กรงขัง

เมื่อครั้งที่จำความได้

สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบมองและอยากเป็น

ก็คือ "นก"

นกที่บินไปไหนมาไหนได้ทุกที่

นกที่มีอิสระทุกตารางนิ้ว ในพื้นที่ท้องฟ้า(ในระดับที่จะยังมีชีวิตได้)

เมื่อคิดย้อนกลับในสิ่งที่อยากเป็น

ดูเหมือนว่า ลึกๆในใจ ข้าพเจ้าคงต้องการ "อิสระ" มากพอสมควร

ทั้งๆที่ทางบ้านก็ไม่ได้บังคับขู่เข็นให้เป็นอย่างนี้ ทำอย่างนั้นเลย

ให้โอกาสในการตัดสินใจด้วยตัวเอง

แต่..

ข้าพเจ้าก็มักจะสร้างกรอบให้ตัวเองเสมอ

ครอบครัวบอก "แล้วแต่"

แต่ในใจข้าพเจ้าเอง กลับสร้างกรอบ ตีกรอบไปว่า

ไอ่คำว่า "แล้วแต่" ต้องมีดอกจันอยู่แน่ๆ

ดอกจันที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ ด้วยความรู้

ซึ่งสิ่งนั้นก็คือ

การคิดเองเออเอง ทั้งนั้น

..
มองกลับมาในวันนี้

การใช้ชีวิตของข้าพเจ้า

ดูเหมือนจะมีการสร้างกรอบให้ตัวเองอยู่มากมาย

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรๆก็แล้วแต่ ไม่ว่าจะเล็กน้อยจนถึงใหญ่ๆ

ไม่มีใครมาสร้างกรอบให้ตัวข้าพเจ้า

แต่กลับเป็นข้าพเจ้าเองที่สร้างกรอกบางๆ ให้กับตัว(ใจ)

..
บอกคนอื่นเสมอๆว่าอย่าเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

คุณคิด แต่คนอื่นอาจไม่คิด

คุณอยากทำอะไรๆให้เขา แต่เขาอาจไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้น

เมคเซนต์กับความรู้สึกของตัวเองว่าเขาต้องการแบบนั้น

ทั้งๆที่ เขาไม่เคยเลยที่จะเอ่ยปากร้องขอสักครั้ง

มันก็เท่ากับ "คิดเองเออเอง" ไปซะนี่

..
เหมือนนกที่อยู่ในกรงขัง

ไม่ได้ถูกจับมาใส่กรง

แต่เลือกที่จะอยู่และใช้ชีวิตอยู่ในกรงเอง

ประตูกรงไม่ได้ปิดขัง

แต่ไม่ยอมออกมาเผชิญโลกภายนอกเอง

นก... ที่บินไม่ได้

จะเป็นนกได้อย่างไร

..

.
ทบทวน

ลอง

ตัดใจ

ออกจากกรงขัง

และ

บินออกไป

สู่โลกกลมๆ

(คิดดู ไม่ช้า ไม่เร็ว จนเกินไป)