"หวัดดี เราชื่อจ๊ะโอ๋ เธอชื่ออะไรหรอ"
มีเด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าฉัน และถามชื่อฉันขึ้นมา
"อยากรู้จัก ขอเบอร์ได้ไหม" เธอถามฉันต่อทันที
แต่ฉัน ณ ตอนนี้คือ แอบตกใจหน่อยๆ เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับคนที่ฉันบังเอิญจำหน้าได้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาปฐมนิเทศ และเป็นคนเดียวกันกับคนที่ฉันเจอในค่ายพุทธบุตร ที่สำคัญกว่านั้นคือคนที่ฉันไม่อยากเจอหน้ากันจังๆแบบนี้
ที่ไม่อยากเจอหน้าแบบนี้เพราะว่า เมื่อตอนเข้าค่ายพุทธบุตร ฉันดันโชว์พาวความเป็นเด็กชนบทที่เคยผ่านค่ายพุทธบุตรแบบนี้มาก่อน รู้ว่าปัญหาที่พระอาจารย์สร้างขึ้นมาสอน นั้นจะสอนอะไร และควรจะทำอย่างไร
ตอนเกิดปัญหาในค่าย พระอาจารย์ขู่จะเผาธง คนแรกที่ออกไปพูดให้พระอาจารย์ฟัง กล่อมให้เปลี่ยนใจคือเด็กผู้หญิงคนนี้ ร้องห่มร้องไห้ พูดอะไรบ้างฟังไม่ชัดเจน แต่ฉันรู้เพียงว่า เรากำลังแก้ปัญหาไม่ถูกจุด จุดที่พระอาจารย์ต้องการจากเรา ด้วยประสบการณ์ ด้วยเคยผ่านค่ายผู้นำมาก่อน ฉันนั่งทำใจอยู่พักใหญ่เหมือนกัน สุดท้าย ก็ยอมลุกออกจากที่นั่ง เดินตรงไปยังหน้าเวที ด้านที่มีพระอาจารย์ และเด็กหญิงผู้นั้นนั่งอยู่
"กราบนมัสการค่ะ ดิฉันนางสาววรรณิภา ชั้นม.4/5 เป็นเด็กใหม่" ฉันกล่าวทำความเคารพและแนะนำตัว
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ร้องห่มร้องไห้ไปกับเด็กหญิง และเด็กชายอีกคนที่มาทีหลังฉันเพื่อพูดเสริมแนวทางความคิดของฉัน ในการแก้ปัญหาของพระอาจารย์
สุดท้ายเราทุกคนก็ผ่านวันนั้นมาได้
และสิ่งที่ตามมาภายหลัง คือเขาตามหาคนสามคนที่ออกไปหน้าเวทีเพื่อแก้ปัญหาในวันนั้น ซึ่งหมายรวมถึงฉัน แต่ในวันนั้น ฉันกลับใจป๊อตไปแล้วเรียบร้อย ฉันไม่ได้ก้าวออกไปข้างหน้า เหมือนกับเด็กชายและหญิงทั้งคู่ มันเลยกลายเป็นความรู้สึกผิด เหมือนเป็นตราบาป ทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเด็กหญิงคนนั้น ฉันจึงได้แต่หนีๆ เห็นเด็กหญิงคนนั้นอยู่ไกลๆ เป็นอันต้องรีบหลบหน้าไว้ก่อน กลัวเขาจะจำหน้าได้ แต่แล้วฉันก็คงจะหนีความจริงไม่พ้น
วันนี้ เราถึงได้ปะทะหน้ากันจังๆ
"เราชื่อนุ่ม" ฉันตอบเธอ
"นุ่มสมชื่อเลย ขอเบอร์ได้ไหม" เธอชมชื่อฉันพร้อมกับยืนยันที่จะขอเบอร์
"ใครให้มาขอรึป่าว" ฉันระแวงสงสัย
"ป่าวๆ สาบาน" แล้วเธอก็ยกมือขึ้นสาบาน
ฉันตลกกับท่าทางของเธอแบบนั้นมาก แต่ก็เขียนเบอร์โทรให้เธอไป
..
นี้เป็นจุดเริ่มต้น ของความรัก ระหว่างฉันกับเธอ ในวันที่ 28 พฤษภาคม 2547
ขอบคุณที่เคียงข้างกันเสมอมา
ขอบคุณที่รักกัน
-หน้ากลม-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น