ซ่าน

เหมือนกับว่า..

กำลังหนีอะไรบางอย่าง??..

วิ่งหนีความรู้สึก

วิ่งหนีความคิด

วิ่งหนีตัวเอง


..
คนเราเมื่อจนมุม หมดหนทาง

คงทำอะไรๆได้ทุกอย่าง.. เลยรึป่าว??

ทำร้ายคนอื่น

หรือถ้าทำไม่ได้ ก็เลือกที่จะทำร้ายตัวเอง

เป็นแบบนั้นหรือป่าว??

..
เอาชนะใจตัวเองให้ได้

นั่นคือชัยชนะที่แท้จริง

..
นั่นสินะ

การจะเอาชนะคนอื่นว่ายากแล้ว

แต่การจะเอาชนะใจตัวเองให้ได้นี่ มันยากยิ่งกว่า

การหยุดความคิด.. ความรู้สึก.. สิ่งที่ปรารถนา

การพยายามควบคุมสิ่งเหล่านี้

ให้เป็นไปตามใจ

เมื่อคิดฟุ้งซ่าน.. ก็ข่มให้นิ่งเสีย

ความรู้สึกที่ไม่ดี.. ก็ปล่อยไป

หรือสิ่งที่ปรารถนา แห่งความละโมบโลภมาก .. ก็ปัดเป่าออกไปด้วยคำว่า "พอ"

การพูดแบบนี้ พูดออกมา มันง่าย

การจะคิดให้ได้.. ไม่ได้ง่ายแต่ก็ไม่ยาก

แต่การจะทำให้ได้ในสิ่งที่พูดนี่สิ ยากยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

คำสัญญา

คนที่ให้ความสำคัญกับมัน ก็เลยต้องเจ็บเสมอๆ

แต่กับคนที่พอไปที ก็แค่ผ่านเลยไป


..
ทำไมคนเราชอบตั้งคำถาม

ไม่ว่าคำถามที่ถาม

จะมีหรือไม่มีคำตอบ

คำถามกับคำตอบ

คำไหนสำคัญกว่ากัน?

แต่คำถามก็มาก่อนคำตอบ

ดังนั้นคำถามน่าจะสำคัญมากกว่ารึป่าว?

แต่ถ้าคำถามไม่มีคำตอบ

คำถามก็จะกลายเป็นเพียงประโยคๆหนึ่งที่ผ่านเลยไป

คำตอบก็น่าจะสำคัญ

อ่าาา เริ่มงงๆกับตัวเองล่ะ

สรุปว่าเราอย่าแบ่งความสำคัญดีกว่า

เพราะทุกอย่าง

จริงๆแล้วย่อมมีความสำคัญด้วยกันทั้งนั้น

ไม่สำคัญกับสิ่งหนึ่ง

แต่ต้องมีบางสิ่งที่สำคัญ

..
กับคนก็เหมือนกัน

ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่สำคัญกับคนคนหนึ่ง

แต่ต้องมีสักคนล่ะ ที่เขาให้ความสำคัญกับเรา

คนที่จะไม่ทิ้้งกัน