เรื่องของเสือก

เรื่องของคนสองคน

คนสองคนย่อมรู้ดี

ซึ่งคนที่สามไม่อาจเข้าใจ

..

ทุกคนเคยเป็นด้วยกันทั้งสองสถานะ

เป็นหนึ่งคนในคนสองคน

และเป็นหนึ่งคนที่(เสือก)เกินมา

..

ลองมาคิดในสถานะตัวเสือกกันสักหน่อย

ไม่ว่าจะตั้งใจเสือกเกินหรือไม่ตั้งใจ(เผลอเสือก)

ก็เกินมาเหมือนๆกัน

ทำไมคนถึงต้องเสือก

เสือกอยากรู้ อยากเห็น อยากโน่น อยากนี่ อยากไปหมด

งั้นข้าพเจ้าขอเป็นตัวแทนเสือก เอ้ยย ตัวแทนเฉยๆ ในการตอบความรู้สึกสักหน่อย

"ก็สนใจ.. ก็อยากรู้.. ก็แคร์.. ก็อยากมีตัวตน.. ก็รัก.. นี่นา"

มีหลายเหตุผลที่ทำให้คนหนึ่งคน ซึ่งไม่ใช่คนสองคน

คนที่เกินมา คนที่เป็นบุคคลที่สาม

กลายเป็นคนอยากเสือกขึ้นมา

ถ้าไม่รู้สึกอะไร ก็คงไม่มายืนในสถานะน่าเบื่อ น่ารังเกียจ แบบนั้นหรอกนะ

ความรู้สึกที่อยู่เหนือพฤติกรรม

การกระทำจึงแสดงออกไป

ไม่สามารถยืนดูอยู่ห่างๆ

แต่ก็เสือกเข้าไปอยู่ตรงนั้น จนได้

ถ้าไม่รัก ก็ไม่เสือกหรอก

คำเตือน : ช่วยเสือกให้พอดี พองาม :P

..

ลองคิดด้านเสือกไปแล้ว

กลับมาคิดถ้าเป็นคนสองคนหน่อย

คนสองคน บอกแล้วว่าเป็นเรื่องของคนสองคน

คนที่นอกเหนือจากนี้ จึงไม่อาจเข้าใจได้

คนสองคนเจอกัน รู้จักกัน คบกัน สนิทกัน

วัน เวลา การพูดคุย ทำให้เกิดสิ่งเหล่านี้

ไม่ว่าจะคบหากันในฐานะอะไร

เพื่อน พี่ น้อง คนรัก

ก็ยังเป็นเรื่องของคนสองคน

บริสุทธิใจในการคบการ

เราเป็นเพื่อนกัน

เราเป็นพี่น้องกัน

เราเป็นแฟนกัน

ไม่ว่าจะแบบไหน ก็ยังต้องมาแคร์สายตาของสังคมด้วยหรือเปล่า

ก็ต้องแคร์

แต่จะให้แคร์ทั้งหมดน่ะหรอ ไม่มีหรอก

แคร์แค่ คนที่รักก็พอ

คนที่ไม่รู้อะไร คือคนที่ไม่ได้เข้ามายืนอยู่ในจุดๆนั้น

ตัดสินคนจากภายนอก

ใช่เหตุผลที่ดี

ในการที่จะทำคนสองคนเลิกคบหากัน

แค่ลองเปิดใจให้กว้าง

ลองเชื่อใจ

คนที่คุณรักสิ

..

การยืนอยู่ท่ามกลางคนสองคน

ก็ดูอึดอัด


ยืนอยู่ไกลๆ

ก็เจ็บปวด


การเป็นคนหนึ่งในสองคน

และคนที่สามก็เป็นคนที่แคร์มาก

ดูเป็นปัญหา ที่คิดยังไงก็ไม่ตก

จะยืนตรงไหนก็ดูลำบากใจ

จะใช้มือทั้งสองข้าง จับไว้ซ้ายคน ขวาคน

ก็จำเจ็บกันทั้งหมด

ปล่อยมือข้างหนึ่งไป

ใจก็เจ็บ


รู้ว่าคนไหนสำคัญที่สุด

แต่ไม่อาจเลือก

เรื่องของคนสองคน

เรื่องของตัวเสือก

ก็เลย

ไม่มีวันจบ

..

อนิจจา เกิดมาเป็นตัว "เสือก"


..........
ในโลกกลมๆยังมีตัวเสือก

และมีโลกส่วนตัวสูง