อีกครั้ง

สงครามจิตวิทยาที่เนิ่นนาได้จบลงแล้ว(อีกครั้ง)

โดยไม่ต้องมีการเจรจาไกล่เกลี่ย

หรือถกเถียงปัญหา

ใช้แค่ความนิ่ง เวลา.. ระยะทาง

แล้วสงครามก็จบลงแบบดื้อๆ(อีกครั้ง)

และครั้งนี้

ฉันก็เป็นฝ่ายยกธงขาว(อีกครั้ง)

ใครก็ไม่อยากแพ้

แต่เพราะความทรมาน

ที่เกิดจากความคิดถึง

มันมากกว่าความเจ็บปวดที่ได้รับ

ดังนั้นฉันขอเป็นฝ่ายยอมแพ้ดีกว่า

ฉันยอมหลอกตัวเอง

และทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง(อีกครั้ง)

แค่ขอให้เรายังมีเรา(อีกครั้ง)

ทุกอย่างอาจจะไม่เหมือนเดิม

คงเพราะสงครามที่เนิ่นนาน

ทำให้หลายๆอย่างมันดูเฉยชา.. ชาชิน.. ชาๆ.. (อะไรสักอย่าง)

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก

ฉันยอมกลับมา

ยอมหลอกตัวเอง

ยอมโง่ให้ตัวเองหลอก(อีกครั้ง)

ว่า..

"แค่เรายังมีเรา ยังมีกันและกันอยู่เสมอ มันดีที่สุดแล้ว

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน..

ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามา

ความรู้สึกที่มีให้

ก็ยังเหมือนเดิม"

..

เวลาที่เสียไปในระหว่างการทำสงครามนี้

ฉันได้คิดและทบทวนอะไรหลายๆอย่าง

ฉันเข้าใจว่า

.. การที่เราไม่เข้าใจกัน

มันอาจจะผิด

ที่จริงฉันว่าเราเข้าใจกันดีเลยล่ะ

เพียงแค่ต้องใช้เวลา.. และการคิดไตร่ตรองสักหน่อยเท่านั้น

ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน

หลายๆครั้งฉันจึงโกรธเธอไม่ลง

แต่ก็มีหลายๆครั้งในช่วงหลังๆ

ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจหรือไม่รู้อะไร

เพียงแต่ความเหนื่อยล้า ท้อแท้ สิ้นหวัง ฯลฯ

มันทำให้ใจฉันอ่อนแอ

และไม่ยอมรับตัวตนของเธอ

ความเห็นแก่ตัว.. ความโง่ และบ้า

ทำให้ฉันปิดหูปิดตา.. ปิดใจ

ว่าไม่เข้าใจเธอ

ฉันขอโทษ

ฉันจะพยายามเข้มแข็ง

ขออีกสักครั้ง

ให้อภัยในความงี่เง่าของตัวเอง