อีกไม่นานก็เช้า.. ฉันยังตื่นยังลืมตา.. ยังไม่อาจข่มตานอน.. .
เสียงเพลงอีกวันที่ไม่มีเธอดังขึ้น.. เมื่อเวลาตีห้าสิบนาที เสียงค่อยๆดัง ค่อยๆดังขึ้นกว่าเดิม
เด็กหญิงที่ยังอยู่ในภวังค์ความฝัน ตายังคงปิด แต่มือนั้นเริ่มควานหาโทรศัพท์มือถือที่ใช้แทนนาฬิกาปลุกไปที่ข้างซ้ายของหมอนที่นุนนอน เมื่อเจอก็กดปิดเสียง มือขวายังคงกำโทรศัพท์แน่น ถอนหายใจเฮียกหนึ่ง แล้วดันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เพื่อสลัดความง่วงเหงาออกไปจากหัว ใช้เวลาสักครู่ใหญ่ทีเดียว ก็ลุกออกจากเตียง พับผ้าห่มเช่นเคย รีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างหน้าแปลงฟัน แต่งตัวด้วยชุดนักเรียนมัธยมปลายไปโรงเรียนเช่นทุกๆวัน
"พ่อหวัดดี.. แม่หวัดดี" พ่อกับแม่พยักหน้ารับไหว้
เด็กหญิงเดินเท้าออกไปรอรถประจำทาง นครราชสีมา-หนองตะไก้ ซึ่งรถจะมาถึงตีห้าห้าสิบโดยประมาณ ไม่เคยเกินหกโมงเช้า
เมื่อรถเทียบท่าเด็กหญิงรีบขึ้นไปจองที่นั่งฝั่งซ้ายของตัวรถ เบาะที่สอง ที่ประจำเช่นคย นั่งชิดติดกระจก วางกระเป๋าหนังสือไว้เบาะด้านข้างขวามือ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าจองที่นี้แล้ว มีคนนั่งแล้ว
รถเทียบท่าเพียงครู่เดียวก็ออกรถเดินทางต่อ
ผ่านไปได้ประมาณสองกิโลเมตร ก็มองเห็นเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งข้ามถนนมา แล้วโบกให้รถหยุดรับ ซึ่งถ้าคนขับไม่สังเกตุหรือไม่ชินว่าจะต้องมีเด็กผู้หญิงหนึ่งคนโบกรถขึ้นที่ตรงนี้ ก็มีหวังเด็กคนนั้นต้องตกรถแน่ แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ตกรถ ถ้าไม่นับวันไหนที่เด็กผู้หญิงคนนั้นตื่นสาย
"คิดว่าจะไม่ทันซะล่ะ" เด็กผู้หญิงคนนั้นพูดกับฉัน
"น่ะ ตลอด!!" ฉันพูด พร้อมกับยกกระเป๋าหนังสือหนี เพื่อให้เด็กหญิงนั่ง
"บุ๋มทำการบ้านเสร็จยัง" ฉันรีบถามต่อ
"ยัง" เด็กหญิงตอบ พร้อมกับหัวเราะ
เด็กผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสนิทของฉัน เธอชื่อว่าบุ๋ม
เราโตและเล่นมาด้วยกัน ตั้งแต่จำความได้ เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงชั้นประถม เราอยู่และเล่นด้วยกัน แต่ไม่เคยได้อยู่ห้องเดียวกันเลยสักครั้ง แต่เราก็สนิทกันดี เรามีอะไรๆเหมือนกันเยอะ พอขึ้นมัธยมต้น บุ๋มก็เข้าไปเรียนต่อที่ในเมือง ส่วนฉันก็ยังคงเรียนต่อที่โรงเรียนในหมู่บ้าน ระหว่างนี้เราก็เริ่มจะห่างๆกัน ไม่ค่อยได้เจอหรือเล่นด้วยกันเช่นเคย เหตุผลคือเรียนคนละที่ แ่ต่มากกว่านั้นคือ บ้านบุ๋มย้ายออกไปนอนตัวหมู่บ้านประมาณสองกิโลเมตรได้ บุ๋มอยู่นอกหมู่บ้าน ฉันอยู่ในหมู่บ้าน นานๆทีเราถึงจะได้เจอกัน แต่ก็ไม่ได้เล่นด้วยกันเหมือนก่อน เพราะต่างโตๆกันแล้ว
จนถึงเวลาสอบเข้ามัธยมปลาย คราวนี้บุ๋มมาชวนฉันไปสอบเ้ข้าเรียนที่ในเมืองบ้าง โดยส่วนตัวฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ฉันเป็นเด็กชนบท ฉันรู้สึกประหม่า แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้เปิดเผยถึงสิ่งที่เป็นเลย ฉันตอบตกลงกับบุ๋ม เราไปสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายด้วยกันที่โรงเรียนบุญวัฒนา โรงเรียนในเมือง แต่ก็ไม่เมืองจ๋า เพราะอยู่แถบๆชานเมือง แต่ฉันก็ชอบนะ ไม่วุ่นวายดี
สุดท้ายเราก็สอบติดด้วยกันทั้งคู่ แต่อยู่คนละห้อง บุ๋มอยู่ทับเจ็ด ฉันอยู่ทับห้า แต่เราก็นัดกินข้าวด้วยกันตลอด
"เจอกันที่ตู้โทรศัพท์ตอนเที่ยงเด้อ" ฉันบอกบุ๋มก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน
"เออ ไปล่ะ" บุ๋มตอบฉันแค่นั้น
To be continue..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น