กลับไป.. กลับมา
ตอนนี้ก็กลับมาอยู่ กทม. อีกแล้ว
เพราะหน้าที่การงาน
ถึงไม่อยากกลับก็ต้องกลับ
น้ำท่วม กทม.
ต้องใช้เวลาเดินทาง คูณ 2 จากปกติ
ตอนนี้เลยกลายเป็น 6 ชม.
สำหรับการเดินทางจาก กทม.-หนองตะไก้.. จากหนองตะไก้-กทม.
เมื่อยก้น ปวดเนื้อปวดตัวไปตามๆกัน
ก็นั่งรถตู้นี่นะ.. (กะจะย่นเวลา แต่ได้ติ๊ดนึง)
ระหว่างการเดินทาง
ตลอด 6 ชม.
หัวของฉัน ใจของฉัน มันโครตจะฟุ้งซ่านเลย
เรื่องที่คิดหลักๆ....
ไม่อยากจะพูดถึงมันล่ะ
เพราะมันไม่มีค่าอะไรแล้ว
ไม่มีอะไรน่าจดจำ
ไม่น่าเสียเวลาและปวดหัวกับเรื่องมันเลย
นอกเหนือจากเรื่องนี้
ฉันก็ใช้เวลาในการมองท้องฟ้า
จินตนาการกับก้อนเมฆที่มองเห็น
ปลา.. มิกกี้เมาท์.. น้องหมา.. ฯลฯ
แล้วแต่จะมองเห็นอ่ะ
ในแต่ละก้อน สามารถมองได้หลายรูปแบบ
ถ้าเราคิดจะมองให้ต่าง
ก้อนเมฆหนึ่งก้อน
ลองเผลอลืมมันสักนิดสิ
กลับไปมองอีกครั้ง
รูปร่างที่เราเคยเห็น.. ก็หายไปแล้วล่ะ
เป็นรูปร่างใหม่
หรืออาจจะสลายหายไปแล้วก็ได้
หรืออาจจะไปรวมกับก้อนเมฆอีกก้อน
ฉันชอบมองดูท้องฟ้า
ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน
กลางวัน.. ฉันมีก้อนเมฆ ท้องฟ้าสีฟ้าที่กว้างใหญ่
ฉันปล่อยให้ความฝัน และจินตนาการ ได้ร่องลอยออกไป
ไปกับความยิ่งใหญ่ กว้างไกลของท้องฟ้า
มองท้องฟ้าทีไร
จะรู้สึกสงบมากๆเลย
ท้องฟ้ายามค่ำคืน...
ให้ความรู้สึกอีกแบบ แต่ก็ไม่ต่างกันมาก
แม้จะมืดมิด มองไม่เห็นอะไร
แต่ยังมีแสงสว่างของดวงดาว และพระจันทร์
ทุกค่ำคืนถ้าฉันได้ออกไปมองดูท้องฟ้า
สิ่งแรกที่ต้องทำคือ
พระจันทร์อยู่ไหนนาา
อยู่นั่นไง
กระต่ายก็ตีลังกาอยู่ในนั้นด้วย
มันน่ารักใช่ไหมล่ะ กระต่ายน้อยตัวนั้นน่ะ
แล้วต่อจากพระจันทร์
ฉันก็มองดูดาว
ดาวไถอยู่ไหนนาา
ดาวลูกไก่..
แล้วถ้าเป็นฤดูหนาว ฉันก็จะมองหากลุ่มดาวค้างคาวด้วย
เออแปลกจัง
ทำไมฉันถึงไม่มองหาดาวพระศุกร์ก่อนนะ
ทั้งๆที่มันต้องเป็นดาวที่ส่องสว่างที่สุด และมองเห็นได้ง่ายที่สุด
แต่ฉันไม่เคยมองหามันเลย
ยกเว้นว่ามันจะเด่น สะดุดตาฉัน
ฉันถึงจะมองเห็นมัน
ท้องฟ้าที่มืดมิด กับดวงดาวที่สุกสะกาว
มันเป็นอะไรที่สวยงามที่สุด
ความมืดมิด
แม้จะทำให้ฉันกลัวเสมอๆ
แต่ถ้ามีแสงจากดวงดาวให้ได้มองเห็น
ฉันไม่เคยกลัวมันเลย
ความมืดมิด.. มันทำให้ใจฉันสงบไปอีกแบบ
สงบแบบปลงๆ
เพราะฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
นอกจากความมืดมิดนั้น
ฉันรู้สึกเหมือนฉันอยู่กับตัวของฉันเอง
มีเพียงแค่ฉัน
กับดวงดาวเท่านั้น
ทุกๆครั้งที่ฉันมองท้องฟ้า
ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน
สิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้ง
ขำกับความเป็นเด็กที่ยังคงเห็นปลาก้อนเมฆว่ายน้ำอยู่บนท้องฟ้า
สงบและผ่อนคลายกับดวงดาวบนท้องฟ้า ที่ไม่เคยหายไปไหน
ทุกๆอย่าง
คือการหาความสุขให้ตัวเองด้วยวิธีง่ายๆ
แค่แหงนหน้ามองท้องฟ้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น