกำแพงบางๆกั้นไว้

แล้วจะเริ่มต้นได้เมื่อไหร่

จะพังกำแพงนี้ยังไง



"ระยะทางและเวลา ทำให้รู้ค่าของคนที่รัก"

จะมีคู่ที่ประสบความสำเร็จได้สักกี่คู่

"ระยะทางและเวลา จะทำให้รู้ว่ารักมากแค่ไหน"

จะมีสักกี่คู่ที่ไปถึงฝั่งฝัน


เมื่อครั้งโลกยังสดใส

ไม่ว่าจะเวลาหรือระยะทาง

ไม่เคยจะมีปัญหา ส่งผลกระทบต่อความรักเลย

เวลา ทำให้รักมากขึ้นๆๆๆ

ระยะทาง ทำให้รักมีรสชาติ

แต่เมื่อถึงคราวที่โลกมืดมน

ทุกอย่างก็ดูเลวร้าย

มีแต่ความหวาดกลัว

ทุกอย่างมืดลง.. มืดลง

"เมื่อรัก .. แล้วเราจะไม่สามารถรักใครได้อีก"

ผิดถนัด.. เมื่อพูดถึงความรู้สึกของคน

"เมื่อรัก.. ยังสามารถรักๆๆๆได้อีกหลายๆรัก"

สิ่งนี้เป็นธรรมดา

รักใน ๑ สถานะ ความจริงมีได้มากกว่าหนึ่ง

เพียงแต่ศีลธรรม จะจำกัดให้ที่มากกว่าหนึ่ง เหลือเพียงหนึ่งเดียว


ความรัก ทำให้คนยอมแม้เป็นตัวสำรอง

ความรัก ทำให้คนยอมเป็นของตาย

อาจเหมือนเป็นการเสียสละ

แต่จริงๆแล้ว

คือ ความเห็นแก่ตัว

(เคยคิดว่าตัวเองก็ยอมได้ทุกอย่าง แต่พอคิดและมองให้ลึก.. ไม่เคยเลย)



เมื่อถึงวันที่คนที่รักเจอคนที่เขารัก

ถ้ารัก..

ก็ต้องปล่อย




รัก.. เป็นที่สุดแล้วของความรู้สึก

แต่...

มีสิ่งหนึ่งที่อยู่เหนือกว่าความรักใดๆ

คือ

"ความผูกพัน"

เมื่อรัก.. ก็เลิกรักได้

แต่เมื่อผูกพัน.. จะตัดยังไงให้ขาด

ไปตามหาขวานทอง

ให้ท่านเทวดางมให้

จะตัดขาดไหมน่อ???

-หน้ากลม-
กับวันเวลา.. แห่งความสับสนใจ
ไม่รู้จริงๆว่ากลัวอะไรกันแน่ .. รัก.. ผิดหวัง.. ระยะทาง.. อิสระ
"ชีวิตขาดผงชูรส"






ส่งท้าย

เทพกลม : กลับไปเป็นคนเดิมคนที่โอ่นโยน นั่นแหล่ะทางออกที่ดีที่สุด
ปีศาจกลม : ได้ไงๆ แกลืมไปแล้วหรอ น้ำตาที่เสียไป ใจที่แหลกสลาย
เทพกลม : มันไม่ใช่อย่างงั้นหรอกนะ ทุกคนมีปัญหาของตัวเอง บวกกับเป็นช่วงจังหวะที่เธออ่อนแอ....
ปีศาจกลม : ก็ใช่ไง แกมันอ่อนแอ!!!!
เทพกลม : ความอ่อนแอทำให้เราเข้มแข็งขึ้น
ปีศาจกลม : ความอ่อนแอทำให้แกแพ้ เป็นไอ้ขี้แพ้!!!
เทพกลม : ฉันรู้ว่าเธอรู้ ว่าเขาสำคัญแค่ไหน เป็นแบบนี้เธอมีความสุขแล้วหรอ.. เธอควรดูแลถนุถนอมหัวใจคนสำคัญของเธอทุกคน
ปีศาจกลม : แล้วมีใครเห็นแกสำคัญบ้างล่ะ ในวันที่แกล้มมีใครอยู่ข้างๆแกบ้าง มีใครมาดูแลหัวใจแกบ้างหึ๊?
เทพกลม : หลับตาแล้วนึกดู ฉันรู้ว่าเธอรู้.....
ปีศาจกลม : แกมันจะไปรู้อะไร
เทพกลม : พอๆ พอได้แล้วปีศาจกลม
ปีศาจกลม : ฮ่าๆ ยอมแพ้แล้วสิ
เทพกลม : ป่าว........... ดูๆ มัวแต่เถียงกัน หลับแล้วนั่น 
หน้ากลม : คร่อกฟี้... zzzZZ