ทบทวน

จุดหมายของชีวิต

ใคร?

อะไร?

อย่างไร?

..

อยากมองแค่สิ่งใกล้ๆ แต่กับความเป็นจริง เรากลับต้องมองอะไรให้มันไกลมากกว่านั้น
ของที่ไม่ใช่ของๆเรา หรือไม่ควรจะเป็นของๆเรา สุดท้ายก็ต้องปล่อยมันไปสินะ
เหมือนกับเพลง "ก้อนหินก้อนนั้น" ไม่รู้ว่าจะกำไว้ทำไม กำไปก็เจ็บ กำแรงเลือดก็ไหล เป็นแผล(เป็น)ซะอีก อาจต้องลองปล่อยดูไปสักครั้ง (ถ้าทำได้) หรือมากกว่านั้นอาจต้องโยนมันทิ้งไปให้ไกลๆ จะได้ไม่ตามไปเก็บมันขึ้นมาอีก ให้ลืมไปซะ .. ถึงจะฝืนกำเอาไว้ แต่ต้องระลึกไว้ด้วยว่า มันไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องปล่อยมันไป จะกำไว้ทำไมให้เจ็บ ในเมื่อไม่มีประโยชน์อะไรที่จะกำเอาไว้ กำไปก็เจ็บ หาความสุขได้ที่ไหนกัน.. . มีแต่ความสุขจอมปลอม... หยุดล้อมกรอบตัวเอง หยุดคิดเองเออเอง น่าจะดีกว่า

ความรู้สึกกับการกระทำ.. มันยากนะที่จะฝืนความรู้สึก
การแสดงออกพอจะสามารถทำ แกล้งทำ ให้ดูเหมาะสม กลบเกลื่อนได้ไม่ยากนัก
แต่ใจล่ะ จะบีบคั้น จะฝืนความรู้สึก ได้มากแค่ไหน ทำไม่ได้หรอก ตราบใดที่ยังไม่ปล่อยวางไป

อาจเป็นคนดื้อรั้น เป็นตัวของตัวเองสูง จนบางครั้งก็หลงลืมไปว่า จุดยืนของตัวเองอยู่ที่ไหน อะไรคือเป้าหมายของชีวิต

แรกสุด หวังไว้แค่ อยากมีเงิน มีของที่อยากได้ มีบ้านที่น่าอยู่ และในนั้นต้องมีครอบครัว มีแม่ มีพ่อ
วันเวลาผ่านไป เป้าหมายก็ดูจะผิดแผลกเปลี่ยนไปซะเยอะ แต่ไม่ว่าจะเรียงลำดับความสำคัญอย่างไร หนึ่งในเป้าหมายก็ยังคงมีพ่อแม่อยู่ด้วยเสมอ

เมื่อมี/พบเจออะไรที่รักเข้าแล้ว จะหลงลืมสิ่งสำคัญไป คิดว่าจริงหรือเปล่า
กับอะไรๆที่คิดว่าสำคัญที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับอะไรๆที่รัก กลับลดคุณค่าลง จากนัมเบอร์วันกลายเป็นนัมเบอร์ทู .. วันนี้รู้สึกเหมือนว่า การเรียงลำดับความสำคัญ จะผิดแผลกไปจากเดิมมากมาย

ถึงเวลาที่ต้องวกกลับมาคิดถึงว่า
จุดหมายของชีวิตคืออะไรกันแน่?
โตกันแล้ว
แก่ขึ้นทุกๆวัน
รอแล้วรอเล่า เมื่อไหร่จะได้คำตอบ
ค่อยๆคิด ค่อยๆไตร่ตรอง
ไม่ช้า ไม่เร็ว จนเกินไป

สิ่งที่สำคัญก็ยังคงสำคัญ
แต่อะไรที่ควรจะหรือต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง


หัดมองโลกกลมๆ ให้ไกล ให้มากกว่านี้